Het astronauten jongetje en instagram..

16 september 2017 zie ik op Instagram een foto voorbij komen. Het is een getekend jongetje met een astronauten helm op, en ik hou ervan vanaf het eerste moment dat ik het zie. Waarom? Ik weet het niet, maar ik vind het zo bijzonder. Het doet wat met me op de een of andere manier.

Ik kijk op de feet van de eigenaar en het blijkt te gaan om een meneer, die met zijn vrouw en een oldtimer camper verre reizen maakt. Ik zie een classic auto en ook een motor, en ik besluit hun te gaan volgen.

Het astronauten jongetje blijkt een sticker te zijn, achterop de camper en reist mee naar de Noordkaap of Zweden. “Wat een mooie reizen”, denk ik telkens als ik de onbewerkte foto’s voorbij zie komen. De rust, de ruimte en natuur.. Het is puur en echt.. Het trekt me aan. De wens was er al, maar dit geeft helemaal een boost. Luc wil ooit ook naar de Noordkaap. “Nou schat, ik weet hoe we er kunnen komen!”

Wat begint met een opmerking onder een foto, wordt een soort virtuele kennis. We raken wel eens aan de praat, en we volgen de levens bij elkaar. Hij ziet onze chaos en ik die van hun. Ik wrap op een dag de uitlaatpijpen van mijn motor. Hij stuurt als waarschuwing een foto van zijn uitlaatpijpen, ná een wrapping. Ik haal dus binnen 24 uur het “verband” er snel weer af. Natuurlijk is het contact niet dagelijks, maar gewoon met vlaagjes. Ik wist niet eens hoe hun in het echt heten.

Wij reizen met onze oldtimers naar Engeland, en aangezien half Nederland met dezelfde autootjes ook naar dat weekend gaat, herkent hij aardig wat gezichten op onze foto’s. Het is grappig dat je dezelfde mensen kent, want de wereld is klein, maar elkaar nog nooit hebt gezien.

2 november 2018 gaat de slijptol in de camper! Ik zie de foto’s op Instagram voorbij komen en ik hou mijn hart vast! Daar bij de tekst: “At work.. Rusty old scumbag”, staat een foto van het astronauten jongetje. Hij is uit de camper geslepen, omdat het metaal eronder gewoon te verroest is. Ik stuur als reactie hoe ik ooit een print-screen van het jongetje heb gemaakt en nog steeds bewaar op mijn telefoon.

“Wel het stukje metaal bewaren he!” en het wordt beantwoord met de woorden:” Uiteraard”. Het plan is dat het in de camper straks komt te hangen als souvenir. Hoe zonde ik het nu vind, dit is een super oplossing!

De foto in mijn telefoon wordt nu en dan aan mensen geshowd, en niemand kent het jongetje ergens van. Zou het van een band zijn? Van een album of gewoon een soort street-art? Ik weet inmiddels het antwoord nog steeds niet, maar hij blijft bijzonder voor mij..

Afgelopen weekend is een vriendin in Roermond op visite bij “nieuwe” kennissen en hij vraagt ineens: “Bedoel je Guusje? Guusje van Luc en Mees enzo?”

“Ja! Kennen jullie elkaar dan?!”

“Ongeveer.. Zien jullie elkaar wel eens dan?”

“Nou ik rijd toevallig aanstaande maandag van Arnhem naar Groningen” zegt mijn vriendin.

En zonder een verdere uitleg zegt ie: “Ik moet ff naar de loods, ben er zo weer”

Maandags tijdens kop thee nummer 3, en mini Tony’s nummer 5 zegt ze ineens: “OH ik heb een cadeautje voor je!!!! Je mag het uitpakken, maar ik ga je wel filmen!!!”

En zo sta ik op film.. Met mijn lage bloeddruk snoetje, vettige haartjes, de restjes make-up van gisteren, en pak ik in alle voorzichtigheid een cadeautje uit..

“Je kijkt al heel blij, maar je weet nog niet eens wat het is” zegt ze, terwijl ze me filmt. Ik lach een beetje nerveus, mompel een raar antwoord tussen neus en lippen door, en pak voorzichtig verder uit. Ik ben er altijd zo zenuwachtig van, verrassingscadeautjes.. Heb écht geen idee wat het kan zijn!

Het laatste stukje papier wordt omgeslagen en ik schrik! “OOOOOOHHH ECHT?!, Oh echt heeft ie m…?! Oh echt super leuk…!” Ik schiet meteen helemaal vol… “Hoe heb je dit nu weer dan?!” In mijn handen ligt een ingelijst stukje plaatwerk, met het astronauten-jongetje!! Ik heb overal kippenvel!!

“Ik ga het je zo vertellen hoe ik eraan kom, maar eerst even uitleg van jou, wat is het?” Ik pak mijn telefoon en begin vaag te ratelen, over hoe ik ooit deze foto als print-screen opgeslagen heb. Ik scroll door bijna 3 jaar foto’s en roep enthousiast:” KIJK! Dat is m!”

Ik kan alleen maar op repeat uitbrengen “Hoe super leuk dit is, zo bijzonder”en ik vertel kakelend en helemaal van de kaart gebracht, het verhaal in het kort aan mijn vriendin.

Deze meneer, die ik alleen via Instagram “ken”, heeft mij een cadeautje gegeven. Ik ben er tot in mijn tenen door geroerd. Hij is namelijk met de auto, naar zijn loods heen en weer gereden, en kwam terug met een roestig plaatje metaal. In zijn enthousiaste chaos zocht hij in de kastlades naar een fotolijstje en zijn vrouw wist er nog ergens een te liggen. Toen moest het nog ingepakt worden, en het bruine bloemenpapier van het boeketje, wat mijn vriendin mee naar hun had meegenomen werd hergebruikt. Met wit schilderstape werd het lijstje met veel liefde, provisorisch ingepakt en meegegeven via een vriendin.

Alleen al dit verhaal maakt het zo speciaal, want in deze tijd van verharding, schijn ophouden, positieve social media en de “plastic” bewerkte filterfoto’s, bestaan er nog hele lieve harten en open mensen, die dit voor elkaar over hebben. Het doorgeven van je eigen moeite en goedheid. Ik houd er zo van!

En zo staat hier.. Op de kast.. Goed in zicht.. In het lijstje.. Te glimmen in de zonnestralen die binnenvallen, op het roestige plaatwerkje, het astronauten-jongetje..

Wat raar dat ik zo door je geroerd wordt jongetje en wat ben ik verliefd! Vanaf nu woon je warm en droog in ons huisje, zodat je niet zo snel meer verder roest. Ik hoop dat we nog lang van je kunnen genieten..