Hoe laat kwam je eigenlijk naar bed?..

1:59 stuur ik een appje naar mijn nieuwe motor- vriendinnetje. “Was super gezellig! Rijd voorzichtig xx”

Ik stap koud het bed in en Luc bromt een beetje geïrriteerd. Ik wil hem een “slaap lekker”- kusje geven en hij draait verschrikt om. Hij lift zich geschrokken omhoog en ik fluister “Blijf maar liggen lief, ik wou je alleen een xje geven”. Hij gromt en draait zich verder bij en weg is ie weer. Ik gooi mijn koude billen naar achteren, richting de warmte en hij schiet opzij.. Hm, dat wordt zelf opwarmen dus.. Ik blijf op “Straalkacheltjes-afstand”. Niet aanraken, maar wel zo dichtbij dat zijn warmte heel langzaam mijn lichaam intrekt.

Mijn scherm ligt op in het donker en ik zie dat ze veilig thuis is. Man wat was het weer POEP- gezellig! We hadden een weddenschapje samen. De verliezer kocht een “Plak Tony’s” voor de winnaar. De favoriete smaken werden alvast aan elkaar doorgegeven, en na een ruime week had ik gewonnen! Hilarisch!! Tja dan moest er ook snel een avond met potten thee, en de chocolade gepland worden. Beschamende, humoristische en eerlijke verhalen. Pittige verhalen en mooie verhalen. “Met een lach en een traan”. Gewoon heel relaxt en alsof we elkaar al heel lang kennen, en nog lange niet uitgekletst!

Bijzonder hoe bepaalde mensen op je pad komen in je leven, en hoe het aan kan voelen. Ik “lees” meestal wel wat voor vlees ik in de kuip heb. Tuurlijk veranderd te tijd ook de mensen en ik geloof ook heilig dat het goed is om soms los te laten. Ikzelf draai ook in vriendschappen rond dat ik denk: “Dit kost me teveel energie”.

Ik hou niet van de drama-queen verhalen. De drama kan ik wel mee dealen, maar over de top.. Nee dat houd op bij mij tegenwoordig. Er zijn hele mooie vriendschappen (weer) aan het ontstaan ineens, maar ik zie ook dat als ik afspreek met “Oude” vriendinnen, dat het niets meer is. Waar hebben we het nog over? Loop je nog steeds in dat cirkeltje? “Heb ik toch al gezegd hoe je dat kan doorbreken.., dan sla je een x links af en buig je een beetje bij en kom je op een nieuw pad..”. Ik irriteer me er tegenwoordig mateloos aan, als het antwoord dan na 3 jaar drama-queenen “Ja maar ik sla toch weer rechtsaf, en dat 3x, zodat ik misschien dan wel ergens anders kom dit keer” is.

Ik wordt denk ik wat rustiger. Ik ben moeër dan een paar jaar geleden. Je mag van mij heerlijke drama hebben hoor! Ik ben er voor je! Ik heb thee en chocolade. Ik heb een schouder, nuchtere kijk en een eigenwijze “durf ik tegen je te zeggen” mening. Een spiegel en ervaring. Kom maar op.. Maar kom me niet aan met handjes op je voorhoofd, alsof je gaat flauwvallen. Met jokkebrokken en de dwang om een partij te kiezen. Ook niet met de verhalen hóé goed je buiten de deur kan praten, dansen of chatten terwijl thuis het probleem gebroken, of onzeker en al best lang op de bank zit te wachten. Want ooit moet je naar huis. En hoop ik dat je daar ook eerlijk en sterk genoeg voor bent, om er op een eerlijke manier dan samen eruit te komen. Welke weg je ook gaat.. Dat is niet erg. Maar alsjeblieft wel dramaqueen-loos.

Weglopen is een manier.. Dat klopt.. Voelen we minder van de pijn, eerste instantie. Maar mijn jaren van verschillende relaties hebben wel gemaakt dat ik geleerd heb. Vriendschappen verwateren nou eenmaal. Niet omdat ik niet meer van je hou, maar omdat we gewoon anders naar de wereld kijken. Relaties lopen nu eenmaal anders, en ik geloof dat we doorzoeken tot we onze ying, of onze yang hebben gevonden. De balans..

Ook ik heb een rugtas. Twee scheidingen, 4 kinderen. Lang alleen geweest, in een relatie of niet, ik voelde me vaak in beide gevallen alleen. Destructief voor mijzelf en toch niet zien. Ik geloofde en had hoop. En dat is het aller gevaarlijkste voor jezelf. “Hoop”. Ik geloofde, dat er ooit een dag zou komen, dat hij mijn allergie voor Esprit-degelijkheid zou begrijpen, en vanaf dan kon ik mijzelf weer worden.

Ik geloofde dat er een dag kwam, dat hij zijn verslaving zou overwinnen, en dat hij elke vrouw die hij onze relatie had binnengelaten zou opbiechten. Misschien samen wel zouden vergeten en vanaf dan kon ik vergeven.. Ik hoopte dat het ging gebeuren.. Maar het was wat veel vrouwen doen, mijn fout.. “Ik hoopte dat het zou veranderen”. En daar had ik heel wat jaren voor nodig, heel wat knipperende lampen (volgens mij deed mijn oma dat) en heeeeeeel wat jank-snot, voor ik zo kwaad werd dat ik voor mijzelf opkwam. Dat ik echt durfde los te laten, maar ook mijzelf durfde te zien.

De wekker gaat af naast mij, en ik druk m nog 2x op sluimeren. Mijn billen achteruit tegen Luc en nog even warm wakker worden. De meisjes komen de trap af en blote beentje schieten onder mijn deken. Luc gaat zich klaar maken en we oefenen de tafel van 2 met Evi. Ik bereid Loesje tussendoor een beetje voor wat ze allemaal nog moet doen, voor ze de deur uitschiet. Ik kietel ze het bed uit en Luc komt de kamer weer op. Hij kust me goedemorgen: “Hoe laat kwam je eigenlijk naar bed?”. “Half 11”.. Het is even stil. “Nee dat kan niet, toen was ik nog in de garage”. Met een glimlach op mij lippen zeg ik: ” 2 over 12″. “Oh echt? Hm ik dacht later, want ik was erg ver weg denk ik, heb je niet naar bed horen komen..”

Luc start mijn oldtimertje hoor ik als hij weggaat en gaat dus met mijn Elvis naar zijn werk. Loesje heeft in haar chaos denkt ze, haar hele tas ingepakt en alle dieren een xje gegeven als ze de deur uitschiet. En “snel” op mijn blote voeten loop ik met Evi mee naar straat, zwaai haar uit en gooi meteen het plastic er neer. De ochtend is echt begonnen.

Terwijl ik “snel” naar binnen strompelend huppel, begint mijn kontzak te trillen. Loesje is haar boekverslag vergeten, of Boet deze even mee wil nemen naar school. Een kort en bondig, alleen de vragen beantwoord A4tje ligt op de site table. Een blaadje met wel heeele korte antwoorden, en een blaadje met een paar foto’s erop zie ik. Geen kaft, geen mapje en ik vraag haar of dat niet moet. “Vergeten”.. En zo sta ik om 8:15, nog steeds op mijn blote voeten, nuchter en snoezelig van de korte nacht, onder het afdak in de kou, in een overvolle klapbank op zoek naar van die kl*te snelbind-mapjes te graven. Ik flans een kaft voor haar in elkaar en kietel de meurpubers uit bed, zodat ze me even kunnen helpen met printen.

De laatste uurtjes zijn ingegaan, en dan keert de rust terug. Dit weekend is een overvol, maar wel een kindloos-weekend voor ons! Luc appt nog een keer, dat hij echt denkt dat het later was bij mij. Duf, met een groot kop thee lees ik zijn berichtje.”Als deze dot watten in mijn hoofd, nog lang blijft zitten vandaag, moet ik misschien maar eerlijk opbiechten dat het bijna 12 over 2 was, ipv 2 over 12″, lach ik in mijzelf. Kunnen we mooi op tijd naar bed vanavond ; )

Schoentjes zetten..

17 november 2019