Griepje..

Met een dubbele oorontsteking scharrel ik door het huis heen. De griep en koorts irriteert me mateloos, maar ik heb mijzelf beloofd om me er dit weekend aan toe te geven. Niet dat ik wat anders kan, want zodra ik denk dat ik een trap op en af kan kom ik mijzelf zwetend en koortsig tegen. Dus, oké, ik doe rustig aan. De meeste was is gelukkig inmiddels weggewassen en gevouwen. De knuffels zijn wel gekrompen of hangen aan draadjes als ze uit de machines komen, maar we hebben een naaidoos en de pubers kunnen er om lachen. De kast van Luc hangt weer vol met vers gestreken overhemden. Ik ben, zowaar redelijk bij zeg maar..

De opdracht om de kids te blijven pluizen, is ook bij de papa’s en mama doorgegeven en zo hopen we dat we over 2 weken kunnen lachen om dit beestjes-hoofdstuk. Nu kriebelt het me nog wat teveel..

Ik mopper tegen mijn vriendinnetje dat ik me zo grieperig voel en zij kaatst terug dat het ook niet zo gek is, “Kijk eens wat er allemaal gebeurd is met kerst en oud en nieuw, dat moet eruit hè Guus!” En ja ik weet het ook wel. “Vrouwen overleven de oorlog en storten daarna in”.

De rust is langzaam terug aan het komen. Mijn muurtje is weer omhoog geschoten, maar langzaam durf ik weer los te laten. De dag voor ik jarig was zijn we, voor een fiets van Groningen naar Vlissingen gereden. Een mega stuk, maar het was te doen. Zodra we op het strand stonden liep Luc al het eerste de beste strandtentje in en liet mij staan. “Ja jij was foto’s aan het maken en ik had het koud” is zijn verweer. Ik voelde me weer alleen ineens. Hoe kon ie dit nu doen? Zo horkerig ken ik hem niet! Eenmaal thuis belandde we meteen weer in een ruzie. We hadden net ruim 10 uur in een auto samen gezeten en hij had alleen maar koek en ei gespeeld en nu barstte ineens de bom. Luc gooide erin dat ik mijzelf verwaarloos en er niet meer uitzag, “Ik ben visueel ingesteld en zoals jij er nu uitziet, nee dankjewel” Ik voelde hoe de knal binnen kwam. Zo iets gemeens had hij nog nooit gezegd en ook al weet ik dat het niet waar is, en ook al weet ik in mijn achterhoofd dat hij het niet meent, mijn zelfvertrouwen werd bij de enkels in 2 tellen afgezaagd. “Ik vraag me serieus af wat er met jou aan de hand is de laatste maanden, met je hormonen die maar mopperen en bekken, ik heb echt geen zin meer in jou of thuiskomen” zegt hij gemeen. Ik loop nog voor mijn tranen over mijn wangen rollen naar boven. Dit krijgt hij niet te zien. Dat gun ik hem niet.

Ik duik huilend in Evi’s bed en zie de vuurwerk spatjes boven de huizen uitkomen. Dit hoort de fijnste tijd van het jaar te zijn. De geur, de geluiden het is bijna oud en nieuw, en ik lig hier een beetje te janken!!!

Na een super lief telefoontje met mijn vriendinnetje heb ik de rust terug en val in slaap. Het ligt niet aan mij, het ligt aan hem.. Om 1:17 schrik ik wakker. Ik zie weer de mooiste viurwerkspatjes boven de huizen en realiseer me dat ik alleen jarig ben geworden. Het is 0:00 geweest en Luc kwam niet. Het maakt me ineens heel boos. Ik besluit om nog een keer mijn mond open te trekken en als dat niet meer helpt dan is het klaar..

Net als ik mijn trui aan schiet hoor ik hem naar boven komen. Ik DUIK het bed snel weer in en even later staat hij bij het bed van Evi in het donker te turen naar mij “Wat doe je?”

“Huilen”

“Waarom hier?”

“Omdat ik me verstop..”

“Waarom?”

“Omdat ik verdrietig ben!” En ik voel hoe de woede in mij warm wordt. “Het is nu echt klaar met jou gedrag!! Je vraagt aan míj wat er met mij aan de hand is, maar ik vraag me serieus af wat er met jou is! Je hebt me in deze dagen tot mijn enkels afgeknakt. Ik heb me nog nooit zo erg onzeker over mijzelf gevoeld bij jou. Zo bang en zo onbegrepen en je hebt me zoveel onbegrip gegeven. Dus ik wil nu dat je stopt met deze wild vreemde man te zijn! Ik wil Luc terug! Want MIJN Luc was om 0:00 bij mij gekomen. Had de slingers opgehangen voor mij en hoe boos, verdrietig, melig of debiel ik ook zou zijn geweest, HIJ was er geweest!!! En nu ben ik alleen 40 geworden. Ik had het wél voor jou gedaan! Ik had je zelfs gekust als je vervelend of gemeen was geweest, ik zou je nooit alleen hebben gelaten. Dus geef me mijn Luc terug! En stop hiermee!” Hij trekt me in zijn armen en ik voel hoe warm hij is en hoe koud van verdriet ik ben. “Waaaaarom doe je dit?”

“Omdat ik verward ben.. en jij bent dichtbij en ik durf het bij jou.. Ik heb nog nooit iets gemeens gezegd tegen iemand”

“Nou hiep hoi, maar ik wil het niet! Dus stoppen nu, en hoezo verward?”

“Ik mis een deel, de kinderen niet kunnen zien en dat breekt nu op.. en, en, en ik weet niet hoe ik het soms moet doen..” huilt Luc zacht in mijn armen.

We zijn nu ruim 2 weken verder en ik voel hoe de breukjes langzaam helen. De kinderen zijn de dag erna bijna allemaal weer thuis gekomen en Luc en Lieke hebben een weg gevonden om tegen mama in te durven gaan. Zodra iedereen op maandag de deur uit liep stortte ik in. Ik heb mijzelf nog een week rechtop gehouden, maar nu moet ik van mijn oren luisteren.. Nog een paracetamolletjes en snel het bed verschonen, dan kan ik die weer bezweten. Ik geef het tot dinsdag, dan wil ik weer een koprol kunnen 😉