Aangereden..

Om 8:15 moet ik met Boet bij de orthodontist zijn. Het is dus weer een maandagochtend, die anders verloopt als anders. Mees is het eerste uur vrij, Loesje moet het eerste uur er zijn, en dat is incl een vervanger. “Waarom huren ze er een voor in? We kunnen toch gewoon uitval krijgen?”, zegt ze shaggie op de vroege ochtend. Evi moet zometeen zelf voor een keertje de poort uit, en Luc is mooi op tijd de deur uit. Ik wacht altijd tot iedereen weg is bij dat aanrecht. Als ik ergens niet tegen kan, is dat wel dat iedereen dáár staat, waar ik net bij moet. Ik kus Luc een fijne dag, zwaai hem bij de voordeur uit, en jaag alles en iedereen een beetje op, want het is bijna 7:40!

Loesje heeft na heel veel ruzie, gemopper, en met dikke tranen eindelijk haar spreekbeurt klaar. Luc is ook zo’n goedzak! Hij helpt haar dan ook in zijn rust. Gaat er gewoon bij zitten en vraagt of ze dénkt dat het goed is. Laat haar ook gewoon de fouten maken, en zegt dan: “Ja daar leert ze het snelste van”. Ik daarentegen, flip de pan uit. Vraag mij en haar dan serieus af waarom het allemaal zonder hoofdletters, punten, komma’s en vol spellingsfouten moet. “Als JIJ zelf er maar achter staat”, zegt Luc dan.

Maar het is klaar! De vlag mag uit! Wat voor een cijfer ze er voor krijgt, zal me vanaf nu een worst wezen, dit gezeik en geruzie is afgelopen! Op naar het volgende project: “De biologietoets van aankomende week”, net zo “Leuk!”. (NOT)

De regen valt echt met emmers tegelijk uit de lucht. Juist vandaag besluit Loesje dat ze in haar Nikkie jurkje én panty naar school wil. Gisteren hebben ze feest gehad van opa en oma. 50 jaar getrouwd. Het was een gezellige dag, begrijp ik van de pubers.

“Hoe was het?”

“Zucht, ja leuk hoor”

“Was het druk?”

“Hm hm.”

“Waren er nog speciale gasten?”

“Neeeeuuh….. Ik ga naar bed, doei”

En dan komen ze 20 minuten later naar beneden en vertellen in geuren en kleuren hoe de dag was. Dat ze opa en oma voor het eerst in hun leven een kusje hebben zien geven. Dat er engels gesproken werd, want half Canada zat er ook aan tafel. (Ik vind dat toch wel weer speciale gasten, maar wie ben ik.. ). De hapjes waren lekker. De drukte was enorm. Zo kakelen ze door, totdat ik tegen 21:30 zeg: “Dames en heren en iets met bed, morgen school en gaan?”.

De jurk van gisteren moet dus vandaag, in dat snertweer, nog een keer aan. Ze is wel zo snugger dat ze haar nieuwe (Ruim 2 jaar oud, maar vanmorgen juist uitgepakt) regenpak aan doet. En weg is ze. Ik hoor haar 5 minuutjes later nog achter thuis scharrelen, maar ik laat het voor wat het is. Ze red zich er maar ff mee..

“Evi? Ga jij je ook klaar maken? Kan mama je nog helpen met je regenjas en schoenen”. Met een dikke knuffel, 3 extra kusjes en haar regenjas met een dansje, kietel en maf aangetrokken, schiet ik zelf met Boet de voordeur uit.

“Wel je lampen aan doen he? Oppassen, want de auto”s zien je slechter nu, en stuur je een berichtje als je er bent?” Het voelt een beetje als een slechte moeder, dat ik de deur al uitschiet en zij zelf door de poort moet. Maar het is alleen zonder een laatste zwaai en 15x “Doei, doei, doei”, dus ik moet het loslaten.

Gisteren waren we ff snel het centrum in. Ze groeit als kool. Ik heb een paar broeken bij H&M besteld, maar ze hebben vertraging met verzenden. Zal wel de kerstdrukte zijn denk ik.. Het maakt dat Evi met te korte broeken rondloopt. En met dit weer vind ik dat maar niets. We zijn de Zara ingedoken voor haar, wat een leuke kleren hebben ze daar! Even 2 broeken om de halve week mee door te komen erbij, en een paar dikke vesten. Het is toch wel frisser als ik dacht. Ik kruip bij haar in haar pashokje en ze kijkt me een beetje puberig, maar toch verlegen aan.. “Mam, ik ben nu 9, ik kan écht wel alleen in dit hokje hoor.. Wacht jij maar even bij Luc, kom ik er zo weer aan met mijn eerste setje”.

Lieve mama’s, mijn hart brak.. Mijn jongste.. Mijn laatste.. Ik had nog een beeld zoals ik vroeger met mijn moeder bij de C&A op van die aankleed blokken stond. Mijn moeder die ons dan op zo’n blok even in onze ondergoed zette, en dan kon je snel die ene jurk passen. Ja tegenwoordig is dat met een gordijn ervoor nodig ja, maar het “Samen” keuvelen en ff snel omkleden en passen, het is weg.. Ze is 9.. Ik voel nu ik dit schrijf, hoe het breukje pijn doet.. Het gaat me gewoon ineens te snel allemaal hoor..

Dus aan de ene kant floept me de tijd voorbij en kan ze heus wel alleen in dat pashokje hoor, DUH. Maar aan de andere kant is het uitzwaaien en alleen naar school laten gaan als je samen de deur uit loopt, nog net wat te snel, vind ik. Kan me niet herinneren dat ik me ooit op zo’n weegschaal heb voelen staan..

We roepen en zwaaien elkaar “Doei” en ik sjees met Boet, naar de andere kant van Groningen. Man wat is het druk! De regen giet met bakken uit de lucht, het donkere vroege uur maakt dat het allemaal ook wat onoverzichtelijker is en veel mensen trappen in paniek om de haverklap op de rem. De hele ring staat vast! Gehaast komen we 30 minuten later, bij de orthodontist binnen en na 3 formulieren ingevuld te hebben kijk ik even snel op mijn telefoon. 19 gemiste oproepen van Evi.. Ik voel de paniek een beetje bekruipen. “Mam ik heb 7 gemiste oproepen van Evi”, zegt Boet naast me. Er is dus iets aan de hand, anders had ze niet zo vaak gebeld.. Ik bel haar 3x terug, maar ze neemt niet op. Ik app Mees en Loesje of hun iets gehoord hebben. 3 minuten later belt Evi me weer. De woorden dreunen binnen met een knal. Ik voel hoe mijn mamahart een beklemmend gevoel krijgt als ik haar tranen hoor. “Mam ik ben aangereden, en de meneer en mevrouw zijn weggereden”.

Ze moest voor-sorteren naar het fiets-stoplicht en het witte busje had haar niet gezien. Hij sneed haar af op het fietspad en verdrukte haar met zijn bus. Haar stuur sneed een diepe kras in de lak van de zijkant, maar de meneer reed door. Doordat ze haar evenwicht verloor viel ze tegen de mevrouw achter haar. De mevrouw wou ook langs Evi heen schieten en de spiegel knalde tegen Evi aan. Geschrokken was de mevrouw uitgestapt, had haar gevraagd of ze pijn had en Evi was in tranen van de straat afgeplukt. De mevrouw had haar fiets en Evi op de stoep gezet en had gezegd: “Ja sorry lieverd, maar ik kan niet bij je blijven, ik moet naar mijn werk”, en weg was ze.

“Waar ben je nu?”, vraag ik met de telefoon strak in mijn hand. Ik zie hoe de assistente geïrriteerd over de balie heen kijkt. Ze wijst naar de sticker op de deur. Een algeheel telefoonverbod geldt hier in de wachtkamer schijnbaar. Ik negeer het en vraag verder: “Is de auto kapot? Is je fiets kapot? Ben jij kapot? Moet ik komen?”

Het zijn de meest belachelijke vragen, maar ik kan even niet meer logisch nadenken. Mijn hoofd maakt een scenario waarin ik Evi huilend in het donker, langs de drukke straat zie staan, op de stoep, in de gietende regen en hoe iemand zijn of haar auto kapot heeft.

“Ik ben bijna bij school”, huilt ze verder. “Ik heb gelopen, want ik durf niet meer te fietsen en ik heb pijn”.

‘Oh ja! Ze kan ook pijn hebben”, mijn hoofd is helemaal van de kaart. Normaal ben ik in stress situaties redelijk cooooool, maar nu doet mijn hoofd wel heel raar.

“Loop maar naar binnen lieverd, dan loop je meteen naar juf, kijk maar even of die in haar kantoortje zit” coach ik haar door de telefoon. Na 4 mislukte zoekpogingen vind ze twee juffen en ik hoor hoe ze weer breekt.

“Ik ben aangereden en de auto is weggereden..”.

Ik hoor hoe de juffen op de achtergrond schrikken en haar helpen. Hoe ze opgevangen wordt en hoe alle vragen die ik had moeten stellen, nu nuchter door hun gesteld worden.

“Heb je pijn? Mag ik eens zien? Hoe ben je hier gekomen dan lieverd? Is je fiets kapot? Heb je een nummerbord gezien? Welke kleur had het busje en de auto? Waaaaaar is het gebeurd?”.

Ik hoor hoe de telefoon van haar overgenomen wordt, “Oh heb je mama aan de lijn? Hallo, mama? Hoi, juf hier.. Wat schrikken he? Denk dat het wel meevalt hoor, denk eerder de schrik van alles, ik zie niet iets kapot. Oh, ze is idd erg blauw op haar been en kuit, maar ik zie geen eerste hulp ellende hoor..”.

Ik hoor hoe andere juf Evi een kop chocomelk aanbied, en weer breek ik een beetje, ze heeft een koemelkallergie. Nu was een kop chocomelk met HEEL veel suiker wel heel lekker geweest. Ik roep door de lijn, alsof ze me niet kunnen horen: “Thee, ze lust wel thee!”.

Het is alsof ik met 2 hulplijnen, tóch het antwoord ineens weet, bij weekend miljonairs. Ik vraag juf of ik eraan moet komen, maar juf denkt dat het wel gaat. “Blijf maar met Boet even nog bij de orthodontist en dan vangen we Evi wel op hier”, zegt ze warm.

Op de wip zitten Boet en ik de afspraak uit. Zodra we de praktijk uitlopen zegt Boet meteen wat ik al bedacht had: “Zullen we even kijken of alles goed is met Evi?”

Ze staat op het plein met haar vriendinnetjes te spelen. Ik zie hoe ze me opmerkt en haar gezichtje klaart op, ze rent naar me toe. “Geen gestrompeld, dat is fijn”, bedenk ik me. Na 100 kusjes, een paar dikke knuffels en het verhaal een beetje wazig nog een x gehoord te hebben loop ik de lerarenkamer in om te bedanken. Juf verteld nog een x alles en ik vertel dat ik zometeen ff de politie bel, “Iemand moet toch wel iets van schade hebben” zeg ik. Meester kijkt op. Ik zie zijn frons op zijn hoofd. “Maar dit was niet Evi’s fout he, Evi is aangereden..” en ineens slaat het binnen. Ik ben zo bezig in mijn hoofd, dat íémand schade heeft, of dat er iets gebeurd is waar wij verantwoordelijk voor zijn, dat ik gewoon vergeet dat Evi hier helemaal niets aan kan doen! Iemand heeft Evi aangereden?!.. Het raakt me in mijn binnenste en ik voel de schaamte binnenkomen. “Ik ben er helemaal niet geweest voor haar”, zegt een stemmetje gemeen. Alsof juf het aan me ziet, zegt ze: “Maar Evi is er goed mee omgegaan hoor. Ze is heel zelfstandig en je had niet zoveel kunnen doen. Je bent er nu, en als het ernstiger was, was je meteen hierheen gereden, toch?”. En ja dat is waar… Dan had Boet zijn hap-ding maar mee moeten nemen in de auto, en hadden we die zelf met na 5 minuten eruit gehaald 😉

Nog aardig van het veld geslagen loop ik met Evi naar haar fiets en knuffel haar nog een x. “Ik haal je dan om 14:30 op, oké? Dan gaan we samen naar huis, je hoeft niet terug te fietsen vanmiddag hoor”. Ik kus haar nog een x doei en ze rent naar binnen. Grote en kleine meisjes in een..♡

Boet en ik rijden naar huis. Hij fietst naar school, ik bel het tankstation aan de overkant van de stoplichten. “Nee om 8:10 was het gekkenwerk hier, sorry. Heb niets gezien of over gehoord”.

Ik bel 8844. Ik wil er toch een melding van maken. “Weet u waar het gebeurd is? Hoe het gebeurd is? Welke kleur had de auto?” Ik kan overal maar halve antwoorden geven.. Hoe kan het dat mijn hoofd, zo de verkeerde informatie doorgeeft? Er wordt een aantekening gemaakt en dat is dat. Ergens hier in de buurt, woont een mevrouw en meneer, die mijn dochter aangereden hebben, en ik kan er niets meer aan doen..

Deze week maar met slecht weer, halen en brengen, en dan toch een fiets eens aan gaan schaffen. Evi even weer een beetje vertrouwen geven en mijzelf. Dat is lang geleden dat ik op een fiets heb gezeten! Vinden mijn boller wordende billen vast ook niet erg, maar ik voel mijn longen al hyperventileren 😉