Caravan onderdelen deel 1..

Ik heb het gedaan! Ik heb een KROT van een caravan gekocht! De ideeën stroooomen door mijn hoofd. Waar in het eerste uur nog de muren pimpel paars met groene stipjes zou worden, is het 3 uur later alweer wit met een geblokte vloer. Alles komt voorbij en ik draai volop door merk ik. Wat is dit leuk!

We hebben de caravan uit een tuin in België opgehaald. “Pas op waar u loopt”, zegt het meisje op de Crocs naast ons. De HELE tuin ligt vol hondenstront. Het lijkt wel dat ze 8 Sint Bernhard honden daar hebben laten sch**ten. Man, man wat vies. Als we de eerste stop op de autobaan hebben, zie ik hoe de caravan van onder naar boven onder de stront is. Luc is met de auto door een paar flatsen gereden, en dit is van de banden afgespat. Ik loop naar binnen, en vraag bij de broodjes-balie of ze misschien keukenrol hebben. Zo sta ik dus in de regen, en in het donker, met veel liefde, de stront van mijn net aangeschafte caravannetje te poetsen. Luc verklaard me voor gek in de auto. Evi en Loesje kakelen hoe mooi de caravan is naast me. Ja dit wordt een gezins-projectje..

De caravan is van een oude muzikant geweest. Hier heeft meneer ruim 20 jaar in geleefd en gerookt. Alles is plakkerig van de nicotine. Vies van het niet schoonmaken en we vinden van natte pyjama broeken en gedragen onderbroeken, tot een verbanddoos uit de jaren 70. Er is wel met liefde voor gezorgd, dat kan je wel zien, maar toch heeft de caravan al een heel leven met erg veel kilometers meegemaakt.

Als we de eerste dagen alles grondig gereinigd hebben met Dasty en schuurmiddel, druipen er geen gele strepen meer van de muren of het plafond, maar schoon voelt het ook niet. Iedereen helpt enthousiast mee. Er zijn dagen dat ik ze een voor een eruit moet sturen. Wat vermaken ze zich met het opknappen van de caravan. Alle 6, ja zelfs onze dwarse pubers.

Ik besluit om het gele vinyl te gaan schilderen. De vloer is bruin zeil met een soort plavuizenpatroon. Het zal een hele klus worden, maar dit gaan we er ook uithalen. Als ik na een halve dag steken en weken, op een soort karton zit, google ik toch maar eens hoe andere mensen dit gedaan hebben. Het lelijke bruine zeil, blijkt asbest-vinyl te zijn! Ik duik meteen de kelderkast in, op zoek naar een mondkapje van Mees. Met veel warm water en heel flessen Dasty, week en steek ik alle zooi van de grond los. Er komt langzaam een hele mooie originele blauwe jaren 60 vloer tevoorschijn. Alle kleurenplannen worden weer omgegooid, dit moeten we houden!

Ik probeer de originele kastjes te restaureren, er heeft namelijk een lekkage gezeten, komen we achter, maar na zoveel jaar water erin gelekt te hebben, is hout te ver vergaan. Via via kom ik aan een adresje waar ik de onderdelen op kan halen, die ik graag wil vervangen. Het komt uit een donor-caravan, waarschijnlijk net niet helemaal de goede maten, of kleur, maar dan maak ik de kastjes wel roze ofzo hoor..

Op een donderdagochtend kus ik alle kids een extra kusje, als ik wegrij in de hele vroege ochtend naar België. Onderdelen hier komen we aan! Het is een trip van ruim 7 uur rijden, maar dat vind ik niet erg. Iedereen is straks naar school, Luc is vandaag wat eerder thuis, dus die vangt de kinderen vanmiddag weer op. Even met mijn blik op oneindig en de lekkerste foute muziek, geeeeeeen probleem!

Een paar jaar geleden mochten we een weekje in Villa Pardoes logeren. Het was een week die we nooit zullen vergeten! We maakten de mooiste herinneringen, en ontmoette de liefste gezinnen. Ik bel Maja op, of ze het leuk vinden dat ik aanwaai. Hun dochtertje is afgelopen jaar overleden. We hebben alleen die week met elkaar doorgebracht, maar vergeten zullen wij ze nooit. Nu dit bijzondere meisje vorig jaar overleed, stonden we weer met beide benen op de grond. Zo kan het natuurlijk ook gaan… In het Maxima Centrum, overlijd elke 3 dagen 1 kindje.. We kunnen ons er heel druk om maken, ik weet ook dat wij heel veel geluk hebben gehad, en nog.. Maar het relativeert op de een of andere manier ook wel weer. Het houd je scherp, houd je nuchter en dankbaar tegelijk…

Ik spreek af dat ik na het ophalen van de onderdelen, naar hun doorrij.

13:30 parkeer ik voor de deur van Louie. Ik bel meerder keren aan, maar niemand doet open. Ik bel hem op. “Ja ik ben nog onderweg, ben er met 15 minuten”, vermeld hij met een zwaar Belgisch accent. Ik besluit om weer warm in de auto te gaan zitten, en kom erachter dat ik geen oplader heb meegenomen. Chips! Ik hoop maar dat ik het red tot Maja..

Een oude krakkemikkige auto parkeert achter mij en een onverzorgde meneer stapt uit. “Louie, aangenaam. U komt voor de onderdelen? Ik zal ze even pakken, moment..”. Hij loopt langs mij heen richting de voordeur en ik blijf bij de auto staan. Dit is best vaag, bedenk ik me…

Als een soort Hoedini, manoeuvreert hij zichzelf door het kiertje van de voordeur en verdwijnt in het huis. Zal de deur niet verder open kunnen?..

Na een paar minuten komt hij weer met wat spulletjes en weer worstelt hij zichzelf, door een kiertje van de voordeur. Ik loop erheen en neem wat aan. Ik verwacht eigenlijk dat hij nog weer naar binnen gaat voor de rest, maar Louie denkt dat hij klaar is. Ik vraag naar het kastje, 2 deurtjes en een logo en hij moppert een beetje in zichzelf. “Ja die liggen nog in het veld, bij de andere caravans he”, vermeld hij. Ik kan wel even meerijden, dan halen we het meteen even op daar. Ik vertel dat ik een afspraak heb, niet ver hier vandaan. “Ze wachten op mij, dus ik weet niet hoe lang het rijden is, vanaf hier?”

Het blijken maar 5 minuutjes te zijn en ik stap in de auto. Achter hem aan rijd ik het dorp weer uit. We gaan heuvel op en af. Draaien dorpen door, waar ik nog nooit van gehoord heb. We belanden na een paar afslagen in een bosrijk gebied, en de auto voor mij rijd maar door en door. Iets begint er te kriebelen, en ik vind het niet zo fijn meer waar we heen rijden. Midden op een bosweg slaat Louie ineens rechts af. We hobbelen een zandweg over. Steken een akker over, nog twee zandwegen en achterop een akker doemt weer een stukje bos op. Waar zijn we hier in g*dsnaam?!!” Om het bos staan hekken, met landbouwplastic bespannen.

Ik heb het idee dat dit Louie zijn “Schuilplek” is. Het ziet er zo eng uit, dat het me niets zou verbazen, als hij in een van die caravans een vrouw vastgeketend heeft zitten. Ik stap een beetje bangig uit, terwijl hij een van de hekken open zet. Ik pak mijn telefoon snel en houd hem aan mijn oor.

“Ja idd! Ja daar ja! Weet je waar dat is? Nou daar ben ik nu, en dan helemaal achteraan, bij van die hekken met plastic eromheen.. Ja, dan rijd ik met 10 minuutjes naar jullie ja. Oke tot zo!”. Ik heb dit gesprek nét wat te hard en enthousiast gevoerd, Louie heeft het zeker weten gehoord en begint te vertellen.

“Dit is een stukje grond van mijn nicht, en hier heb ik alle oude caravans staan. Had je die kennissen aan de lijn, die hier in de buurt wonen? Dat is niet zo heel ver meer vanaf hier, ik denk idd maar 10 minuutjes”

Ik weet niet zo goed wat ik er allemaal mee moet, hij loopt voor mij naar een heel caravan-kerkhof. Overal staan onderdelen en oude caravans. Ik kijk mijn ogen uit, maar houd mijn oren gespitst, of ik niet ergens klop of gebonk uit een van die caravans hoor komen. Er is iets met die man, en ik kan er mijn vinger niet opleggen. We verzamelen snel de laatste onderdelen en dan blijkt dat de stang voor een hangbed, nog bij hem thuis ligt. Ik kan zo nog even meerijden, het is toch op de weg naar mijn kennissen denkt hij, dan heb ik de caravan compleet. Ik pak alle vergaarde spulletjes in de auto terwijl hij afsluit, en ik stap snel in. Ik druk op mijn telefoon en sla snel de coordinaten op. Mocht er iets gebeuren, dan kan iemand die in mijn iCloud duikt, ook meteen zien waar ik geweest ben.

We rijden weer terug en parkeren voor zijn huis. “Blijf maar even hier wachten”, zegt hij. En ik zie hoe hij weer als een slangenmens door een kier van de voordeur glipt. Ik denk dat het een puinruimer-geval is ofzo. Vast de zooi tot aan zijn plafond staan.. Ik hoor hoe hij zijn nek bijna achter thuis breekt. Hoe hij aan het schelden is op een deur die niet open wil, en hoe hij op de terugweg weer zijn nek ergens over breekt.. Door de kier in de voordeur glipt hij met twee ijzeren staven naar buiten, ik heb mijn caravan compleet!!

“Nu heb je er ook een hangbed bij, dat is wel heel bijzonder”, begint hij het gesprek. “Ja een caravan opknappen is echt een hele leuke bezigheid”.

Ik zie de bui al hangen, nu moet er ook nog gekletst worden, en ik weet echt niet waar we het over moeten hebben! Ik wil eigenlijk zo snel mogelijk weg! Louie, ruikt niet zo heel fris, eigenlijk best een beetje heel erg vies. En aan zijn persoonlijke verzorging te zien, zal het daar binnen in dat huis, vast ook niet al te best zijn, concludeer ik. Daarbij zijn de gefakete 10 minuten die ik aan mijn nep-telefoontje heb doorgegeven, ook allang voorbij, dus ik moet nu wel weg.. Ik begin met me te verontschuldigen en zeg dat ik naar mijn kennisjes moet. “Ze zullen we afvragen waar ik blijf”, lach ik een beetje. Ik gooi de klep dicht en steek mijn hand uit, om te bedanken.

Louie kijkt me aan en zegt: “Ik heb zelf een auto gebouwd… Hij staat in mijn living.. Wil je hem zien?”

Klapperende schaamlippen..

5 december 2019

Caravan onderdelen deel 2..

6 december 2019