Als Luc MOET kiezen..

Gisterenavond had ik een beetje woorden met Luc. Hij heeft altijd een planning van 100 dingen, waar hij er 50 van beloofd en dan uiteindelijk niet verder dan 15 komt. Ik weet het zo langzamerhand wel en mopper dan dat ie niet van alles moet beloven en plannen, maar hij is altijd helemaal overtuigd dat het hem wel gaat lukken.

Als het inmiddels 5 uur is geweest, knort mijn maag. Ik ben al 3x naar de garage geweest om te vragen wat we eten, en steeds een vaag antwoord, dus nu ben ik er klaar mee. Het is ons kindloze-weekend, we zouden een daghap gaan eten en naar de bios gaan vanavond. Maar de pubers hadden schoolgala tot 1:00 afgelopen vrijdag, dus die zijn kapot. Ze besloten om papa te bellen, dat ze dit weekend hier bleven. Dan wordt je dus ineens weer verplicht om te zorgen. En ik vind het ook wel eens lekker om gewoon helemaal niets te hoeven, en samen van de toastjes en wijn te leven een avondje.

Mees zijn lichaam is onrustig en ik zie de grauwe gloed weer over zijn gezicht. Ik als mama maak me ongerust. Hij gooit koppig zijn kin omhoog als ik er iets van zeg en ik moet het loslaten. Met tranen zeg ik tegen Luc dat hij gewoon 25 eigenlijk is. “En een jongen van 25 weet het ook beter en sta je naast, langs de zijlijn en moet je ook loslaten. Mees heeft al zoveel meegemaakt, dat hij zéker wel 25 is”. Maar dat betekend wel dat er een gezonde maaltijd op tafel moet komen vanavond, want ik zíé dat hij het nodig heeft. Nu ik dit tik, hoor ik hoe ik op een bezorgde moeder klink, die met haar gevulde tupperware bakjes naar het studentenhuis fietst, maar zo erg is het dan ook weer niet. Het is alleen, hij heeft leukemie.. Das geen kippensoep-griepje.

Ik mopper de schuur in en zeg dat hij NU eruit moet komen en met de jongens moet gaan overleggen wat we doen met eten. Ik loop vervolgens naar de trap en roep naar boven hetzelfde. “Naar beneden komen en met Luc overleggen wat jullie willen met eten, dan weet ik het ook!”

Als alles in de keuken staat mopper ik: “Wij zouden samen uit eten gaan, en naar de bios. Maak een keus, want ik ga niet weer zoals laatst 3x onze tijd verzetten, om vervolgens helemaal af te moeten bellen om 21:30. En heren wát willen jullie eten? Ik vind bijna alles goed. Overleggen nu met elkaar. Luc maakt nu een keus! Die kan heel goed kiezen, dus nu is het zijn beurt!”

Een keer in de zoveel tijd gooi ik Luc voor de leeuwen. Hij kan écht niets kiezen. Hij loopt uren te dubben als het gaat om een jas, schoenen of een nieuw overhemd. Een bankstel is helemaal horror. En wat dacht je van de kleur op de muur? Pffffff. En nu duw ik hem gewoon soms in een positie dat hij móét kiezen. De pech is alleen dat hij dan helemaal blokkeert, andere dingen gaat doen en dan uiteindelijk net zoals laatst, ík om 21:30 zwaar beschaamd het restaurant helemaal moet afbellen, en ik de bios ook in rook zag opgaan. Dan komt ie doodleuk om 22:15 binnen en zegt: “Ik moet nog even wat langer naar de wc (Lees: Mét telefoon, dus 20 minuten verder) en dan kunnen we gaan…” Alsof die keet op óns wacht?! De keuken is allang dicht daar hoor! “Oh”, zegt ie dan verward. Of dat de 150 bezoekers van die film ook nog een extra ronde popcorn bestellen, totdat wij er eindelijk zijn.. Dus vanavond, regelt hij de keuze. Ik kook wel, haal wel, of reserveer wel, maar hij kíést….

“Heren wat willen jullie eten?”, vraagt Luc.

“Euhm maakt mij niet uit”, zegt Mees.

“Hmmm, euhm mij ook niet”, zegt Boet.

“Oh oké, nou denk er maar even over na dan, doe ik dat ook”, en Luc loopt de kamer in. Ploft op de bank en zet de tv aan. Ik doe demonstratief mijn oordoppen in en ga verder met het typen van een verhaal. “Ik hóóóóór en zíé niets”, eens kijken hoe lang ze dit vol gaan houden.

17:00 wordt 18:00 en 18:30. Inmiddels is Top-gear al vervangen in een tweede wereld oorlog documentaire, en gaat ook dit programma zometeen vervangen worden door een één of andere wildernis in India documentaire. Maar nog steeds demonstratief hoor of zie ik niets. Ik type verder en krijg een appje, vanaf de bank tegenover mij.

“Mam ik heb best honger, wat eten we?”, vraagt Mees in het donkere hoekje van de bank. Ik zie hoe het scherm zijn gezicht verlicht.

“Dat mag je met Luc overleggen..”

“Ja maar hij vraagt niets.. Hij kijkt tv..”

“Dit bedoelde ik dus laatst, gaat ie dus tv kijken. Hij moet iets kiezen heb ik m net gezegd, en dat kan ie gewoon niet. Het is nu 18:47, let maar op, straks is het 19:00 en zitten we nog zo”

“Ja mijn buik gromt nu zelfs, dat moet ie wel horen, en hij doet niets..”

“Mijne ook, maar ik zeg niets”

“En ik ben f*cking chagrijnig en heb honger. Ik wilde een half uur geleden al zeggen: “Wanneer gaan we eten? Alleen je was aan het typen en keek f*cking chagrijnig met je oordoppen in”

“Kijken hoe lang ie dit volhoud en zelf honger krijgt. Anders neem je een boterham als het je teveel wordt. Ik type in ieder geval even door…”

“Ja nou ik wacht wel tot hij erover begint. Ja is goed.. Ik app Boet ook even boven, dat hij niet nu naar beneden moet komen, en moet gaan vragen wat we eten. Dat Luc zelf moet gaan kiezen..”

19:45. Ik ben met de laptop op schoot, in slaap gevallen op de bank. Luc maakt me wakker. “Schat, wil jij nog iets koken? Of zullen we maar een patatje halen?” Ik kijk op en verward zie ik op de klok dat het al 19:45 is. Mees is al naar boven denk ik, want die zit niet meer op de bank. De televisie staat nog aan, en ik zie hoe het volgende programma begint over 3 minuten. Luc zit op zijn Facebook te scrollen, en kijkt af en toe even opzij. Denkt ie nu echt dat ik nu nog een keuze ga maken? Ik ben ontzettend moe voel ik, heb alleen vanmorgen twee beschuiten gehad, maar echt geen honger nu meer. “Weet je wat? Je bekijkt het maar! Dit flik je me elke keer, zodra je een keus moet maken ga je het maar laten dobberen en komt er niets van terecht! Ik ga naar bed, jij zorgt dat ze boven wat te eten krijgen, ik zie je morgen wel. Doei!”

Ik loop naar boven en doe de deur open bij de jongens. Ze zitten achter hun computer te gamen en huiswerk te maken. “Ik ga erin, hij bekijkt het maar, als je wat wil eten, moet je even eitje bakken of Luc aanporren dat ie wat haalt. Ben klaar voor vandaag”. De heren weten hoever het is, en Mees en Boet mompelen iets van “Kook wel een eitje zometeen” en ik doe de deur dicht.

Ik hoor hoe Luc na ruim 30 minuten naar de jongens loopt. Ik hoor hem mompelen of ze iets willen eten, hij gaat afhaal halen namelijk. “Willen jullie Chinees, een patatje of van de grill-room?” Mees neemt eigenwijs een eitje. Boet wil wel een broodje kebab. En tegen 22:00 zitten ze beneden aan tafel. Ik dommel weg, Luc heeft niet 100% zelf gekozen, maar hé, ze hebben zich gered ; )

 

De keet veranderen..

20 december 2019

Roze brommertje..

24 december 2019