“Je wordt met de lach leuker” zei oma altijd..

“ Je wordt met de lach leuker en nu je tranen weg!” en dat voelde dan ook zo. Alle tranen of onzekerheden vielen dan van mij af. Door de snotterneus en lekkende ogen brak dan een glimlach door, met als resultaat dat ik een rare hik en giebel maakte en het snot eruit schoot. Ik veegde het dan weg met mijn mouw en oma pakte snel een stuk keukenrol. Zo werden je grootste kinderproblemen opgelost en loslaten.

Mijn oma was de liefste. Ik ging er alleen heen zonder mijn broertje of zusje. Helaas was ik er niet erg veel. Er werd in de vroege middag al gedronken, borreltje hier en daar en non stop sigaretten geploft. Mijn ouders vonden het ook geen goed idee dat er gedronken werd als ik er was, dus tegen 17:00 werd ik altijd opgehaald. Mijn moeder en zij stonden niet op goede voet, mijn vader was haar lieverdje en mijn moeder niet goed genoeg. De dagen dat we er heen konden waren daarom maar beperkt. Bij thuiskomst moesten we altijd het gemopper van mijn moeder aanhoren over de sigaretten stank die dan meekwam. Extra goed douchen en zelfs je jas ging in de was. Niets was zo erg als dat vond ze dan.

De herinneringen op het balkon met de buren praten. Van oude kranten bootjes vouwen en die in het teiltje laten varen. Vliegtuigjes vouwen en die wegschieten naar beneden. De schreeuwende zeemeeuwen voeren met oud brood vanaf het balkon. Naar de vijver om de eendjes te voeren.

Mijn oma had ook een rare ovale bal met twee touwen erdoor. Aan het eind van de touwen zaten handvaten en in beide handen nam je er dan een. Als de bal aan mijn kant was deed ik mijn armen wijd en zo schoot de bal naar oma en terug. Hoe dankbaar waren we met dat spel? Ik snap dat het andere tijden waren, maar nu kun je echt niet meer met dit spel aankomen bij sommige kids!

Ik leerde er patiencen en er was een kwartet met dieren. Ze maakte de lekkerste draadjesvlees en ze deden mosterd door je jus. Wit brood met roomboter en een dikke plak ham. Elk uur ging de koekoeksklok af in de gang.

Ik had een eigen boodschappenmandje, een ovale rieten en oma had zo’n plastic dradentas met metalen handvaten. We liepen dan samen naar de grote supermarkt en kochten de boodschapjes. Toen ik wat ouder was mocht ik alleen naar het winkelcentrum aan de andere kant van de drukke straat. Ik stak dan over bij het zebrapad en vanuit het flat kon ze me dan zien. Ik zwaaide altijd als ik veilig aan de overkant was en liep dan naar de winkels. De slijterij eerst en daar moest ik een flesje jonge jenever halen. Bij de drogist een pond dubbel zoute Bisaldrop en bij het sigarettenwinkeltje 2 pakjes Caballero zónder filter.
Mijn tante waaide er ook wel eens aan en oh gut wat keek ik naar haar op! Naaldhakken, knallende lippenstift en lange haren los. Ik mocht mijn haren niet los laten hangen van mijn moeder, dan kreeg je klitten en zij kón dat gewoon!

Mijn tante rookte “Belinda” en ook die nam ik dan mee. Ik vond het geweldig om een boodschapje te mogen doen. Het maakte dat ik me zelfstandig en groot voelde.

Ik tutte me soms op met oma’s make-up als mijn ouders het vergeten waren te vermelden dat dit vandaag niet mocht. Droeg haar parels of kralen. Mocht een beetje parfum op en dan stond ik voor haar kaptafel te stralen!
Een slavenarmband van zilver die droeg ik het liefst. En de belofte werd gemaakt dat als ik 18 werd ik de armband zou krijgen. Mijn tandjes staan erin, omdat ik m als baby al als bijtring kreeg. Het hoort bij mij al mijn hele leven en toch zo’n groot geschenk! Ik draag m met vlagen veel en dan wordt ie ineens zwart in het doosje van het wachten. Hij hoort niet zwart en als ik dat zie poets ik m snel weer op en zeg wel 15x schuldig sorry en draag m dan toch weer trouw.

Als we naar huis gingen kreeg iedereen een kus bij de voordeur. Ik zorgde ervoor dat ik als laatste ging. Ik fluisterde dan of ik nog een dropje mocht en dat schoot ze naar de kast. Mijn broertje 1, mijn zusje 1 en ik stiekem in mijn jas een hele hand.

“Ie hebt ut meer nodig dan de rest, veur de hele week elke dag een” fluisterde ze dan zachtjes en heimelijk met een kus, knuffel en een luide gnuif.

Soms mis ik haar echt en snuffel dan even aan haar make-up en parfum en vraag haar om raad. We komen uit een gezin waar er niet veel over haar gepraat werd toen ze er niet meer was. Ik heb haar sterven als traumatisch ervaren, en mijn moeder als opluchting. Mijn vader ging het bos in en huilde zijn ogen uit en dat was dat. Ik had het idee dat ik er alleen voor stond in die tijd. En als de tranen kwamen dan werd ik uitgelachen door mijn broertje en zusje:” Maaaahhhm Guusje jankt weer om oma! Hahahaha”

Het heeft gemaakt dat ik het niet goed opgeruimd heb en van tijd tot tijd lopen de tranen me ineens over de wangen. Het heeft me wel de levenslessen gegeven die ik nu gebruik bij onze kinderen. Laten we eerlijk zijn, er zijn mensen in ons leven waar we liever niet in een kamer mee zitten, maar wel heel belangrijk zijn voor de kids. Bijvoorbeeld onze exen!

Ik zou NOOIT en te nimmer de kinderen vertellen wat een knuppel of trut ik ze vind. Soms wel het gedrag, maar je houd respect voor elkaar. Deze mensen zijn belangrijk voor de kinderen en hun hele leven zou dat ook zo blijven. Ik zelf mag dan een kotsgevoel hebben, maar voor hun is het alles en dat pak je niet af.

Er is zoveel veranderd in de loop der jaren denk ik wel eens weemoedig. Haar flat staat er nog, maar het is een pauperbuurt geworden. Ik moest laatst via marktplaats een dingetje ophalen in haar flat en het trappenhuis rook en klonk nog hetzelfde. Mijn voetstappen op de trap, het licht vanuit het raam het trappenhuis in en het uitzicht op het grasveld en de huisje aan de overkant. Ik schoot meteen 30 jaar terug in de tijd. Het was fijn om er even te lopen, alleen het zag er slecht onderhouden uit. In oma’s tijd poetste de dames zelf de trappen met de schrobber en was het er schoon.

Het winkelcentrum heeft niet meer de winkels van toen. De drop smaakt niet meer zo zout als vroeger en de sigarettengeur hoeft van mij niet meer. 25 jaar na dato ruikt het kwartet nog naar de nicotine en haar flat. Ik koester het, samen met de kralen, make-up en poederdoos en wens dat de kindjes later als ze groot zijn ook zulke fijne herinneringen hebben aan hun opa en oma’s.

Misschien vandaag de armband maar weer eens oppoetsen, hij wordt weer aardig zwart in dat doosje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.