Even één bommetje minder graag..

Afgelopen twee weken hebben ze toetsweek gehad. De cijfers druppelen binnen. Ik schrik ervan. 7,9. 8,7. 9,5. Boet gaat als een speer! En ja hij doet er ook veel voor, en ja hij leert ook nog eens serieus. Super goed van hem dat ie het ritme gevonden heeft, wat ben ik trots!

De cijfers van Mees zijn een puntje lager, maar meneer meld dat ie er weinig voor wil doen, en een 5,6 is ook een 6, dus als ie dat maar haalt. Het is echt een dwarse, norse en mopperende puber momenteel. Zo behulpzaam als Boet is, zo stront vervelend is Mees. Hij voelt zich te vaak “The men” en ik naai me er verschrikkelijk om op.

Gisteren kwam de wervelstorm weer binnen na een weekendje papa, en binnen 5 minuten hadden ze al een preek aan de kont van mij hangen. Ik stuurde ze allemaal naar boven voor een “Familieoverleg” en bulderde mijn stembanden daar eruit. Het is nog steeds erg onrustig met Luc zijn kinderen. Daan is begonnen op een nieuwe school, maar hij komt nog steeds niet hier. Het gaat stroef door moeder en ze verschuild hem en zichzelf als slachtoffer bij jeugdzorg. Lieke komen we achter, dat ze steeds meer liegt, dan dat iedereen eerder dacht.

Bij jeugdzorg zijn inmiddels hele gesprekken en trajecten geweest en daar zijn dingen verteld die bij ons thuis anders verteld worden. Luc gaat er heen met het idee dat alles eerlijk verloopt. Ikzelf zie aan de zijlijn meer onrecht dan hem, maar ik hou mijn mond inmiddels. Ik wacht nog ff totdat ik de zin: “Ik zei het toch” uit kan spreken. Nee gekheid natuurlijk, dat doe ik niet zo berekenend van te voren, ik hóóp dat ik ongelijk krijg. Gun iedereen de rust nu, echt.. Maar ik zie gewoon meer als hij zijn kleppen nog op heeft..

Tijdens de rit gisterenavond, van papa naar ons zijn er dingen boven gekomen waar Lieke gelogen bleek te hebben. Ze verteld gewoon verschillende versies van haar mening, of van haar ervaringen. Nu hebben Luc en ik dit gesprek toevallig afgelopen vrijdag ook gevoerd en hij had dinsdags Lieke hier ook al op aangesproken, bleek nu achteraf.

Lieke jokt al meer dan 2 jaar, twee huizen bij elkaar. Ze verstopt, verdraait en verzwijgt dingetjes. Vaak is dit om onder de boosheid van moeder uit te komen, maar het is een gewenning geworden. Zo erg zelfs dat ze 2 totaal andere Liekes speelt in 2 totaal andere huishoudens merkten we afgelopen week ineens. Hier verteld ze over haar stiefzusje die haar besteelt, verraad en alles en iedereen manipuleert. Daar verteld ze hoe datzelfde stiefzusje haar béste vriendinnetje is. En dan bij jeugdzorg is het maar net wie er naast haar zit, welke versie er dan verteld wordt. We zien het al een tijdje en wisten dat ze jokt en verstopt, maar nu komt het toch wel heel erg op liegen uit, en speelt ze, naar mijn idee, teveel het zielige onschuldige meisje voor Luc. Met haar waterlanders hoeft de maar te blinken en hij is al om. Ikzelf filter de verhalen er een beetje tussenuit en zie inderdaad dat ze het niet makkelijk heeft, maar niet álles lijkt me zo fout te zijn en liegen lost het allemaal niet op..

In de auto komt het onderwerp ineens tussendoor en met z’n drieën concluderen ze dat Lieke wel heel erg óneerlijk is geweest, tegen allemaal. Als ze thuiskomen laat Boet al vrij snel de bom vallen in de keuken. “Mam dat gezeik van die kinderen.. Gaat dit nog lang door? Ben er nu wel echt klaar mee en Luc verdient dit echt niet hoor!” Ik bonjour de hele handel naar boven, zodat Luc er maar weinig van meekrijgt.

Langzaam druppelen ze de zolder op. Ik hoor de badkamer en de wc, het washok en het kleine kamertje en mopper dat ik iedereen NU boven wil hebben!. Met een zucht vraag ik me hardop af waar Boet blijft en Loesje gooit even een bommetje met de woorden “Zit vast op de wc, met zijn telefoon te spelen. Hij zit daar altijd Harry Potter te spelen” en ik voel hoe ik me op laat naaien door die opmerking. Dit is dus waar ik absoluut niet tegen kan. Dat gevit en elkaar erbij naaien.. Een mooier voorbeeld kan ik nu niet hebben.

“Hoe haaaaaal je het in je hoofd om dat zó neer te gooien?”, bulder ik tegen Boet als we eindelijk allemaal op zolder zitten.

“Nou het is toch zo? Ze zijn niet te vertrouwen en naaien Luc gewoon achter zijn rug om, elke keer weer!”. Alle pubergezichten staan serieus en knikken met Boet mee. “Mam Lieke liegt hoor! We zijn er achter gekomen in de auto. Man wat is ze gemeen en is het gemeen voor Luc! Dan doe je toch niet bij je vader?!”, reageert Loesje fel.

“Wat als Luc het gehoord had? Dat kan je toch niet maken?! Hebben we een goed weekend gehad, zonder ruzie of wat dan ook, en zal jij dat ff met een opmerking zo de ton in gooien? Weet je wel hoeveel hij ze mist?!”, ga ik verder met mijn preek tegen Boet.

“Ja dan moet ie doorpakken, ze lopen al járen bij volgens mij álle therapeuten van Groningen. Daan was 4 toen hij er al liep. Dat is al RUIM 6 jaar hoor. Dat mens moet gewoon gaan opvoeden en na al die jaren weet hij toch wel dat dit geen hulpverlening is?! Dan mens zorg ervoor dat de hele relatie kapot gaat tussen hem en zijn kinderen, zodat ze allemaal geschift zijn straks en zij haar zin krijgt. Dan zegt ze: “Zie je wel dat ze állemaal therapie nodig hebben?!” Dat mens is zíék!”, ketst Mees terug.

Ik kijk ze een voor een aan. “Dan nog Mees is het niet aan jou, en al helemaal niet aan jou Boet, dat jij die bom laat vallen daar in die keuken. Ik ben er klaar mee met al die bommen van jullie! Luc en ik hebben alleen maar ruzie om kinderen en exen! Net vraag ik hardop waar Boet blijft en zeg jij gemeen, Loesje, “Hij zal wel op zijn Harry Potter zitten te spelen, doet ie altijd!”. Dat doen jullie ook met elkaar!! Ik vraag me serieus af, waarom? Waaaaaarom naai je elkaar zo erg? En wil je dat zo gemeen bij mij of Luc neergooien? Vanaf nu is er alleen nog maar pósitief en waag het eens dat jullie nog gemeen praten over een ander! En Loesje ook jij mag wat minder fel reageren. Ik snap dat je boos bent op Lieke, maar daar ga je maar mee naar Lieke. Zij heeft zich zelf in de nesten gewerkt, dan vraag je haar hoe het zit”.

Ik zie hoe Mees zijn ogen draaien en hij stom zijn lachen in zit te houden. Ik wordt er bozer van merk ik. “En waarom doe jíj́ zo belachelijk?”, knal ik er barser uit dan de bedoeling is.

“Ja omdat je zeker nu weer gaat zitten zeiken? Je kan ook gewoon ff f*cking nomáááál doen.” meld mijn uit de hoogte kijkende, arrogante sch**tpuber vanaf zijn kruk.

Ik voel hoe ik begin te koken. Mijn ogen schieten vuur. “Als JIJ denkt dat ik niet meer het recht heb om te “Zeiken”, dan ga je maar bij je vader zitten, want in dít huis, ben IK de baas, bepaal IK of ik ZEIK, en vínd IK dat JIJ te ver gaat en je dus zélf mag stoppen met die arrogante blik nu! Tot je 21e werkt het hier in huis zo, en wat je daarna doet moet je zelf weten, maar tot die tijd is dit wat je krijgt. Dus als een van jullie hier problemen mee heeft kan ik zo je vader bellen hoor! Die is nog onderweg! Geen probleem en van mij mag je gaan! Zie ik je om de week in het weekend en hoef ik je vieze onderbroeken niet meer te wassen! Dus iemand?”, ze kijken me allemaal uitdrukkingsloos aan. “Niet?.. Kan nu nog hoor!..”. Nog steeds kijken ze me stom aan. “Oké dan is het dus op mijn manier, en dat is dat jullie je piemel en tieten uitzetten als je er last van krijgt en stopt met dit brutale pubergezeik! Als je echt ergens mee zit kan je dat ook eerlijk zeggen, beneden en desnoods tegen Luc alleen, maar ik wil het nooit meer zo als bom in die woonkamer of keuken hebben, begrepen?!”

Drie blikken, met de uitdrukking “Pffff ze zeikt weer” kijken me aan en een mega positieve “Ja is goed mama!” (NOT) mompelen ze een “Jaaaaaah, joooaaaaah, zucht ja” eruit.

Het wordt tijd dat deze hele poppenkast tot rust komt. Want hoe minder Luc verteld of oplost, hoe onrustiger het wordt, blijkt dus nu.. Ze komen gewoon teveel voor Luc op merk ik ook. Blij dat het gewone schoolrooster vanaf vandaag weer loopt. Zijn ze even een paar uurtjes, ergens anders onder de pannen.

Onverzorgde meneren..

24 januari 2020

Ik mis een gen..

31 januari 2020