Caravan onderdelen deel 2..

“Ik heb zelf een auto gebouwd… Hij staat in mijn living.. Wilt u hem zien?”

Wat moet ik hier nu weer op antwoorden? Zeker weten dat ik niet daar naar binnen ga! Mijn batterij is bijna leeg en niemand weet waar ik ben. Alles voelt niet goed, dus nope.. Ik wil die auto echt niet zien!. “Oh echt? Heb je die zelf gebouwd? Dat is echt knap.. Ja wij hebben ook oldtimers, dus ik weet wel een beetje wat je bedoeld”, kakel ik een beetje beleefd om het verhaal af te sluiten.

“Ik ben ermee op tv geweest”, vervolgd Louie verder. “Ja zeker bij Jambers ofzo”, zegt er een stemmetje in mijn hoofd.

“Ken je Jambers?…”.

Dus toch!!! Geniaaal!!! Ik zei het toch?! “Ja van dat programma heb ik volgens mij wel eens gehoord ja”, antwoord ik een beetje ontwijkend.

“Nou daar ben ik mee op tv geweest. Ik heb 30 jaar over de auto gedaan, om hem te bouwen. Al het plaatwerk heb ik zelf gebogen, verzameld en pas gemaakt”, vervolgd hij wat enthousiaster nu. Ik zie dat hij een glinstering in zijn ogen krijgt. De enge meneer veranderd in een hele eenzame man, met een passie voor auto’s. Misschien is ie toch niet zo heel eng als ik dacht..

“Wilt u mijn auto eens zien? Hij staat in de living..”.

Ik zou bij G*d niet weten wat een “Living” is, maar ik vermoed iets ín zijn huis, en ik heb toch duidelijk mijzelf beloofd, dat ik daar niet naar binnen ga! Hoe breng ik dit lief? “Ja misschien de volgende x, maar ik móét nu naar mijn kennissen. Die zullen erg ongerust zijn, waarom ik er nog niet ben”.

Ik zie hoe zijn gezicht kinderlijk in een teleurstelling vertrekt. Dit voelt heel gemeen van mijzelf.

“Ja dat snap ik, u moet ook zeker daarheen inderdaad. Zij zullen vast en zeker zich afvragen waar u blijft inderdaad. Dacht dat u het wel wat zou vinden, dus vandaar. Maar een volgende keer is zeker goed”, spreekt hij zichzelf toe, om de teleurstelling weg te laten stromen. Oke, dit is echt zielig! We weten samen dat ik hier nooit meer kom.

“Wat voor een kleur auto heeft de auto?”. Alsof ik tegen de kinderen vertel dat we vanavond gevulde champignons met gourmet gaan eten, straalt zijn doorleefde gezicht in 1 tel helemaal op. “Hij is blauw! Komt u maar eens mee!”, roept hij het bijna uit in zijn enthousiasme. “Pas op voor alle rotzooi hier om de hoek, het is hier een beetje vol”, en hij wurmt zich door de voordeur-kier. Nou een snelcursus “Uit je comfortzone” Here we go! Ik duw mijzelf door de voordeurkier en beland in een gang VOL met auto onderdelen. Overal staan dozen en zooi. Ik dacht dat Luc een verzamelaar was, maar dit is nóg erger! Er is een smal paadje dat naar de woonkamer loopt. Het loopt tussen de dozen door, en ik zie hoe Louie als een kind vlak voor Sinterklaas, enthousiast over van alles heen springt. “Pas op waar u loopt”.

Ik beland, op creative sprong manier, in de woonkamer, en daar staat in de hoek een mega mooie auto. Hij is intens blauw. Hij lijkt een beetje op de auto van Jan, Jans en de kinderen. En eerlijk is eerlijk, dit is nu al een Jambers-aflevering waard inderdaad. Hij begint naast mij te vertellen hoe hij ooit is begonnen aan het bouwen van de auto. Hoe de auto vernoemd is naar zijn vrouw, maar zij ging er vandoor met zijn beste vriend. Hij ratelt maar door. “Ik mag er niet mee de straat op, want in België kan de auto niet gekeurd worden”, vervolgd hij zijn verhaal, en ik registreer ineens in de auto een etalage pop. De dame, zit met nog een dame, beide best sexy gekleed in de auto. Ze hebben beide een sjieke sjaal om hun pruik zitten, “Vast tegen de wind”. Ik schrik als ik voel hoe iemand naast mij staat ineens en ik kijk opzij. Een andere vrouwelijke etalagepop staat links van mij en ook deze is netjes en toch te sexy aangekleed. Ze kijkt me doods aan en ik begin het weer een beetje eng te vinden. Ik realiseer me dat er in het hoekje van de auto en naast mij zéker 9 poppen staan. Ik durf niet verder naar rechts te kijken. Bang om een siliconen pop op de bank te zien zitten. Zo’n levensgrote met haar mond open. Zo iets heb ik wel ooit gezien bij zo’n Jambers programma! Nee dat wil ik echt niet zien!!

Louie praat enthousiast verder naast mij en ik hoor hem zeggen: “En dit was mijn hond, die is overleven, dus die mag nu bijna elke week meerijden in de auto”. Ik registreer de woorden en schrik een beetje. Met alle chaos in mijn hoofd tegelijk, struin ik de auto voor mij af, op een dode of opgezette hond. Ik zie gelukkig een pluchen knuffelhond staan en kalmeer een beetje. “En dit zijn mijn vriendinnen”, hoor ik Louie naast mij vertellen. “Ik heb 19 vriendinnen. Elke vrijdag gaan ze allemaal in bad, was ik hun kleren en strijk alles netjes. En elke week mag er een andere vriendin in de auto zitten”.

Zei ie nou: “Dit zijn mijn vriendinnen?!”, en ik zeg: “Sorry?”

“Ja dit zijn mijn vriendinnen..”, en hij wijst naar de groep met etalage poppen. Ze zijn gekleed in sjieke kleren, lange jurken en leren shortjes met net-panty’s en een leren hoedje op. De dames hebben allemaal een zonnebril op, en de haren van de pruiken zitten perfect gekapt. Louie begint te vertellen hoe zijn vrouw er dus met zijn beste vriendin vandoor ging 19 jaar geleden. “En elk jaar kreeg ik er een nieuwe vriendin bij”. Het klinkt verdrietig en doodeng tegelijk. “Nu heb ik een échte vlezige vriendin sinds een paar maanden, maar zij vind mijn andere vriendinnen niet wat. Ze is erg jaloers.. Tja ik vind dat ze er maar aan moet wennen. Ik ben nou eenmaal niet monogaam”. En ik zie voor me hoe ik het huis langzaam ontvlucht, en hoe mijn pubers zich hélemaal plat gaan bescheuren als ik ze dít vertel!

“Ik denk dat je erg eenzaam een tijd bent geweest, maar nu een nieuwe manier moet vinden om weer met een dame om te kunnen gaan, jullie komen daar vast wel samen uit denk ik”. Ik zie hoe de woorden hem raken en zie de eenzaamheid in zijn ogen. Wat bestaan er toch bijzondere mensen op de wereld. En wat kan je ook bijzondere dingen doen, als je gebroken bent..

Ik kletst mijzelf naar de deur, beloof dat ik als ik weer iets nodig heb, hem benader en ik spring snel in de auto. Ik schud het allemaal van me af en bereid me een beetje voor op wat gaat komen. Op naar een bezoekje, dat me zeker weten emotioneel, zwaar gaat vallen..

Thuis werd mijn verhaal met gieren en brullende pubers opgenomen. Mijn bleue pubers wisten niet wat siliconen poppen waren en Luc en ik lieten ze langzaam de wereld zien van dit soort levensgrote poppen. “Wat moet je er toch mee?”, vroeg Boet, en Luc en ik zien de hilariteit er natuurlijk volop van in. Met ingehouden lachen probeer ik ze uit te leggen wat bepaalde mannen met dit soort poppen doen.

“Gatver!!!”, roepen ze het samen uit. Ik zoek een plaatje op google en vertel dat ze in verschillende maten komen. “Je kan ze zo ontwerpen, zoals je het zelf wilt. Sommigen willen een vriendin als hun ex, sommigen als hun buurmeisje waar ze al jaren verliefd op zijn, en weer anderen een als hun moeder”. Ze komen niet meer bij. Ik vind een pop die “Fatima Fong” heet en ze liggen nu helemaal gevloerd. “Fatima Fóng?!”, met tranen over hun wangen.. Nope, dit is niet meer recht te breien, ze zitten in hun grapje en niets haalt ze er nog uit. Ik geef het op.. Ik weet zéker dat we de naam Fatima Fong, vanaf nu veel vaker gaan horen..

Zondagochtend, dus 3 dagen later. Ik zit met Luc in de auto als mijn telefoon weer afgaat. Ik kijk op het scherm “Louie België” staat er in beeld. FaceTime.. Luc begint te lachen, “Neem dan op! Toe maar!”. Ik ben op facebook al vriendjes geworden met Louie. Hij had me met 10 minuutjes al opgezocht en toegevoegd. Aangezien Groningen, België niet naast elkaar ligt, durfde ik het wel aan.

“Ik willll niet opnemen. Dit is de 6e keer al in 3 dagen, dat hij belt, of video belt”.

Luc zit mega grijzend naast mij en port me een beetje aan “Toe maar schat, ik weet dat je stiekem wel wil opnemen. Hij wil vast even met je kletsen. Misschien heeft ie wel een pop van je gemaakt”.

Etter!!! Hij vind dit echt geweldig! Guusje pesten.. En het ergste is nog wel dat Guusje er de kippenvel van over haar armen van krijgt, bij het idee dat er een pop van mij in een woonkamer staat. “Ja lief, JIJ doet dat met mannen. Ze worden helemaal warm van je, en ik heb het geluk dat je aan mijn zijde staat, kom neem op, ben benieuwd hoe ie geworden is”, lacht hij verder.

Ik besluit om niet op te nemen en veilig een berichtje te doen na 15 minuutjes. “Hoi Louie, ik zie nu pas dat je al een paar keer geprobeerd heb om te bellen. Ik denk dat je per ongeluk op video-bellen hebt gedrukt. Hoop dat alles goed gaat bij je. Als ik klaar ben met de caravan, zal ik je de foto’s sturen! Hele fijne zondag nog! Groetjes Guusje en Luc!”

Luc ligt helemaal dubbel van het lachen. “Schijterd!”.

Nou dan maar een schijterd, liever dat dan een natte droom.. Brrrr. Eens bedenken welke kleur de kastjes van de caravan worden, vind roze met geel ook wel een leuke combi..

Caravan onderdelen deel 1..

6 december 2019

Cadeautjes in de was..

8 december 2019