Beestjes..

“Mam ik heb hier hele erge jeuk, wil jij eens kijken wat ik heb?”

Ik sta midden in een weiland de dag voor we gaan trouwen en Boet krabt zijn haren omhoog. Ik zie van alles er tussendoor kriebelen en ben meteen gealarmeerd. Ik klap een paar plukjes haar omhoog en denk alleen maar “Neeeee neeeeehhh neeeeeh!” Over 24 uur sta ik in mijn trouwjurk in het stadhuis en hier staat een manneke met zijn haar hèlemààl vol beestjes! Ik vraag aan nu-ex schoon papa, of hij ook denkt, wat ik denk dat het is. F*ck! Het is inderdaad wat ik denk. “Boet wil morgen een hoge zwarte hoed op”, denk ik alleen maar. Ik laat alle opbouw en pre-festival bezigheden in de feesttent achter en zet Boet en Loesje in de auto. Op naar de apotheek. Ik heb dus de dag voor mijn huwelijk kammend, pluizend en kriebelend doorgebracht. Boet een vuilniszak om en we hoorden ze gewoon vallen. Kronkelend als pissebedden. Ik ril er nu nog van! 

“Mam, wil jij even kijken? Het jeukt hier heel erg”. Ik denkt meteen gealarmeerd “Neeeeeh oh alsjeblieft niet!”. “Ik heb het vanmiddag ook al aan Luc gevraagd en we hebben een soort zaadje in een papiertje gevouwen, wil je die ook even zien?”

Ik zie een vaag zwart mini puntje. Sinds een paar weken moet ik de gebruiksaanwijzingen wat verder van mijn ogen houden, het is allemaal wat waziger.. 40? Neeuuhhh heeft er níèts mee te maken!

Ik klap de plukjes haar bij Loesje omhoog en zie de zwarte puntjes aan haar haren vast zitten. Het begint meteen overal te kriebelen. Oke, dít is écht met recht, de meest verschrikkelijke kerstvakantie ooit!!! Ik begin met de eerste neten eruit te pluizen en Boet komt voorbij gewandeld. “Oh mam wil je ook even bij mij zo kijken? Ik heb ook jeuk!”.

Voor ik het weet zit ik in lichtelijke tranen paniek samen met Luc in de auto naar de apotheek. 5 kids in huis, 4 kids met beestjes! Wij zelf hebben gelukkig ook niets, maar ik verga van de plaatsvervangende jeuk aanvallen. Ik kriebel en krabbel op mijn eigen hoofd als ik alleen bedenk aan hoeveel ik nu al gevonden heb!

Na twee dagen wassen, pluizen en kammen heb ik het idee dat de kinderen geen hoofdhuid meer over hebben. De ergste grote kriebel monsters zijn inmiddels er wel uit, maar inimini-neetjes kammen we er nog steeds wel uit. Ze zijn wel van kleur veranderd na 2 giftige shampoo zwem feestjes, en ze vallen er ook wel makkelijker uit. Toch ben ik pas gerustgesteld als we 2 weken verder zijn.

Luc zet in de woonkamer een lp op en neemt me mee naar de kamer. Hij neemt me in zijn armen.. Samen schuifelen we op de Teskey Brothers. Het kalmeert me. Het is goed. Lieke blijft een nachtje extra bij ons, om met de hele meute mee te doen met de luizen parade en dat heeft ze samen met papa afgedwongen bij ex. Ik kan ze wel zoenen, zo stoer vind ik ze! Maar ik zeg niets. Ik bemoei me nergens mee, en alleen als ze erom vragen geef ik een “Politiek correct antwoord”. Ik weet dat de kerst niets met mij te maken heeft gehad, en dat het Luc is geweest die de weg kwijt was, maar het heeft even een paar breukjes in ons gemaakt en dat heeft tijd nodig. Maar ik weet zeker dat het zo weer goed voelt. De meeste achterdocht is er alweer uit. Ik schuifel met een opgeluchte en op adrenaline zwevende Luc verder op de muziek. Ik merk dat er zojuist 5 kilo last van zijn schouders afgegledenen is, doordat hij voor Lieke en zichzelf is opgekomen. Gut wat ben ik trots op ze!

Nog even samen dicht tegen elkaar aan schuifelend, op de muziek. Kleine kusjes en knuffelend samen, hier in de woonkamer, want daarboven op het kleine washokje ligt een hele, hele, hele grote berg wasgoed. 10 dekbedovertrekken met matrashoezen en ik weet niet hoeveel knuffels en vergeet vooral de natte handdoeken na al die douche beurten niet.. Nee dan nog liever even samen hier, in onze kriebel en wasgoed vrije bubbel..