Leg jij het even uit?

Je kent mij niet en toch oordeel je zo hard over mij tegen je kinderen.
Nee wettelijk zijn ze niets van mij nee.
Maar weet je? Ik ken ze al een hele tijd en zorg al best lang voor ze.
Er was namelijk eens een man op deze wereld die ingeruild werd voor wat jij dacht een beter exemplaar. Deze man kwam ik tegen in zijn donkerste periode van zijn leven.
Gebroken, zijn gezin uit elkaar getrokken en berekenend vertrokken, een leeg huis wat jij achterliet nadat je zo nodig op een camping moest gaan bivakkeren met jullie 3 kinderen.
Je weet, er waren nog 2 slaapkamers vrij waar je in kon trekken, maar ik snap dat je nieuwe geheime scharrel, die waar je al ruim een jaar mee rondhuppelde dan niet meer geheim bleef.
Gelukkig kon je met pappies en mammies geld achter deze gebroken man zijn rug een caravan alvast kopen en inrichten op een seizoensplek, dus toen hij het vermoeden kreeg dat je vaker bij een ander was dan thuis koos je ervoor om te “vluchten”. Er was nooit ruzie en toch koos je voor de slachtofferrol. Met tranen vertelde je de wereld dat hij in jullie huis zat, dat hij jullie deze keuze had opgedrongen en dat je zoveel steun en hulp kreeg van je nieuwe geheime scharrel die zo fijn als beste vriend fungeerde. “Jaren had je dit gemist”, maar gut ben je nu zo bang dat de waarheid uitkomt.
 
Ik leerde deze gebroken man kennen op mijn eigen wandeling. Hij had dezelfde humor als mij en wij vonden elkaar stapje voor stapje. Ikzelf ook net een scheiding achter de rug en ook met een flinke rugtas, maakte dat wij vonden wat we eigenlijk altijd al zochten.
Dit was moeilijk voor je te verkroppen en ik snap tot op de dag van vandaag nog steeds niet waarom. Wat maakt dat je zoveel wrok koestert en haat vasthoud naar hem, mij en onze keuze?
 
Ik zat op die bank ja, maar jij wou er niet meer zitten, jij wou een nieuwe bank.
Ik dronk een kop thee idd zelfs met een koekje, maar jij eet niet eens koekjes! Waarom wordt je dan boos op mij? Je ruilde het állemaal in met een stille wens “maar hij mag niets meer”?
Waarom maakte het dat je tóén al tegen de kinderen vertelde dat hun vader een zwakkeling was en ik een hoer?
Ja een van jou zoons van destijds 6 spuwde het recht in mijn gezicht als hij weer uit onmacht een woedeaanval kreeg: “Je bent een tyfuswijf, een kankerteef en een kuthoer, zegt mijn moeder zelf!!”
 
Ik zag in deze 13 jaar bijna alle tranen, voelde van allemaal hun onmacht, niemand snapte je keuze en iedereen ging door jou een oorlog in. Er moest een kamp gekozen worden vond jij en dit ging vuil. Je gebroken ex-man stond vast genageld en gaf alles toe om maar te zorgen dat de kinderen niet de gekke waarheid die jij vertelde zouden geloven. Hij hoopte dat als hij bleef buigen, dat je hem dan in zijn waarde liet tegenover zijn kinderen.
Dat je de liefde toe liet die ze elkaar konden geven en dat ze ook bij hem veilig mochten zijn.
 
Ik leerde ze na een jaar daten kennen, ja ik werd hun “bonus-moeder” zoals ze het zelf noemden. Ik had meer met stiefmoeder en soms voelde ik mij idd ook die ene heks, want ze moesten hier heel veel klussen en taken doen vonden zij.
Ik leerde ze namelijk hun bord te laten vullen met maaltijden die spikkeltjes, stukjes of groene dingetjes bevatte. Ik leerde ze hoe ze deze maaltijden zonder kokhalzen, tranen, drama en geschreeuw naar binnen konden werken mét mes en vork! Ik leerde ze hoe je met elkaar aan tafel communiceerde, hoe je het gezellig aan tafel kon hebben en dat je ná de maaltijd je bord in de afwasmachine zette. Wederom ging dit vaak samen met stampen en schreeuwen, maar ik vond dat als iedereen meehielp we vanzelf “samen” gingen creëren. Langzaam gebeurde dit namelijk al. Mijn kinderen vonden een weg met die van jou en vriendschappen voor het leven ontstonden.
Er waren dagen dat we lachten en dat ik ze mocht helpen ontplooien tot de mooie individuen wat ze nu zijn. Er natuurlijk waren er de dagen dat ze de strijd aan gingen en ik helemaal verrot gescholden werd, maar ik hield vol en uiteindelijk braken de tranen dan door en kon ik ze overspoelen met liefde.
Ik leerde ze in de ochtenden dat ze zich klaar maakten voor school en ik hielp ze toen ze hun eerste boterham smeerden en in hun trommeltje deden. Ik vertrouwde ze en leerde ze een boodschap te doen op de fiets naar bijvoorbeeld de supermarkt. En ik leerde ze het meest belangrijke, ik leerde ze vriendjes en vriendinnetjes maken. Niet moeder tot moeder een speeldate plannen, maar hun zelf een speelveldje op laten lopen en zelf laten vragen.
 
Elke keer als ze bij jou enthousiast thuis kwamen werd hun wereld kapot gemaakt.
“Die hoer” en “zij” waren de benamingen voor mij.
Bij elke strijd die ik gewonnen had maakte dat jij hun vertelde dat het zo zielig voor ze was en dat ze bij mama dit allemaal niet hoefde.
Onze normen en waarden, het leren van, respect en van jezelf en andere houden kon je niet verkroppen en je ging op oorlogspad.
 
Het escaleerde steeds vaker bij jou thuis en toch hier niet meer. Er knalden hier geen deuren meer, de trap werd bewandeld en niet meer bestampt, er werd alleen nog gegild als er een stoeipartij was die volgde met een dikke kus of een verpletterbeurt. Ik zag ze alle 4 weer opleven. Ja ook je gebroken ex-man vond zijn weg weer en toen ging je helemaal los.
De weg werd bewandeld via jeugdzorg, wijkcoachen, de kinderen werden de ene na de andere therapie en psycholoog opgeschoven en bij élke muggenbult en scheet stond jij met een van de 3 kinderen aan je hand bij een hulpverlener jou waarheid en wrok te verkondigen hoe zwaar jij het had nu je er zo alleen voor stond. Jou opzij geschoven man werd bedolven onder brieven van hulpverleners. Er kwamen controles hier in huis. Een vage blauwe plek, opgelopen op een speelveldje werd ingezoomd, afgedrukt en doorgestuurd met 10 vraagtekens naar alle loketjes en bureautjes.
We hielden vol. Niet makkelijk, ik biecht het je eerlijk op, ik heb nachten gehuild en bedacht hoe ik kon vluchten zonder iemand pijn te doen. Die optie was er niet, dus we gingen door. Niet eens onze strijd.
Ze werden ouder, de eerste liep met 14 jou huis uit en belde vol tranen op. “Mag ik naar jullie?”
Tierend, schreeuwend en dreigend stond je daar. “Die dikke vetklep, die HOER had alles gemanipuleerd”
Ik keek naar je en dacht alleen: Waarom? Wat maakt dat je dit zo voelde?
Ik weet dat je al jaren worstelt met je zelfbeeld en dat je al jaren onzeker bent van onderuit je tenen, maar wat maakt dat je niet stopte?
Jij woonde inmiddels samen en toch ging het minder gelukkig als bij ons en dat maakte je woest? Waarom?!
 
Nummer twee volgde 3 maanden later en hij belde op met de woorden “Ik kan niet meer, ik weet het niet meer, wil je mij helpen?”
Nummer 3 kwam daarna ineens niet meer, het was je gelukt.. “Het was allemaal onze schuld”
 
Nu worden we Opa’s en Oma’s en het lijkt wel dat alles weer opnieuw oplaait.
Partijen moeten weer gekozen worden en tranen vloeien weer als vanouds…
Ik vraag het je nu vanuit mijn (bonus) moederhart: Alsjeblieft… Gun, laat los, stop met oorlog, oordelen en vernietigen, ontspan, zie anders, denk anders, en houd van, want dit maakt iedereen en jezelf nog meer kapot.
 
Ja het gaat hier ánders maar nooit zonder liefde en altijd met respect. “Anders” is niet verkeerd, anders is gewoon zoals jij het niet doet maar wij wel…
Je gebroken ex-man is nu alleen nog je ex-man.
Ik heb in de nu bijna 15 jaar toch wel bewezen dat ik hier ben en blijf. Ik weet dat je bang bent dat ik ga, maar weet je.. Ik zal blijven staan, aan de zijde van dit mooie gezin, dus laat het maar los en leef jou geluk. Je ziet het nog niet, maar je hebt zoveel op jou eigen “grasveldje” staan, stop met stampen en ga en laat ons genieten van ons eigen “grasveldje” #grasbijdeburenisaltijdgroener #dankbaar