Hormonen of gezonde irritatie?..

“Jaaaaaa morgen valt de les uit!! Gelukkig! Ik heb anders morgen daar die ene presentatie, en die had ik nog niet af, woesjjj echt geluk!”

“Is dat die presentatie waarvan mama vorige week al zei, dat je m klaar moest hebben? Die presentatie daar waar je al 3 maand geleden van wist, wanneer die was?!” Het is een eindeloze discussie hier thuis, en ik voel hoe ik er geen zin meer in heb. Ik ben toch de zeurmoeder, en hun de sch**tkinderen die niet luisteren, dus ik kan het beter loslaten denk ik…

“Mam juf vraagt of je even een afspraak wil maken voor de 15 minuten gesprekken”. “Ja dat moest ik ook even doorgeven aan je van haar”, vermeld Boet. Mees beaamt het ook nog een x. Shit, ik moet dus naar school. Als ik érgens een hékel aan heb, is het dit soort gesprekken. “Ja idd mijn dochter gooit er met de pet na ja. Ja idd, als ze niet omhoog gaat met haar Bio en Nederlands, dan zal ze van school af moeten ja”. En dan moet je op audiëntie komen, met je puberdochter, terwijl ík wel wéét dat ze aan de slag moet, en madam het zéker 5x per week te horen krijgt, dus wat doe ik daar dan?

Ik plan via het nieuwe systeem (Ja er is álweer een nieuw systeem ja) een afspraak in voor aanstaande dinsdag om 16:30. Er zijn namelijk nog maar 3 opties vrij, en die zijn alle 3 ruk. Geïrriteerd schrijf ik er een berichtje bij, waarin ik even duidelijk vermeld, dat ik hier niet op zit te wachten, als het gaat om de cijfers van Loesje. “Ik zal het wel horen, en anders vermeld ik het daar ter plekke wel eens even”, naai ik mijzelf nog verder op.

Niet op mijn best, werk ik het spul naar bed. Er vervolgd, alsof ze mijn irritatie aanvoelt, nog een discussie met Loesje.  Huiswerk, morgen.. Wat ze wanneer af moet hebben, en welke toets deze week geleerd wordt. Met een laatste mopper, loop ik naar beneden. Ik ben gewoon klaar met vandaag. Voel me best schuldig, dat ze met een mopper moet gaan slapen, maar de irritatie vliegt de pan uit, dus ik kan beter gaan… “Doei doei! Iedereen slapen! Ik heb er geen zin meer in! Boven blijven, klep dicht, slapen nu! Morgen beginnen we opnieuw.. Het komt goed!”

Nu-ex speelt vandaag ook weer “De grootste kne*s van de dag”. Ik kan die flapdrol ook gewoon niet meer serieus nemen. Ik zie teveel. Ik probeer het telkens los te laten, maar hij flikt het gewoon, om weer onder mijn nagels te kruipen en dan ben ik in staat om hem gewoon een gratis boomknuffelsessie aan te bieden. “Telepatisch wensen”, zeg maar…  Een met heel veel liefde uiteraard en minimaal 100 kilometer per uur. Mijn vriendin zei pas nog: “Je kunt ook collecteren. Ik doneer wel. Zo’n moordende oostblokker, kost niet zoveel meer tegenwoordig, met €3000 ben je er wel hoor!”

Tuurlijk is het een “In de heets van de strijd”-opmerking, en nee ik zou het niet doen. Zonde van de €3000! Daar kunnen we heel veel mooie, gelukkige en wrok-loze herinneringen mee maken, waar hij écht niet meer in voor komt. Maar soms..

Pfff dan heb je van die dagen, dat je aura, dit soort aparte dwarsliggers aantrekt. En nu-ex is er vandaag een van. Stampend, manipulerend en van het woordje “Nee”, veranderd ie in een verwende peuter. Zo eentje die daar op de grond ligt te jankend en tieren, voor het koekjesvak in de supermarkt. En dan ook nog iedereen vertellen, hoe gemeen mama Guusje is, dat ze hem een x aanpakt. “Zucht, ik wou dat je moeder deze rol wat beter vervuld had”, denk ik zéker 1388x per jaar..

“Jij bent écht een slechte moeder! Je ontneemt Evi van alles! Avondvierdaagse. Korfbal. Kinderfeesten. En JIJ hebt gezegd, dat de kijkavond alleen maar “3 tekeningen en een stoomboot” is! Dat is toch ontzettend DENIGREREND voor Evi?!!”..

Ik laat de woorden binnen komen. Avondvierdaagse? Ja klopt, ze heeft, ín de kinderwagen haar éérste en laatste meegemaakt. Ik denk dat ze 3 maandjes oud was. Ik liep m met 4 kids, waar was hij?

Korfbal? Oja, er was een toernooitje idd vorig jaar. Daar waar ik van zei: “Mama ziet even niet hoe ik het moet doen, om heel Groningen door te klepperen, terwijl ik ook met Mees in het ziekenhuis moet zijn.” Uiteindelijk ben ik HEEL blij dat ze niet mee deed, want er werd zelfs nog op 2 zondagen verder gespeeld.

En dat van die knutselwerkjes die ze meenemen van school, ja dat denk ik alleen, maar zou het nooit tegen ze zeggen. Heb het alleen tegen nu-ex gezegd, omdat hij deed álsof zijn dochter, dwepend de kijkavond door moest. Zucht. Ik ben gewoon te nuchter. Ik sjees in de avondspits met haar er heen. Loop een rondje door de school en glunderend met een Mac Donald glimlach zal ik alles omhelzen met de woorden “Oh Evi wat mooi!!!”, maar als we met 20 minuutjes weer naar huis kunnen, dan graag. Eten moet nog op tafel en morgen wordt de ketel gemonteerd, dus ik heb vanavond zat te doen!

Al meer dan 45 jaar komen de kids terug van een schoolreisje, en al meer dan 45 jaar liggen ze onder de banken, dus wij als ouders staan op die stoep te roepen: “Waar zijn ze nou? HUH?!!”, maar wij lagen er ooit ook, dus dan doe je toch mee? Je zou nooit zeggen dat het belachelijk is, maar als ze straks 16 zijn vermeld je het toch wel ff.. En zo werkt dat ook met al die half afgekraste “tekeningen” die ze meenemen. Je zegt: “Oooooh wat moooiii!”, maar gooit het toch ook gewoon weer weg in de papiercontainer? Ik wel in ider geval, en al helemaal in een huishouden met 6 kids.. Het echte aparte gooi ik in een doos, en ik weet zeker dat ze het als ze 40 zijn echt niet meer willen hebben.. Slechte moeder.. Idd ik voel me heel slecht.. (NOT!)

Waarom heb ik niet gewoon geluisterd naar mijn intuïtie? Die zei tóén al, “Dat ie m niet spoorde..” Hoe moeilijk kon het zijn, dat ik dáár naar luisterde?.. Nogmaals: “Zucht..”

“Loesje kan er ook niets aan doen, het is mijn eigen irritatie vandaag”, bedenk ik me. “Morgen beginnen we weer fris opnieuw, en ga ik heel hard helpen!”

De heren komen “Doei” zeggen, plus vermelden dat ze een half uur eerder op school moeten zijn, want ze hebben ochtendmelding. “Wat is dat nu weer dan?”, vraag ik.

“Nou dat is hetzelfde als nablijven, maar nu een half uur eerder op school komen”, leggen ze me uit.

“Hoezo moeten jullie eerder komen dan? Wat hebben jullie gedaan?”

“Nou dat mens, die mentor van Loesje, die geloofd niet in Somtoday, dus ze had het huiswerk en niet ingezet. Niemand van de klas had het gemaakt, waardoor we dus met de hele klas moeten melden morgen vroeg om 7:45”.

Ik voel hoe ik begin te koken. “Dus de heeeele klas moet komen?” vraag ik geïrriteerd.

“Ja en we hebben de eerste 2 uur vrij, dus we moeten om 7:45 melden, en dan begint de les om 10:10. En zij is er ook niet vanmorgen, dus we moeten naar de conciërge daarvoor”

Ik ben het zát. Is ze nu helemaal van de pot af gerukt?! Weken is madam niet te bereiken, als het gaat om het pesten op school. Als een ongeïnteresseerde hork, bonkt ze door die school heen. Een extra stapje zetten, ho maar! En nu “Omdat madam niet in het huiswerkprogramma geloofd”, kunnen deze bleke, op tandvlees lopende sukkels (Want dat zijn ze gewoon als je niet in je les luistert, ze zal het vást gezegd hebben, érgens in die 59 minuten) 2 uur eerder dan de les begint op school melden?! De dag trekt wel heel veel “Bijzondere momentjes” aan merk ik.

“Ik kan beter maar niet bellen morgen vroeg”, meld ik de heren. “Ik ga zeker weten los aan de lijn, dus ga er maar gewoon heen, kunnen jullie vast je toets leren”. Ik kijk met Luc een leuke luchtige film, kauw een mega dikke brownie erbij weg, met een glas wijn en 2 glazen thee. Ik voel me weer redelijk rustig als ik naar bed ga.

6:30.. De eerste klanken van de wekker pingelen naast mij op het nachtkastje. “Loesje eruit! Eerste uur toch? Hup aan de slag”. Duf strompelt ze van de trap af. Die heeft er veel zin in, dat zie je meteeeeen (Not). Mopperend dat ze haar broek niet kan vinden, Dat deze trui niet fijn is (Gloednieuw en dankjewel maar weer). Geen sokken in de mand kan vinden (Nee er liggen denk ik 20 paar ónder je bed). Brood is nog bevroren (Ja als je het even op een bordje legt, kan je snel de hond doen, als je dan terug komt is het wel ontdooit). Het regent, nu wordt ik zometeen nat op de fiets (Je hebt een regenpak). Nee die trek ik niet aan, die is f*cking irritant (Zucht). Ik loop naar boven.. Ze zoekt het maar uit…

“Mag Loesje van jou speculoos op het brood?”, mompelt Luc met een tandenborstel, al poetsend.

“Nee, hoezo? Daar tript ze nog meer van als 4 pure suikerklontjes, wat denk je zelf?”

“Nou dat heeft ze net gegeten en mee naar school. Ook best een hele dikke laag. Ik vroeg het nog en ze zei dat het mocht van mama.”

Ik gooi mijn enigszins vergevingsgezinde gevoel van gisterenavond in 2 tellen de deur uit. Dit soort pubers zijn nog Oost indisch dover, hard leerser en eigenwijzer, dan dat ik vroeger was! Ik stuif naar beneden en ik gooi de hele handel irritatie eruit.

“Je dacht toch niet dat ik JOU ga helpen, als je er zelf geen RUK voor gaat doen?”, vermeld ik haar kwaad. “Vorige week zeg je nog dat je rustiger bent in je hoofd, als je geen suiker hebt gehad, en dan kauw je nu vandaag een kwart pot Speculoos weg? Wat verwacht je nu van mij dan? Dat ik je huiswerk ga maken ofzo? En jij levert het dan gewoon ín?”

Loesje staat me daas aan te kijken. Ze weet dat ze fout zit, maar heeft nu niet meer de logica om het om te kunnen draaien. Dat wordt op de blaren zitten, besluit ik.

“Van het weekend lig je óp een trap, bij opa en oma met een deken en kussen en een afstandsbediening, aandacht te vragen op een meest bijzondere manier! En nu krijg je je aandacht door de woorden “Ik help je” en dan verknal je het in 2 tellen?! Vanmiddag ga je aan de slag, suiker of geen suiker! En stiekem hoop ik dat je een onvoldoende haalt! Eigen f*cking schuld!” sluit ik mijn preek af.

Nee natuurlijk meen ik dat niet, ik help haar vanmiddag heus wel! Maar hoe moet ik het nog binnen krijgen dan? Nu de wijsneus alles beter weet, haar eigen plan trekt en mijn advies in de wind gooit.. Dan mag ze het nu even, zogenaamd laten zien.. Kom maar op…

Evi zit met opgetrokken beentjes op de bank, op een schermpje te kijken. “Moet jij je niet verder klaar gaan maken?.

“Ik ben al helemaal klaar, alles gedaan”, vermeld ze, niet van haar scherm af kijkend.

“Dan zou ik maar mijn schoenen aan gaan doen, want het is bijna 8:00”.

Ze loopt langs me heen en ik zie dat ze haar lievelingslegging aan heeft. Die heeft ze uit de kledingbank-zak gepakt! 3 maten te klein! “Zucht, ik kan dit..”

“Evi?! Die legging is 3 maten te klein, het ziet er niet uit hoe je erbij loopt. Ik wil dat je netjes naar school gaat.. Wat je verder aan doet maakt me geen reet uit, maar naar school gaat het op z’n netjes. Dus naar boven een andere legging aantrekken en snel, want je moet naar school!”

Ze kijkt me aan, alsof ik neer kan vallen. Ze moppert en zucht en knalt de deur achter zich dicht. Ik hoor haar stampen, maar ik heb geen zin om haar nu weer terug te gaan halen om haar ópnieuw naar boven te laten gaan. Boos komt ze even later weer beneden. Met een grom en een boze toet loopt ze langs me heen. Ze knalt de achter deur dicht en weg is ze. “DOEEEEEIIII, DOOOEEEEEIII LIEVE SCHATJES!!! IK HOU VAN JULLIE!!! SMAK SMAK SMAK SMAK!!!”

“Ga nooit weg zonder een knuffel. Ga nooit weg zonder een zoen. Want wie het noodlot zal ontmoeten, kan het morgen niet meer doen.” Mantra het in mijn hoofd. Het zal wel aan mijn hormonen liggen ofzo.. Eens even kijken op de kalender wanneer het weer zo ver is, misschien ligt het daar aan?…

Voor nu in iedere geval wederom: “Zucht!” Kijken of het vanmiddag anders gaat…

Klapperende schaamlippen..

5 december 2019