Even een momentje voor jezelf..

Jaren geleden las ik een stukje over een moeder, dat elke middag een uurtje mediteerde. Op haar kussen in de woonkamer, terwijl alle kinderen dan stil waren. Iedereen hield dat uur zich zo stil als mogelijk was.

Wat een heldin deze mevrouw! Dat je dát zo kon opvoeden?! Ik kon in die tijd nog niet eens 2 minuten naar de wc en ze stonden er al bij. Jankend aan de deur, omdat de een dit bij de ander had gedaan, of omdat de ander, zus bij de een had gedaan.

Ik weet nog dat ik een x bij de buren binnen stapte en de buurman nét op dát moment de wc-deur opengooide en zittend op de pot bulderde of iedereen nu eens kon stoppen met ruziemaken en janken! Hij zat namelijk heeeeeel even te poepen! Daar had hij ook récht op!

De beschamende blik van ons beide, zal een hilarisch beeld zijn geweest. Hij met zijn broek op de enkels, hangend aan die deurklink en een rode kop van het schreeuwen. Ik een rode kop en vol verontschuldigingen.

Met de komst van de kinderen was je “Rustig even poepen”, inderdaad snel verdwenen.

Toen ik een paar jaar geleden een tia had gehad, sliep ik bijna elke dag van 15:00 tot 16:30. Ze waren al ouder en ze vermaakten zich ook goed zelf. De eerste keren kwamen ze echt wel binnen klikken en mopperen, maar na een duidelijke uitleg over hoe mijn hoofd het gewoon niet meer deed, en ik moest opladen anders werd er niets gekookt, werd er echt rekening mee gehouden.

Als ik nu op de wc zit is het nog maar sporadisch dat er een zich meld. Mijn antwoord “Pak maar een hamer en bijl en los het samen op”, levert niet het gewenste resultaat op, dus ik zit daar echt wel in rust, maar zodra ik een paar oordopjes in doe, of ga douchen weten ze me ALLEMAAL te vinden.

Als ik in een romantische liefdesscène zit, tettert Luc vaak de meest stomme vragen vanaf de deur: “Lief heb jij de fietspomp gezien?” Alsof ik die dagelijks gebruik, sterker nog, ik kan me niet meer heugen dàt ik m ooit heb gebruikt!

Zodra er een serieuze scène begint en je moet even je hoofd erbij houden, tilt er een puber zijn of haar hoofd van hun eigen beeldscherm en wil je een “Grappig” kattenfilmpje laten zien. Dan vertellen ze je ineens wél, welke kinderen gisteren ook op de fiets gingen, of zelfs wat hun leraar gisteren gegeten heeft.

“Sorry hoor, ik ben ook erg geïnteresseerd in de stóélgang van de juf, dus als je die ook nog even kan omschrijven, dan erg graag! Maar NIET nu, ik kijk Grace & Frankie!”.

Ze snappen soms echt niet dat je ook even een momentje voor jezelf nodig hebt. Tegenwoordig gaan ze later naar bed, deel je dus de afstandsbediening, en zodra je zelf iets wilt kijken, zuchten ze non stop.

Mijn wc bezoekjes, dagjes weg, maaltijden, lees momentjes en sexleven is echt al afgesteld op een horde pubers, dat hier in huis leeft, mag ik dan soms ook heel even eeeeeeenn momentje voor mijzelf hebben? Dat als ik mijzelf wil scheren onder de douche, ik me niet genegeerd hoef te voelen als ik mijn benen omhoog gooi. Of als ik de hele handel open klap om mijn schaamlippen te ontharen, dit kan doen, zónder dat het een biologie les is, omdat er dan een tegen de wasbak geleund staat. Die tijd hebben we gehad.. “Mam wat heb je daar?”

Ik wens ook dat er geen levend debat plaatsvind voor de, maar half beslagen glazen deur, over wie als laatste de hond uitgelaten heeft, en wie nu aan de beurt is! Dit is echt niet prettig hoor als dat ontspannen warme water over je lichaam loopt.

“Moooooooven!!! Mama wil ff alleen zijn! Los het samen maar op! Ik heb ff tijd alleen nodig!”

“T.. Draaiende ogen.. Waarom? Je staat te douchen!”

“INDERDAAD Ik sta te douchen ja! Dit doe ik omdat ik mijn benen, oksels en schaamlippen wil scheren, zónder pottekijkers.. En omdat ik mijn aambeien weer mijn poepgat in wil dúwen! Die heb ik namelijk, na JULLIE zwangerschap overgehouden, en af en toe zijn ze weer pijnlijk en dik, nu dus, en dan wil ik op mijn hurken, in ontspanning die dingen er weer indrukken! Nou goed?!!”

“Oke, doei! Teveel info!.. JONGENS NIET MAAR MAMA ONDER DE DOUCHE GAAN! Ze is ECHT f*cking chagrijnig!!”

Dat zijn de momentjes dat ik in mijn matra roep: “Nog 18 jaar! Dan zijn de kids het huis uit, de dieren dood, en mis ik deze tedere samenzijn momentjes echt heel erg!”

Natuur in je pipowagen..

10 februari 2020