Maandag..

Op haar rug, ligt teckel als een sloerie, met haar poten wijd hardop te snurken. In de mand in de keuken, ligt labrador in een diepe slaap, te blaffen en mee te rennen. Hij rent vast achter de kinderen aan, bedenk ik me. Konijn ligt gevloerd op haar zij in de warme kattenmand en cavia slurpt haar waterfles in een ruk leeg, alsof ze te weinig krijgt hier.

Met norah jones op de platenspeler en mijn snoet in het zonnetje dat door het raam komt, eet ik een half bord met andijvie. Niet echt een ontbijtje, nee ik weet het. Maar mijn bloeddruk is telkens erg laag. Ik zak met dat ik beweeg van 120 naar 96 en voel me, alsof ik in de vliegende boot in Slagharen heb gezeten. Zwevend, tintelingen in mijn tong en aangezicht en ik ga ieder moment tegen de vlakte. We zweven van hooooog naar laaaaaag en ik hoor de woorden van mijn huisarts weer. “Een sterke vrouw kan de oorlog overleven en dan stort ze in”..

Nee het is gelukkig geen oorlog geweest hier, maar het is soms best veel. Als overspannen stress-kip tier ik afgelopen weekend hier door het huishouden heen.

Tenenkrommende scenario 1: Lieke komt om 10:30 “al” haar bed uit gekropen, en gaat een boterham maken. Op tafel wordt de zak met brood losgeschud, en een kruimelspoor van zak naar haar bord aan de andere kant van de tafel wordt gemaakt. Het is het soort broodspoor zoals Hans en Grietjes deze gemaakt zouden kunnen hebben, om weer thuis te kunnen komen vanuit het bos. Enige verschil is dat hier geen vogels in de keuken het spoor wegpikken. Verder kan je wel de weg terug vinden naar de open liggende broodzak vanaf haar bord. Madam loopt naar de keukenkast, opent de deur en haalt er een bord uit. Opent de kastdeur ernaast en pakt er een pot speculoos uit. Ze draait zich om, trekt de la open, pakt een mes, sluit de la voor de helft en loopt naar de tafel.. (Ziet u het andere spoor?!)

Een boterham wordt gesmeerd en ze loopt terug naar het aanrecht en legt het mes op de rand van de wasbak. Voor de tweede x loopt ze terug en zet de pot speculoos op het aanrecht bóven de half openstaande la. Terug bij de tafel ziet ze dat ze de deksel vergeten is, en deze wordt netjes naaaast de openstaande pot óp het aanrecht gelegd. Brood wordt samen met een kop thee verorberd. 3x raden waar de thee, suiker en kopje stonden? Juist, in een ander kastje, mét deurtje, ja idd haha (ik voelll de tic opkomen onder mijn oog) En waaaaar het natte sompige theezakje in is beland? (Ik voellll hoe ik verstrak en dieper ga ademen)

Gewoon! In de WASBAK!!.. DUH!

Na de maaltijd staat ze op en loopt naar boven. “Huiswerk leren”.. Ik tel tot.. 10.. 20..

Nog geen minuut later houd ik het niet meer. Ik loop de garage in naar Luc, kus m diep en zeg:” Ik ga je dochter even opvoeden”, alsof ik op een toestemming wacht, of me moet verantwoorden ofzo. Ik loop naar boven. Ze zit op de grond te spelen met de Lego. Ergens houd ik me in en vermeld op een zachte en lieve manier dat dit echt “heftige shit is voor huiswerk” en dat er een keuken op haar wacht.. Ze kijkt me niets zeggend aan en loopt naar beneden met de woorden:” Wat moet ik doen dan?”

“Ik houddddd me in! Ikkkkk kannnnn dit” mantra ik mijzelf..

Scenario 2: De zon schijnt om 12:00 volop door de ramen en ik zie hoe ze eruit zien. Ik zie ook hoe het stof door de kamer heen dwarrelt. Ik zie de lagen stof op álles liggen en ik zie hondenharen in alle soorten en maten op de banken, kussens en grond liggen. Een soort voorjaarsschoonmaak-drang komt in mij los. Ik probeer het nog te onderdrukken, en te verzetten naar maandag als iedereen weer weg is, en ik benoem dit zelfs 3x tegen Luc. Maar dan.. Dan PLOFFEN er 3 pubers op die bank. Ik zie hoe álles in de zonnestralen dwarrelt, en ze zakken ónderuitgezakt met hun benen op de hockers en bank. Een telefoon voor hun neus en een airrrr om zich heen, zo van: “Wij zijn bankhangjongeren en doen even helemaal niets meer de aankomende 8 uur” Ik voelllll de gejaagdheid weer opkomen.

“Ik houddddd me in! Ikkkkk kannnnn dit” mantra ik mijzelf..

Er zijn namelijk klussen zát te doen! Honden, konijnenhok, cavia, je huiswerk voor de toetsssssweek, stofzuigen, afstoffen, afwasmachine, je was, je bed en wanneer hebben jullie voor het laatst gedoucht?! Maar ik jaag ze weg met een kreet: “Oh jullie hangen hier graag rond en willen graag weten wat jullie kunnen doen?! Nou ik wéét wel wat, ander doen jullie ff voor mij..”

” Floep!” Weg zijn ze..

Ik pak de Jemakodoeken en begin met de ramen. Schuif alles van voor naar achter en schuif langzaam alles terug na een poetsbeurt. Níémand dúrft in de buurt te komen, want stel je voor ik verzin nog een taakje voor je!

Scenario 3: De voordeurbel gaat terwijl ik ondersteboven achter de bank hang, om de plinten af te nemen. Pubers rennen naar de voordeur en twee buurkinderen staan onschuldig aan de deur met de vraag:” Hebben jullie misschien ook een heitje voor een karweitje?” Mijn pubers zeggen van niet en komen met tranen over hun wangen van het lachen melden wat er zojuist gevraagd is. Zo grappig! “We hebben natuurlijk niets, geen heitjes” meld Loesje tussen neus en lippen door en van boven aan de trap hoor ik hoe Mees tegen Boet de humor ervan doorgeeft. “Ik lijk mijn moeder wel met die opvliegers, zo zwetend op mijn knieën dweilend in die kamer” denk ik..

“Ik houddddd me in! Ikkkkk kannnnn dit” mantra ik mijzelf..

Scenario 4 (wat maakte dat ik knakte): De dure hondenmand zakt helemaal uit. Labrador ligt tegen de opstaande kussenrand aan en hierdoor gaat de stevigheid eruit. Aangezien ik inmiddels in de keuken beland ben, irriteer ik me eraan dat de mand 40cm dieper de keuken in ligt dan eerder. Ik irriteerde me er al eerder aan hoor, maar nu is het echt heel erg. Er kan geen stoel meer voor staan aan de eettafel, en we hebben de zitplaatsen wel nodig. We zitten tegenwoordig ook aan het hoofdeind, zodat niemand zijn of haar nek daar in die hoek hoeft te breken. Ik trek alles van de muur en de plukken haar en stof komen tevoorschijn. Ik weet zeker dat ik dit eergisteren nog gezogen heb! Ik gooi de mand naar buiten en met een stukje schuimrubber veeg ik alle haren van het eerste kussen bij elkaar. Ik loop naar Luc en vertel mijn ergernis. “Wil jij mij even een bak of vorm maken wat om de mand kan, zodat ie niet zo uitzakt?” Luc kijkt naar de mand en begint met zijn favoriete woordje met de betekenis “Wat verzin ik, zodat ik hier veilig, zonder gemopper onderuit kom”

“EEEEEEEEUUUHHHHMMM”..

Ik naai mijzelf op merk ik. Twee voeten wat steviger op de grond.. “Tja ik zou wel willen, maar ik denk niet dat we genoeg hout hebben”. Ik kan jullie wel vertellen, dat als er ooit een tv-programma komt met de titel “Help mijn man ziet óveral een schat in” en dus ook echt kilo’s platen, balken en latten blijft bewaren tot in den treeeuuuuren, één aflevering zeker over deze man gaat. Ik stap op de rijen met hout af en dit geloof je nooooooit! Ik vind zómaar een paar platen die “zo maar” gebruikt kunnen worden.. Nou jaaaaa zeg..

En dan komt de opmerking waar ik van begin te koken. De opmerking waarvan ik denk dat ik er hier (even de drama queen uithangen hoor) “heeeelemaal alleen voor sta”. De opmerking waarvan je tenenkrommend denkt en zoals Bert Visscher het heel mooi omschrijft:”Oeeeeeeeehhh dát had je beter niet kunnen zeggen”

“Ja maar dan moet je eerst hier ónder dit afdak opruimen, voor ik hier kan zagen”  

Ik knakte en ging los, geen rem meer, gewoon álles uit mijn mond en zonder filter.. Ik riep: “Waarom is dit zo moeilijk?!”.. Ik riep:” Ik vraag álleen maar om een bak, om de mand”. Ik riep:” Hoe moeilijk is het dat je even 6 stoelen opzij schuift?! Ik verbouw binnen de hele keet en hoor je mij?!” Ik riep:”Ik heb het idee dat ik alles alleen doe”

Hij verweerd zich nog even met de woorden:”Ik zei helemaal niet jij, ik bedoelde dat er opgeruimd moest worden”. Dat gaf alleen maar meer vuur. Ik zie niet in waarom ik onder het afdak moet stofzuigen en dat er daaaaarna gezaagd kan worden! Het zijn gewoon 6 stoelen opzij en dan heb je RUIMTE, kets ik hem naar het hoofd.

Ik mopper gewoon nog even door, dat ik hem dan nu ook niet nodig had, want ik deed het zelf wel. Tuuuurlijk deed ik álles wel even hier in huis! Ik verveel me namelijk NOOIT hier in huis, terwijl alles om mij heen kan hangen en vervelen, kan ik me niet meer herinneren, wanneer dat de laatste x was voor mij..

En terwijl ik steeds meer kookte en mopperde maakte hij “De beweging”.. De beweging met zijn handen en in de tussentijd een puffend geluid. Hij maakte gewoon de beweging: “Relax.. pffffffff”.

Zijn handen vouwde hij bij elkaar, voor zijn borstkas, en duwwwwwwde hij in een vloeiende beweging naar beneden, om vervolgens te spreiden.. “PPPPPPFFFFFF” zei hij opnieuw. “RELAXXXXXXXSSSSSSSSTTTT”

Ik zag het en ik stond m een seconde stil, perplex aan te kijken.. Mijn mond ging open en meteen weer dicht. Ik wist het zeker. Ik ga met vakantie en laat jullie állemaal hier! Ik ga op een all-inclusief reis naar de zon. Naar de cocktails en daar waar ik mijn hand omhoog doe en er een ober op me af komt en vraagt welke smaak ik nu wens. Want geen haar op mijn hoofd, of zelfs op mijn HELE lichaam, dat ik nu met mijn klodderige spierwitte lichaam vond, dat ik hier in mijn eentje de toko kon managen! Ik boek gewoon NU! Ik ga mijn witte vetkwabbels en chagrijnige humeur NU verwennen met een ZONvakantie! Rot lekker allemaal op met JULLIE hormonen! (Ja, ja ik weet echt wel dat het mijn overspannen irritatie-hormonen zijn, maar dat ga ik natuurlijk NOOIT toegeven, dan is het hek van de dam!)

Ik draaide me zonder iets te zeggen om, en liep boos naar boven om mijzelf even met John Mayer, en mijn oordopjes te verstoppen onder mijn dekbed. Gewoon even VET overspannen janken van onderuit mijn tenen, en dan met denkbeeldige middelvingers in de lucht de wereld weer aan te kunnen.

Ik hoorde de gil, de tranen en het bonken vanaf zolder. Ik hoorde ruziënde stemmen en de kreet:” Maaaaaahhhhmmm Loesje heeft me geschopt!!” en de kreet erachteraan:”Evi begon zelf!!” NIET, WEL, NIET, WELLLLLLLL!!!

Als een dolle stier stoof ik naar zolder. Alle pedagogisch verantwoorde klote boeken die ik doorgeworsteld had in mijn leven, in een tel vergetend gooide ik de zolderdeur open.

“ZIJN JULLIE NU HELEMAAL GOED WIJS??!” Bulderde ik. Jullie kamer een ZOOI, jullie kleding OVERAL, PUINRUIMERS komen hier niet eens meer doorheen! ALS jullie elkaar nu VERMOORDEN kan CSI jullie lichamen niet eens meer terug vinden en ik VERTIK het dan om het bloed van DEZE ZOOI te gaan schrapen! Jullie hebben 10 minuten om NU als de G*DVERGETEN WIEDEWEEEEERGA aan de slag te gaan, ANDERS kom IK, MET een vuilniszak en los ik het op MIJNNNNN manier OP!!!..

Ik liep naar ons kamertje en dook onder het dekbed en jankte hard, maar wel onhoorbaar zachtjes ff alle frustraties eruit. Ik snoot het snot weer uit mijn pulp-hersens en ik liep naar beneden. In de tuin, onder het afdak was Luc planken aan het meten en zagen voor, je raad het al.. Een mal om de mand heen!! In de keuken zat puber 1 naast de hondenmand, met het stukje schuimrubber, alle vergeten hondenharen bij elkaar te vegen. Puber 2 zoog onder de tafel en puber 3 en 4 liepen als twee dikke vriendinnen samen met een vuilniszak vanaf boven naar de vuilnisbakken te giebelen. Puber 5 zat op zolder de volgende vuilniszakken te vullen, en ik vroeg me serieus af waarom nu wel?

Wat maakt, dat ik de “PIEP” nog aan toe, zo ver moet knallen, dat dan pas alles wakker wordt..

De lp van Norah Jones is afgelopen en ik loop naar mijn stofvrije kast en draai de plaat om. Ik kijk om het hoekje van de keukendeur en zie hoe labrador in zijn nieuwe “kist” ligt met zijn mand lekker knus erin. Ik zie hoe vanavond als we samen aan tafel eten, iemand er weer kan zitten en ik voel de rust en moeheid van het vakantieweekje. Want ook al zijn de kids vrij.., ik, de overspannen stress-soepkip, kom pas weer tot rust als de ramen gelapt zijn, de wasmanden leeg en als iedereen de deur uit is voor zijn en haar verplichtingen!

We eten vanavond gehaktballen alla Guusje.. Mega traktatie voor hun, beetje schuldig voelend zoenoffer van mij..