De wereld draait nog door..

De wereld is anders momenteel, maar het leven gaat wel door. 5 pubers in een huis. Iedereen heeft een eigen leerplekje gecreëerd en iedereen logt in op school voor zijn of haar lessen. De was draait door, want de wasmanden worden gewoon gevuld. Ik mopper nog steeds, dat ze de afzuiging aan moeten zetten, als ze 20 minuten gaan zitten poepen. En de koelkast en de vriezer worden sneller leeggeplunderd. Nee het is geen vorm van hamsteren, maar een horde hongerige pubers met een bodemloze put. Gingen er in naar school toe weken 6 broden door in een week, zit ik momenteel op 9 en 30 eieren meer. Want zeg nou zelf, een tomaatje en een eitje erbij is toch veel lekkerder?

Gisteren had ik 6 kilo aardappelen, 1,5 kilo sperziebonen en een ruime kilo gehaktballen. Schooooon op. Van die hongerige ogen die nog een keer in de pan kijken of het echt, echt op is als hun bord leeg is.. Ik ben een uur bezig geweest met koken, en zoals mijn broertje zou zeggen: “Dan heb je er dus 1 uur en 10 minuutjes plezier van gehad”. De pubers lachen er telkens om. En in deze tijd is het lachen gewoon belangrijk.

De leraren worden uitgelachen omdat ze met een 3 dubbele onderkin voor de camera’s zitten. Zich nergens van bewust en in de veronderstelling dat dat ding uit staat, wordt de groepsapp tegelijkertijd vól gespamd met opmerkingen en plaatjes van charmante screenshots. Geen puber die dan even zegt: “Hé Juf, hij staat al aan hè..”.

Het wordt helemaal lachen als juf uit gaat leggen hoe de pubers het scherm aan kunnen krijgen, en zij dus het beeld ermee uitzet. Ik hoor hoe juf tegen het zwarte beeld zegt: “En dan klik je hierop, en hier, en dan zie je dat ie aan is, zie je?”. De HELE klas knikt achter hun laptop en ik zie op het telefoonscherm van de pubers de lachende smileys voorbij poppen. Arme juf. Ga er maar aanstaan…

Eindelijk heeft meester verbinding, en ondanks dat het beeld telkens vastloopt, zie je tussen de blokjes een meneer staan. “Hallo allemaal! Ik ben blij dat jullie er zijn! Ik hoop dat iedereen geluid heeft en dat jullie mij kunnen horen.. Als dat niet het geval is, stuur dan maar even een berichtje in de chat”.

Ze liggen hè-le-maal dubbel van het lachen. “Als je me niet hoort, meld het even in de chat?”. “Dit gaat vast helemaal goed komen”, bedenk ik me alleen maar.

Evi draait met haar ogen en gaat verder met haar taal. Lieke en Loesje zijn samen wiskunde aan het doen en ik zit tussendoor aan diezelfde tafel mondkapjes te naaien.

Er was een oproepje van zorginstellingen die zelfgemaakte kapjes zochten. En zo dook ik achter de naaimachine. Iedereen hier thuis helpt eraan mee. Boet strijkt de lakens en de plooien, Mees scheurt en knipt de maten. Loesje naait de rechte stukjes aan elkaar en Evi meet de lintjes. We gaan als een speer en hebben het eerste doosje al op laten halen.

We gaan gewoon nog even door. De uurtjes die de pubers helpen gaan af van de sociale stage uurtjes, en wie had gedacht dat ze zo snel zouden leren strijken, spelden en naaien? Het is fijn om zo samen bezig te zijn.

Luc leest élk stukje nieuws wat er maar te vinden is, op social media of het journaal, over deze heftige tijd en ik kon het niet meer aanhoren. Ja ook ik ben bang, natuurlijk. Maar het zonnetje schijnt en zoals ik al schreef, het leven gaat gewoon nog door.

Iedereen heeft de ergste beelden inmiddels wel op zijn en haar netvlies, en het lijkt wel dat elk berichtje “Baas boven baas” moet zijn. Want het wordt alleen maar erger en erger, lijkt het wel.

Ik kan mijn onrust niet uitschakelen. Ik ben een gevoelsmens en ik koppel niet snel mijn hoofd met mijn hart af, waardoor ik dus afgelopen weekend als een jankende soepkip door het huis heen liep, want “Wat als?”

“Wat als dit onze laatste 2 weken zouden zijn? Wat als ik Luc of een van de kinderen zou verliezen? Voel ik keelpijn?! Iedereen is verkouden?! Wat nu?!! En wat als ik zelf iets krijg? En hoe gaat het bij hun dan verder? Als ik overlijd moeten ze elkaar wel blijven zien… We zijn zo’n hecht gezin met elkaar. Er is nu eindelijk rust.. Ja tuurlijk kan het nóg beter, maar voor nu zijn we al zover gekomen, ik hoop dat het snel nog beter wordt..”

Mijn hoofd liep over van verdriet en ik werd er gewoon boos van op mijzelf en de hele wereld! Toen ook nog eens dat alarm op mijn telefoon afging knalde ik uit mijn slof. Ik was er klaar mee! “Vanaf nu wil ik NIETS meer horen, over dat HELE K*T Carona gebeuren, voor de aankomende 24 uur!!”

Ik was carona-zat. Nee ik stop geen hoofd in het zand, maar ik kan niet tegen dat paniekzaaien. De hele wereld staat op de kop. Wij leven al jaren zo hè?.. Elke dag is het een verassing hoe Mees erdoorheen komt. Elke dag leven we in een bepaalde vorm van onzekerheid. Heb je mij in die jaren wc-papier zien hamsteren? Omaatjes zien overvallen? Iemand een tik tegen zijn of haar snoet zien geven, omdat ik het laatste pak cornflakes perse wou hebben?!!

Iedereen verwerkt het op een andere manier, dat hebben we allemaal wel gezien. De een begint in paniek te hamsteren, er worden massaal vriezers gekocht en geïnstalleerd, en een ander vind het maar flauwekul en maakt er een paar gezellige dagen van zo in het zonnetje, strandje, picknicken en dat gezellig met en naast elkaar.

Normaal zijn wij ook wat nuchterder, dan een jankende soepkip, en maak ik me niet zo snel druk, maar het is alsof alle chaos van de laatste maanden mijn emmertje vol gedruppeld heeft, en nu kom ik soms tot het randje. Dat geruzie van de hele wereld en sommigen om ons heen. mijn advies: “Trek de WiFi eruit! Zoek desnoods een nieuwe hobby. N**k je vent of vrouw eens een keer, of op een andere manier! Kleed je sexy, zodat je je wat meer vrouw, of man voelt. En geniet en wees dankbaar, voor alles wat je ín je woonkamertje heb zitten, want dat geloer bij de buren, maakt je eigen gras niet groener!”

“Bel jij je ouders straks nog even?”, meld ik Luc. En hij duikt meteen de tuin in. Hij vergeet het ook gewoon..

“Appen jullie opa en oma en papa ook nog even vandaag?”, meld ik de pubers. En ik duik de kelderkast in om een boodschappenlijstje te maken. Er staat wc-papier op. We leven al een week met keukenrol op de wc, omdat er gewoonweg niets meer te krijgen was hier in de winkel. We zagen een week geleden nog een Twingo, tot het plafond gevuld met wc-rollen. Als ik wist waar deze mevrouw woonde had ik daar vast een rolletje kunnen lenen, maar keukenrol volstaat ook in deze crisistijden. Het winkelmeisje beloofde dat er gisterenavond bijgevuld ging worden. We gaan het zo meemaken.

“Jongens zeg even of je mij niet kan horen..” hoor ik meester nog een keer zeggen..

De pubers gniffelen aan tafel. Kasper, een van Mees en Boet hun klasgenootjes gooit in de chat: “Nee meneer ik kan u nog steeds niet horen, ik denk dat uw verbinding écht slecht is..”

“Oké Kasper, je hoort me dus? Fuck jou! We kunnen dus beginnen! Pak allemaal even je boek, bladzijde…. bla bla bla..”