Ik mis een gen..

Een standaard zin hier thuis is de laatste weken toch echt wel “Ik mis een gen” geweest. “De wereld is verrot”, is er ook wel een, maar als ik naar alle bizarriteit op de wereld kijk, heb ik het idee dat ik soms de enige ben die m echt niet spoort, omdat ik me erom verwonder en me er druk om maak. Ik mis dus een gen.

Een paar weken geleden reden Luc en ik van Groningen naar Rotterdam. Op de terugweg waren we al helemaal flauw en ff een broodje kaas zou fijn zijn. Daar stonden we dan bij tankstation nummer 1. Een heel menu aan broodjes stond er op het bord boven ons hoofd afgebeeld. De dames achter de balie waren met elkaar in gesprek, althans de oudere dame probeerde een gesprek aan te knopen met het chagrijn naast haar. Lang blond haar, mega oorbellen, kauwgom kauwend en door haar plamuur geen impressie meer behalve een arrogante snoet, met een ongeïnteresseerde blik naar haar collega “Wat moet je nou?!”. Luc en ik stonden al ff voor de balie, toen eindelijk de aandacht van de dame kregen. Nou ja aandacht.. Al kauwend kregen we een blaf: “Ja?!”, zónder oogcontact!

“Euhm mag ik ook gewoon een broodje kaas?”

“We hebben alleen een broodje kaas zoals het op dat bord daar staat”, zegt ze over vrolijk (NOT!)

Het is een broodje oude kaas met mosterd, augurken, uitjes, tuinkers, kappertjes, tomaat en vergeef me omdat ik het niet meer weet, maar iets van “Musclun”-sla. Ik moet dat allemaal niet. Musclun-sla.. Ik wil gewoon, heel graag een normaaaaal broodje met kaas, zeg ik tegen Luc en tegelijk tegen de chagrijnige, klantvriendelijke (NOT!) broodjes miep achter die balie.

“Ja dat kan maar dan moet ik wel de prijs van een broodje gezond rekenen, dat is €5,25 zoals op dat bord staat”, legt Miep mega bats uit.

Ik heb er echt een heel goed gevoel over hier.. (Wederom NOT!!). Ik kijk Luc aan en vraag wat hij wil, ik heb mijn keus al gemaakt. Miep met haar chagrijnige middaghumeur kan de boom in, over 2 uur zijn we thuis en ik eet dan wel een cracker, of 2.

“Ja dan heb jij nu niets”, zegt Luc. “Dan laat maar zitten, we gaan wel naar het volgende tankstation”, en we lopen weg. Achter ons horen we een zucht van irritatie, maar ik ben er klaar mee. “Ik mis een gen”, op naar een broodje kaas!!!!

Tankstation 2 heeft precies dezelfde menulijst van de “Bakery” aan het plafond hangen, wel met een vrolijk kijkende meneer achter de balie, maar nee ik ga het niet eens meer proberen. Wat is er mis met gewooooon een broodje? Waarom moet er zelfs hier een broodje hummus te bestellen zijn met 13 andere attributen erbij op? Ik wil gewoon roomboter, met kaas. We stappen weer in de auto en bij tankstation nummer 3 is het broodluik al dicht om 15:00. Zucht..

We naderen een La place en besluiten om hier een broodje te gaan bestellen. Man hoe stom konden we zijn?! Vanmorgen waarschijnlijk afgebakken en met minimale boter en 1,5 plakje kaas kauw ik een hard stuk piepschuim weg. Gelukkig is de verse jus wel nat genoeg om het sompig te krijgen, en met ontzettende scheurbuik rijden we het laatste stuk naar huis.

Wat gebeurd er in Nederland? We hebben discussies die nergens meer over gaan! En ontzettend uitgemolken worden. We hebben allemaal een mening, maar geen medeleven of empathie. Een fout maken is menselijk, maar wordt op social media tot op het bot afgestraft. En dit is maar een broodje kaas! Een tijdje geleden stond er een stuk in de krant over het eventuele sluiten van de kinderafdeling en over Mees als patiënt daar. Wij zijn tegen, uiteraard. Wij zijn voor een behoud van. Onder het artikel stonden reacties waar ik als mens, niet eens als moeder, plaatsvervangende schaamte van kreeg. “Waar maak jij je druk om? Het ziekenhuis sluit pas over 2 jaar, dan ben je al 18”, of “Misschien ben je er wel niet eens meer over 2 jaar, en wint de leukemie”.

“Echt ik mis een gen”, huil, lach, bulder en fluister ik de laatste maanden steeds vaker, want hoe overleef ik anders deze chaos?

Ik mis een gen, jij dan?