Chinees boksen..

“Mam mag ik €5 hebben, voor de dobbelcadeautjes op school”.

“In mijn portemonnee zit €20, neem maar mee. En dan bewaar je de rest in de tas, voor als er iets is een x”, roep ik naar beneden.

Ik sta half naakt op de overloop, mijzelf aan te kleden, en te vernikkelen. Ze komen vandaag voor de ketel, eindelijk! Tis zo koud in huis! Het hele huishouden is vanmorgen onrustig. Luc is melig.. Nou dan heb je de poppen aan het dansen hoor!

Loesje komt quasi geïrriteerd boven en zucht. “Mam, Luc heeft allemaal “Toffe” ideeën voor de cadeautjes.. Een aansteker!! “Dat verwachten ze niet joh!”. Mam echt.. Zucht.. Tuurlijk verwachten ze dat niet! Hij zéí eeen aaaaansteker! En een pak pannenkoekenmix, mam.. Kan jij er iets van zeggen? Hij had het zelfs over ducktape en een aansteker sámen! Het moeten “Genderneutrale” cadeautjes zijn, geen belachelijke cadeaus!”

Luc komt met een dikke grijns de trap op gewandeld. “Ben je de pubers aan het pesten, ja?”

“Hoezo? Helemaal niet! Ik dénk gewoon mee.. Zijn toch leuke cadeaus? Verwachten ze allemaal niet. Iedereen koopt van die pennen en gummetjes, dit is juist nóg leuker”, lacht ie met een glimlach van oor tot oor.

Voor een meisje van 12, is dit denk ik, hét moment dat je je doodschaamt voor je ouders. Heb het wel met haar te doen hoor 😉

10:40.. De groepsapp van alleen de jongens en mij begint te pingelen. “What the f*ck, en dit moet ik maken? Wat is dit voor achterlijke zooi?”

“Oh wat leuk! Nou daar kan ik je bij helpen! Dat is het stamboom wat je moet maken, mama is al heel ver daarin”

“F*ck off, dat ene méns geeft ons deze opdracht!””

“Nou super leuk! Ik heb twee namen, van opa’s kant en oma’s kant. Dus jij kan een kant doen, en Boet de andere ofzo?”

“-_-”

Mijn pubers hebben zojuist voor levensbeschouwing een uitzoek-opdracht gekregen. Een “Levensvisie-boek” maken. Hoofdstuk 1: Verleden: Wat zijn de wortels van mijn leven. Hoofdstuk 2: Heden: Hoe sta ik op dit moment in het leven? Het is dus dat ze een verslag schrijven en dat is natuurlijk al drama, maar nu ook nog als een “Rots en water”-opdracht van eerder op de basisschool een wandeling door jezelf maken. Nouwwww geen puber zit daar op te wachten denk ik. Ik ben ook pas later met het stamboom begonnen, dus ik snap ze wel een beetje. Maar toch vind ik het wel interessant!

Rots en water, waren lessen die ze kregen in groep 6 en 7. Het doel was om je zoon of dochter weerbaarder te maken, en grenzen te leren aangeven. Vanaf de eerste 5 minuten had Loesje de juf aangekeken alsof ze zo uit een gesticht was komen wandelen, en had tegen haar juf gezegd: “Dit ga ik écht niet doen! Dan geef maar strafwerk, maar ik ga niet als een torero met mijn armen wijd staan. “De deken van liefde”, omhoog houden, zodat Gert-Jan  als een stier, met zijn handen vooruit, op mij af kan rennen, de deken in!”

Gert-Jan en Loesje liggen elkaar absoluut niet. Of laat ik het zo zeggen, Loesje heeft sinds een jaar echt een hekel aan hem gekregen. Hij heeft last van zijn hormonen, en is heel erg autistisch. Zo erg zelfs dat de hele klas zich aanpast aan hem. Dat kan op een klein schooltje, maar soms kan dat gewoon even niet en dan gaat het mis. Dan gilt en jankt hij alles bij elkaar en dat gaat dan de rest van de dag door. Elke keer als hij de kans krijgt knijpt hij in Loesje haar billen en beginnende borsten. En nee niemand zegt dat dit goed is, en Loes mept dan ook goed van zich af, maar het lijkt soms wel eens dat hoe harder Loesje boos wordt, hoe opgewondender hij ervan wordt. “Mam echt hij is de meeeeeest vieze, oversexte viezerik van de hele klas, die ik ken!!”

Thuis krijgt Gert-jan geen uitleg over de ontwikkeling en sexualiteit. Zijn ouders vinden dat nog te vroeg, maar dit is groep 7 en hij loopt zichzelf in de weg..

De bedoeling was dus, dat Loesje hem met “De deken van liefde” omhelsde, begreep ik later. Ik gaf Loesje gelijk. “Als dit buiten je comfortzone ligt, en het voelt niet goed, ga je maar in de andere klas aan de slag, dit mag je overslaan”

Het liep hoog op bij juf. Loesje was alles behalve tactisch in het vermelden van dit nieuws de week erop, aan de juf én gastjuf. Om 15:00 belde juf boos op. Loesje had straf, ze bleef op school.. “Ze wil niet mee doen met Chinees boksen”, zegt juf boos. Ik schiet bijna in de lach en vraag of ik het goed gehoord heb: “Chinees boksen?!”

”Ja dat is dat Loesje stevig gaat staan, en Gert-jan tegenover haar, en dan moeten ze elkaar uit balans drukken”

Nee dit wordt écht een super gesprek!!

“Dus ómdat Loes niet mee wil doen, omdat ze samen met de GROOTSTE “Piep” van de klas, die bij elk weerwoord van háár, al staat te huilen, zit mijn kind nú nog in jou klaslokaal?! Heb je er ook bij nagedacht dat het vrijdag is? En dat madam vandaag naar haar vader gaat?! Oh en dat haar vader al 15 minuten hier aan de keukentafel zit te wachten?! En dááááárbij, Loesje en Gert-jan botsen gewoon non-stop! Ze heeft een autistische broer, weet hier heel goed mee om te gaan, maar met deze jongen niet! Je koppelt haar in de eerste les aan hem vast, om wat? Zodat ze elkaar beter kunnen verdragen?! Hoe snugger ben je nu dan?!”, mopper ik de pan uit. Juf is stil, ik hoor hoe ze af en toe adem hapt om ertegenin te gaan, maar ik ben wóést, echt woest..

“Het is heel simpel, ze doet niet meer mee! Ik als moeder geef haar hierin een eigen keuze. Jij als juf weet ook dat Loesje er moeite mee heeft om zich open te stellen. Daarbij is ze op sociaal, emotioneel vlak ook nog eens 2 jaar jonger, en verwacht je dat ze mee doet aan een, een of andere “Vuur loop dans”? De doelstelling is om kinderen weerbaar en sterker te maken. Om hun, hun mening te kunnen en laten uiten.. Nou, dít is een mening! Ze wil niet, en hoeft van mij ook niet! En nu heb je 30 seconden om mijn dochter op de fiets naar huis te zetten. Ze fietst er namelijk nog bijna 3 kwartier over, en haar vader zit hier te wachten!”. Ik hang kwaad op.

Ik geloof écht in zweef. Ik geloof ook echt in “Meer”. Ook vind ik mediteren, tot rust komen voor de kids en visualiseren echt voor hun, maar dan staan ze er open voor, en dan is het in een veilige omgeving. Dit is niet het moment voor Loesje, en daarmee uit. Ze geeft aan dat het haar niet veilig aanvoelt, dan hoor je te luisteren naar het kind, vind ik.

Er gaan een paar dagen overheen en zelfs de directeur van school hangt aan de lijn. Ja ik was tegen juf ingegaan, en dat kon niet. Het was namelijk niet de bedoeling dat Loesje in de klas zat, terwijl de rest wel bezig was met elkaar te leren ontdekken. Ik schoot gigantisch in de lach. Op het plein zaten namelijk 3 autistische klasgenootjes van Loesje, op een schommel, in de boomhut en in de zandbak, omdat de lessen te veel voor ze waren. Ze hebben een soort van vrijbrief, dat als hun hoofd te vol wordt, dat ze dan even naar buiten mogen om adem te happen. Een van de fijne dingen van een kleine school, maar waarom mogen hun dan wel de les uit en Loesje niet? “Tja aan Loesje hangt geen labeltje he”, vermeld de directeur droog. “Dus omdat Loesje geen officiële stempel heeft móét ze meedoen met iets wat haar dwars zit? Het is geen gymles of Nederlandse les he, het is een ander kind binnenlaten die ze niet vertrouwd! En de doelstelling is dat ze weerbaarder wordt en opkomt voor haar mening.. Nou hier heb je m, ze hoeft van mij niet mee te doen”.

“Mam ik heb écht super leuke cadeaus!!! En Pow patrol etui, een kladblokje met een school erop, een katapulten van €1 en we hebben in de action met de halve klas een groepsfoto gemaakt en die sturen we morgen door naar juf! Iedereen was op het laatst cadeaus aan het halen! Oh ik heb ook nog…”

Ze heeft dus de apartere cadeautjes gekocht bij de big bazaar. Haar halve klas liep al in de action en ze wou originele cadeautjes. “Ja ik ben super trots op haar”, zegt Luc s’avonds. “Ze heeft toch veilig, maar toch ook haar eigen ding gedaan..”

En zo sluiten we de dag weer af, op naar het volgende hoofdstuk.. Levensvisieboek, want terwijl ik dit verhaaltje aftik, zijn de pubers foto’s aan het verzamelen voor hun verslag. Zou van deze ellende wel 3 verhalen kunnen schrijven 😉