Cadeautjes in de was..

“Heeft iedereen zijn of haar zooi uit de zakken van je was gehaald?”

Het is een zin die ik al jaren niet meer stel. Ze zijn oud en wijs genoeg, en ik vertik het om er nog mee te zitten dat ik iets kapot heb gewassen. Geld wordt wit-gewassen hier in huis, en is daarna op het plankje terug te vinden. Samen met de 21 honderd schroeven, steentjes, knopen, stukjes hout, schelpjes en sleutels. Gevonden? Dan ligt het op het plankje, anders zit het nu onder in de wasmachine, en vind de monteur het over een paar jaar. Of in ons geval nu dan, Luc.. Luc is echt super handig, en als ooit de wasmachine hapert, is hij mijn eerste monteur die er naar kijkt. Oké, genoeg gezwijmeld, we gaan verder.

Door de jaren heen heb ik veel zand gevonden. De afvoer zat laatst zelfs helemaal verstopt, met zand en oude zeepresten en heeeeel veeeel haar. Ik vermoed ook van de vorige bewoners allemaal hoor. Na 3 dagen steken met een ijzerdraadje, veel baking-soda en azijn “Plopte” de afvoer ineens weer open. Luc had de blaren op zijn handen staan van de chemische zooi die hij er ook nog bij in had gegooid, maar het was los.

Er is dus ergens een regel gekomen, dat iedereen zijn sokken uit elkaar haalt.. Helaas is dat een regel, die echt níét wordt nageleefd, dus ik heb geregeld van die dikke proppen sok in de was. En ik gooi ze ook, zó bij het gajes op de stapel. Ik weiger om ze nog uit elkaar te gaan halen. Eigen verantwoording. Vind ik dan he…

Een paar jaar geleden haal ik de donkere was uit de wasmachine. We hadden de wasmachine toen nog in de schuur staan. Ik schud de spijkerbroek van Boet uit en pak mijn vest die eruit valt vast. Die mocht niet in de droger, dus even apart op een hangertje. Ik schud m half uit, en het voelde alsof ik een natte doorweekte theedoek erin had zitten. Ik registreer en voellll in mijn hand een soort “Pinkje” stuiptrekkingen geven. Ik schrók me lam! De broek en vest belandde op de grond en met een rilling en bibber tilde ik de spijkerbroek op. Daar.. Op de grond… Zat een dikke pad!! Dat arme beest had gewoon de 30 graden-was overleefd. Ach gut wat zielig. En IIIIIIIHHHL, wat rillerig, want nu moest ie nog naar buiten.. Ik ving m met een glazenpot, en bracht m naar de kikkerpoel bij ons om het hoekje. Ik weet niet of ie vanaf toen onweerstaanbaar schoon voor de vrouwtjes was, maar hij leefde nog toen ie het water in ging. Daar was ik al blij om! Natuurlijk werd het grapje gemaakt: “Ligt je was zo lang in de wasmachine, dat de kikkerdril gewoon uitkomt?”, maar deze meneer was denk ik in de voetbalspulletjes van Boet meegelift naar huis..

Er heeft (even afkloppen) tot nu toe, nog nooit een telefoon of iets dergelijks in de wasmachine gezeten. Wel is er met een iPod gedoucht. Om bij Boet zijn verklaring te blijven “Maar helemaal niet zo lang, want toen ging ie al uit”, dus dat geldt dan niet hé ; )

Vanmorgen vond ik na lange tijd weer een cadeautje in de wasmachine. De oordopjes van Loesje. Volgens de berichten in de familie groepsapp  hoeft ze zich er niet zo druk om te maken. Ze waren namelijk in de witte, dus goede kleur was beland, dat was al een gelukje. Mees had laatst bij Opa en Oma ook per ongeluk zijn dopjes in de was gehad. De koortjes waren écht super mooi wit weer, en zoveel doet water niet met de electronica van de dopjes. “Gewoon een dagje laten drogen, en dan doen ze het weer”, volgens ervaringsdeskundige Mees, dames en heren! Er is dus nog hoop.. Eens kijken of ik ergens nog een pakje rijst heb staan.

Caravan onderdelen deel 2..

6 december 2019