Begin de dag met een breukje..

“Begin de dag met een beetje chaos, begin de dag met een puber die me niet zag. Wie dan s’morgens langs de wc-deur loopt, die strompelt de hele dag..”

Het Beertje van Evi lag nog bij papa. Ze heeft met een andere beer geslapen, maar dat ging niet van harte. Oma moest naar de tandarts in Groningen vanmorgen. Omdat Luc daar op zijn beurt ook weer in de buurt moest zijn, kan hij beertje daar ff oppikken, maar dan moest ie wel eerder weg. Oma ging namelijk niet op ons wachten..

Zo liep ik vanmorgen dus al vroeg aangekleed, en al door het huis, voor iedereen boterhammen smerend en een beetje porrend.

Luc is op tijd klaar en loopt bijna de deur uit. Ik huppel in mijn chaos er heen voor een laatste kusje, voor hij echt weg is. Met dat ik de wc-deur passeer in de gang, zwaait de deur met een volle vaart open en de oudste puber wil eruit. Mijn voet zet zich net af naast de deur, en die komt precies tussen mijn kleine en mijn middelteentje in. Ik hoor een “KNAK”, en ik hoor dat ik gil, als een drama-queen met een rare stem.

Ik voel de kippenvel en het zweet uitbreken. De deur wordt terwijl ik daar gebukt sta te creperen, gewoon nog 3x hard tegen mij aan gedrukt. Meneer puber wil eruit, moppert hij in de wc. Luc drukt boos de deur terug, en moppert dat hij maar ff op die pot blijft zitten.

De misselijkheid golft door mijn lichaam, en met zwarte stipjes, en een Luc die me ondersteunt strompel ik naar de bank. “Je gaat naar de huisarts, ik blijf thuis, de zoveelste keer al, je bent net van het gips af met je andere kant”, Luc moppert maar door.

Ik trek wit weg als ik mijn teen probeer te buigen.

Puber staat zich inmiddels te bescheuren dames en heren, in de keuken, en verteld in geuren en kleuren aan zijn broers en zussen hóé hard dit ging “En mama gilde joh!” Telepatisch sein ik hem toch een paar middelvingers tussen mijn tranen door.

Ijs wordt door Luc tegen mijn voet gehouden, en angstvallig verstop ik mijn teen onder de theedoek. “Ik ga NIET naar het ziekenhuis!”

Bezorgd kruipen er twee meisjes bij me op de bank, en zodra Luc in de keuken staat te mopperen tegen puber, lift ik heel snel de doek omhoog en zie een snel paars wordende teen die in een bochtje staat waar ie eerder niet in stond. Rillerig ga ik weer achteruit zitten en Luc moppert dat Beertje nu ff niet opgehaald kan worden.

Dat is geen optie, bedenk ik me. Gewoonweg omdat alles met het voorzetsel “ex” een gevoelig puntje is.

Er wordt zoveel drama gemaakt bij en door “Ex”, dat ik me echt afvraag hóé ik dit toch ooit tussen mijn benen heb laten komen. Ik heb de afgelopen 6 jaar, zelfs meerdere keren in de rechtbank gestaan. Alleen maar omdat arme, zielige, achtergestelde “ex” weer iets wou, en het boos stampen als een 2 jarige peutertje, bij mij meteen afgekapt wordt. Ik wil het niet hebben van de kids, en al hélemaal niet van iemand op die leeftijd.

Om het gezeik te vermijden, kies ik daarom wat vaker en liever voor de makkelijke weg.

“Ex” heeft met mijn “ex”-schoonmoeder geregeld, dat Beertje in Groningen komt. Dat is al heeeel wat, kan ik je vertellen! Dus dit MOET doorgaan, om nog meer scheve ogen en rare verhalen te voorkomen. (Ik draai nu met mijn ogen, en zucht dramatisch) Tja dat er dan een scheve teen even anders zit, dat verstop ik dan wel even hoor.

Ik zet mijn liefste en geruststellendste glimlach op en dwing Luc met “mijn telepathische force” richting de voordeur, om te gaan.

“Ik ga NIET naar het ziekenhuis” meld ik. “Een gebroken teen kan je niet gipsen, en het valt echt wel mee lief, echt..” Ik jok me eruit en na 3 kusjes en de belofte dat ik zo de huisarts bel, rijd hij snel naar de andere kant van Groningen. De meiden staan op de bank op mijn plek om hem uit te zwaaien, en vanuit zijn busje, in zijn chaos, ziet hij het helemaal niet, en sjeest weg.

“Oké mam hij is weg! Wat ga je nu echt doen?!”

Ik lift de theedoek omhoog en zie een kromme, blauwe, dikke teen. “Mama belt straks ff met de huisarts, jullie gaan je klaar maken voor school!”.

Ze zijn het er niet mee eens, maar het zou wel moeten. School is school, dus gaan! Ik strompel door de keuken, geef iedereen een kus als ze weg gaan, incl mijn zojuist onterfde puber, en zwaai iedereen uit.

Ik draai me om naar de bank en zak op de grond. F*CK wat doet dit pijn!

Ik bel toch maar even de huisarts, en ik wordt binnen 10 minuten al terug gebeld. Ik heb uitgelegd dat rijden een beetje moeilijk gaat, en of ik eerste instantie een foto mag mailen. Een teen kunnen ze schijnbaar niet zoveel aan doen. Er zal zeker een breukje of scheurtje inzitten, maar er hang geen bot uit, dus ik hoef niet te panieken. Ik mag toch ff bij het ziekenhuis langskomen, want dit gaat pijnlijk worden.

“Die moet even weer terug gezet worden” vermeld de chagrijnige arts. Ik tel van 3 tot 1 in mijn hoofd, voel een misselijkmakende “KNAK”, en de ergste druk is eraf. Een zuster taped mijn mooi gekleurde teentje vast aan de teen ernaast, en ik bibber en ril ervan. Op naar huis.

“Hoi mam!” Roepen twee pubers bij binnenkomen. “Toets ging echt super goed, maar er waren een paar dingen die ik niet wist”. “Nee ik heb er ook een overgeslagen anders had ik geen tijd genoeg”.. Bla, bla, bla, bla..

Alles draait gewoon weer door (denken ze).. Ze komen een voor een binnen en vertellen hun schooldrama’s en vinden het schijnbaar niet raar dat ik op de bank zit, met mijn beentje hoog. Eens kijken hoe laat ze erachter komen dat ik vandaag niet kook, en hun dus de boontjes letterlijk en figuurlijk zelf mogen doppen voor het avond eten.. Want vandaag eten we boontjes, spruitjes, aardappelen en een gehaktballetje, maar ik blijf stil, koud en zwelgend van pijn en zelfmedelijden zitten waar ik nú zit!

Maandag..

3 november 2019

Pesten deel 3

10 november 2019