41…

Jarig..

41.. Ik ben 41. En ik voel er niets van haha

Vorig jaar gingen we met de drama hier door het huis. Relatie op knappen en alleen in een bedstee van mijn oudste dochter 40 worden. Gut wat voelde ik mij eenzaam toen.

Gisteren zaten we nog op de bank en ik moest nog even iets invullen online.

“0:01 jeujjj ik ben jarig!”

“Oh.. scroll scroll scroll”

Luuk zat met zijn telefoon naast mij. Facebook en instagram. De grootste concurrent van mijn sexleven en een normaal gesprek mét oogcontact!!! Onmogelijk als die apps aan staan. Ik ga dan om 22:00 naar bed en Luuk om 2:00. Hoe dan?! Hoe kan je zo meegezogen worden in die wereld vol filmpjes, vraag ik mij wel eens af. Zelfs de kinderen zijn hier niet zo verslaafd als hem.

0:21 ben ik klaar met mijn administratie en vermeld dat ik naar bed ga. Ineens wordt meneer ergens in zijn hersens gewaarschuwd dat ik iets vermeld heb 20 minuten geleden en ik zie hoe hij zich dromerig en wazig losrukt van zijn scherm. Ik wil opstaan en wurm mij onder een vuurwerk gestresste teckel, en een deken uit, maar Luuk is sneller en buigt over mij heen. (A romantisch) en voor hij mij kust mompelt hij een “gefeliciteerd lieverd”

Ik draai en schiet onder hem vandaan. “Ik ben al 21 minuten jarig. Jij vond het nodig om 20 minuten door te gaan met dat schijtfacebook. Ik heb zelfs al 3 appjes vooooor jou gehad en beantwoord net! Dus tjow! Met je fijne verjaardag!”

Ik hoor een “nah”, maar ben te moe en geïrriteerd om te reageren. Af en toe kan ie zo’n hork zijn hè..

Net als zijn ex. Lieke zou gisteren komen, zodat ze vandaag mee kon helpen in de vroege ochtend met oliebollen en kniepertjes bakken. Moeder liet haar niet gaan.. Vandaag na 12:00, eerder mag ze niet weg.

Het maakt me allemaal niet meer uit. Het komt zoals het komt. We zijn al even niet meer compleet. Al meer dan een jaar is de zoon van Luuk al niet meer geweest. Jeugdinstanties, systeemtherapeuten, wijkcoachen. Ze passeren allemaal een voor een het toneel en ja, na een paar weken staat er weer een ander.

Tuurlijk maakt dit ingewikkelde jaar ook dat de hulpverlening geen echte hulp is, maar als ik zie wat een zooi het elke x is, dan vraag ik mij serieus af of het daarvoor ook wel hulp bood.

Ze vegen in ieder geval hun eigen straatje telkens schoon met de woorden “sinds wij er zijn gaat het stukken beter met hem!”

En wij horen dan hoe Lieke met een mes bewerkt wordt. In elkaar geschopt wordt of hoe deur nummer 5 vervangen wordt door een massief houten deur, zodat hij deze hopelijk niet kapot schopt in zijn ontploffingen.

Ik denk dat de kers op de taart was, dat jeugdzorg nummer 5 ofzo, belde met de woorden “Het gaat daar thuis echt niet goed. Wij zien hoe de relatie van moeder onder druk staat en wij willen hem graag terug plaatsen bij jullie, want hij heeft sturing nodig”

Hiervoor moest ik nog wel even met moeder in relatietherapie. Daarna met Luuk, moeder en haar zemen sportbroekje scharrel, en dan zou hij na een paar sessies bij ons terug komen.

Toen ik de vraag stelde aan deze enthousiaste hulpverlener: “Wil moeder haar zoon ook loslaten? En in hoeverre gúnt moeder haar kinderen aan vader?”, toen kwam na dralen en draaien er toch wel uit dat moeder geen haarbreed mee ging werken aan de terugplaatsing. Wij waren namelijk nog steeds de oorzaak van zoonlief zijn agressie..

Ik heb bedankt.

41.. we gaan het meemaken. Er komt vast een nieuw rimpeltje bij. Een nieuw plukje grijze haren vast ook.. En ik hoop het in volle gezondheid te doorlopen.. Met af en toe een horkkusje dat te laat is, maar vast erg gemeend.

                   ♡

 

Ennnnn go!!!

31 augustus 2020