Jongleren en schakelen..

Ik neem nog snel een dropje en loop naar de Supermarkt. Buiten staat een tafeltje met handgel, er staan twee mannen met alcoholdoekjes de winkelwagentjes schoon te boenen, en geven mij een karretje aan. Ik loop door het poortje en pak met een alcoholdoekje een scanner en begin met mijn boodschappenlijstje. Om mij heen staan vakkenvullers met blote handen de koelingen en vakken te vullen. Ik vraag me even af waarom ik alweer de scanner net schoongemaakt heb dan.

Gebakken aardappels, salade, oh tomaatjes en hup weer een draai terug, ik moet de bananen niet vergeten!!

Het valt me op hoe spastisch ik door de winkel heen loop. Wat zijn de sociale regels hierin? Ja 1.5 meter, maar als ik iemand passeer in het gangpad dan ben ik al te dichtbij.

Ik wil graag ook knoflook hebben en er staat een karretje en de vakkenvuller is ermee bezig. Ik vraag of ik ook knoflook mag, en hij stapt 2 stapjes achteruit en zegt: “Ja hoor, mag u zelf wel even pakken hoor”.

Het voelt vreemd, zo winkelen. Iedereen kijkt schichtig om zich heen merk ik. Ik ben vast niet de enige die zich hier ongemakkelijk bij voelt.

Mijn dropje begint in mijn keel te kriebelen, maar ik durf niet te kuchen, wat als iemand denk wat ik Carona heb?! Afgelopen week in het ziekenhuis, vertelde de dame van de balie mij een beetje beschaamd, dat ze de hele dag al een snotje in haar neus had, maar niet durfde te snuiten, anders werd ze naar huis gestuurd. En nee ze kon ook niet even snel naar de wc, want dan was de telefoon onbemand. Personeelstekort… Ik kon de hilariteit er wel van inzien, en dacht nog dat iedereen niet zo angstig moest doen. Nu voel ik hoe het bij elke gangpad meer begint te kriebelen en ik durf ook niet te hoesten. Ik maak een vreemde, binnensmondse kuch, die absoluut niet helpt.

Het pastavak is nog steeds leeg, op volkoren na dan, en de rijst ook.. Dan terug naar de aardappels en eten we wel een stamppotje meer.

Het valt me op hoeveel vrouwen er in de supermarkt zijn. Vast even snel de chaos thuis ontvluchten. Ik sta bij de mayonaise als ik echt moet kuchen. De kriebel is nu zo irritant dat ik het niet meer houd.

KUCH KUCH!

Twee vakkenvullers en een dame met een karretje kijken verschrikt om. Ik verontschuldig mij en leg uit dat ik net een dropje had genomen, die verkeerd viel. “Ik durfde niet eerder te kuchen, omdat iemand dan iets zou denken”.
Je ziet meteen de schouders ontspannen, en er komt een glimlach op alle drie hun gezicht.

“Ja dit is ook heel bizar”, zegt de winkelwagen dame. “Ik doe even snel de boodschappen, maar voel me er zo ongemakkelijk bij”.

Zie je! Ik ben niet de enige!

Mijn telefoon gaat.. “Waar ben je? Mogen we een cracker? Mag dat met tomaat?”. Pubers die ook niet even 2 tellen kunnen wachten.. Zodra ik het volgende pad inloop gaat mijn telefoon weer. “Mag ik ook mayo op mijn tomaat? En Mees zegt dat ik een trut ben!”

“Ja je mag een BEETJE mayo op je tomaat, en hou op met dat geruzie! Ik ben heeeeel even boodschappen doen! Ben er zo weer!”, mopper ik. Bij de koekjes lacht een mevrouw lief naar me: “Ben blij dat het geruzie ook bij u is! Kan ze even niet meer horen! Ben daarom even boodschappen gaan doen” verteld ze eerlijk. “Ik heb zelfs mijn geluid even uitgezet”, biecht ze fluisterend op. Ik begin hard te lachen. Wat een feest van herkenning!!

Mijn vriendinnetje is volgende week jarig en haar feestje gaat dit weekend niet door. Haar gehuurde plekje is gesloten en nou ja.. Carona.. Toen ik haar afgelopen week aan de lijn had, zat ze er even doorheen. Haar werkuren zijn zowat verdubbeld. Ze werkt het grootste gedeelte thuis, met de kids om haar heen. En dat allemaal aan dezelfde keukentafel, schoolwerk en thuiswerken.. En dat is al een spagaat, maar haar schattige en echt super lieve dochtertjes, veranderen van tijd tot tijd, spontaan in kleine terroristjes. Vaak komt dat dan net niet uit, als je aan het bellen bent, of nét dat ene mailtje de deur uit moet doen.

Ik heb een cadeaupakketje gemaakt. Elke dag alvast een kleinigheidje, tot aan haar verjaardag. We drinken op afstand een kop thee, kletsen even bij over de laatste weetjes. Het voelt goed.. Even eruit.. En ja we houden nétjes afstand. Met 1,5 uur ben ik weer thuis.

Luc ligt onder de auto de sleutelen en het ruikt gigantisch naar benzine! “Ja de slang schoot eraf, en er is denk ik 3 liter benzine de kattebak in gelopen. Weet jij waar de sleutels zijn? Heb het idee dat ik ze net in jou auto neergelegd heb, voor je wegging. Heb de reserve maar gepakt. En de kids binnen zijn vervelend..”, vermeld hij geïrriteerd onder de auto vandaan. Ik kijk rond en zie een bos sleutels in de tankdop zitten. “Deze?”.. Er komt een golf van gevloek onder de auto vandaan.. Ja! Gevonden dus..

Ik bereid me voor op wat gaat komen, en loop naar binnen. Een knal aan benzinedampen komen me tegemoet en ik laat de deur open staan en zet meteen alle afzuiging aan.  “Mahm!! Mees heeft me geprobeerd te wúrgen!!!”, welkom… Daar gaan we dan.. Ik bulder onder de trap dan iedereen naar beneden moet komen en zet de waterkoker vast aan. “Zitten aan tafel! NU!!!”

Achter mij hoor ik hoe Luc ook binnenkomt en zijn handen begint te wassen.

Twee pubers met rood doorlopen ogen kijken me ongeïnteresseerd aan. Ik hoor hoe Evi, van de laatste treden, de trap afkukelt, en met geschrokken tranen binnenkomt. 4 vermoeide snoetjes kijken me aan. Lieke is bij mama dit weekend. De scharrel van mama heeft koorts en heeft een collega met Carona, dus Lieke komt even niet meer..

“Ik ben 1,5 uur weg.. 1,5.. Luc is er voor nood.. Als hij knutselt aan de auto, ga je hem niet lastig vallen met de meest belachelijke vragen! En nee ook niet of je een appel mag, of een banaan. En al helemaaaal niet omdat jullie ruzie maken, want jullie maken geen ruzie! Gewoon NIET!!

Jullie twee komen niet meer achter dat scherm vandaag, en de instellingen worden anders gezet van die dingen! Jullie ogen zijn knal en knal rood! En ik hoor dat je je zus gewurgd hebt?.. Niet doen!!! Dan hebben we ook nog een begrafenis deze week erbij, en dat past NIET in mijn planning! Dus hou op met elkaar te willen vermooooorden en bak samen koekjes ofzo!!”, mopper ik eruit. “Oeh koekjes! Mag dat echt?”, vraagt Evi.

“Ik weet dat ik veel van jullie vraag, (kssch, ksschhhh) het is ook veel. Het is veel voor iedereen, maar we moeten (kssschhhchhh..).. Ik kijk om en zie dat Luc, met de glassex eeeeeen raam staat schoon te boenen. Ik ben even 2 tellen te perplex om te reageren.. “Wat ben je aan het doen?”, vraag ik zo goed mogelijk mijn geduld te bewaren..

“Ja dat raam is vies aan de buitenkant, ik dacht dan doe ik vast de binnenkant..”

De glassexmeur, mixt zich met de benzinedampen, in huis en die om hem. Ik ben er klaar mee! Monty Python is er niets bij!!

Dus jij dacht: “Ik maak eeeeeeen raam schoon? Een?!!! Waarom?!! Omdat je dochter vorige week, met haar regenjas tegen de buitenkant aan ging staan? Dus daarom doe je nu de binnenkant met glassex?! Als je me écht wil helpen he, pak dan een emmer en die jemako doeken en doe ze dan allemaaaaal! Maar een blauwe waas op de ramen, help je me niet mee! Ga anders je vitrinekast uitstoffen! Het zijn jou auto’s, er ligt me een laag stof in! Ga die doen! Mét glassex!”

“Nee dat is teveel werk, ik dacht gewoon, doe ik even dit raam aan de binnenkant en dan is het klaar..”

Ik snap de moeders in de supermarkt, ik snap deze mevrouw dat ze haar geluid even uit heeft gezet.. Ik snap de moeders die er heel even uit gaan s’avonds. Even een rondje wandelen, even weg van de chaos. Het is ook veel. Het is ook anders. Het is opnieuw schakelen en een nieuwe manier met elkaar ontwikkelen. En we doen allemaal ons best. Echt.. Maar er zijn gewoon wat factoren die irriteren.

Ik irriteer me eraan dat ik de hele dag aan het puzzelen ben hoe ik de ballen hoog moet houden. Dat als ik als verassing, bij de Mac voor allemaal een hamburgertje meeneem, in een mega file terecht kom. En het is pas 14:30!

Hoe bijvoorbeeld de vakken nog steeds leeg zijn in de supermarkt, met onze vaste boodschappen, waardoor ik van die chagrijnige smoelen aan tafel krijg, omdat we álweer wat nieuws eten. En nee, ook ik vind niet ieder nieuwe recept even lekker.

Hoe ik mijzelf weer in moet houden,  dat als de som 10×4= en het antwoord 40 is, dat als het antwoord op 100×4=, ineens 5 wordt. (Hoe dan?!!!!!!).

Ik irriteer me, dat ik de was niet snel genoeg opgeruimd krijg. En ook aan de bromstemmen in huis die vrágen, waaaaarom ik het nog niet gevouwen heb.

En ja ze helpen me er dan heus mee, echt, op ieder zijn of haar eigen manier.. Maar een blauw glassex raam kan ik niets mee.

Ik wil ook even een flinke lading bleekwater in de wc gooien, en dan minimaal 20 minuutjes laten intrekken, zónder dat iemand het al doorgespoeld heeft, én er heeft zitten sch**ten, voor ik er een lap doorheen heb gehaald!

Vandaag starten we 3 kwartier te laat op. Luc zijn adem ruikt nog steeds naar benzine, en bij elke zoen die ik vanmorgen kreeg, vroeg ik hem of álles écht wel goed ging met hem.. Het maakt voor vandaag ook even niet uit.. Zomertijd.. Ook dit kunnen we!

Loesje heeft, op de hele dag, 15 minuutjes video school vandaag, en amper huiswerk. De heren zitten nu in de Nederlandse les, en Evi stond net al naast mij met de eerste rekensom. Gefotografeerd met haar telefoontje, zodat de laptop op tafel kan blijven staan en ik even mee kan denken, wat het antwoord dan zou kunnen zijn..

Even de wasmachine weer aanzetten en dan mama zijn.. Duty calls.. Kijken hoe ver we vandaag komen, en het liefste zónder irritaties!