Meurpubers!

We hebben nog 4 schoolweken te gaan en deze week hebben de jongens toetsweek. Hiep hoi!  Nog langer in hun bed meuren, vragen of ze hun bed uit willen komen en daarna het willen gaan verschonen ís hetzelfde álsof je vraagt of ze hun Lego op willen ruimen/ afbreken. En als je ze vraagt of ze niet iets voor de BELANGRIJKE toetsen moeten leren is het alsof je ze vraagt om een spruitje in hun neus te willen drukken en dan op een been willen gaan staan..

Dussss ik sla met een elektrische vliegenmepper door het bed heen zodat ze er uitvliegen! Ik trek zelf wel bij voorbaat de plastic handschoentjes aan. Ik doe een mondkapje voor als die meurlakens de machine in gaan op kookwas én extra water én wasverzachter uiteraard en bedenk hoe mooi de tijden vroeger waren..

Ik laat de schattige babymomentjes weer over mijn netvlies passeren. Hoe houd je het anders vol? Die kleren die nooit een wasmand bereiken, die pot deo die ik nooit bij hoef te halen en dan die tandenborstel die al 2 weken met lege accu bij de wasbak staat en ik me dus elke dag weer afvraag: “Hoe heb ik zo naïef kunnen zijn”? Ik dacht namelijk dat de verzameling stukken snot op het behang toen ze 8 jaar waren al het goorste was wat ze ooit zouden worden!! 6 kinharen hoeven schijnbaar nog niet geschoren te worden en ik neeiiiigggg tenenkrommend naar een pincet en een houdgreep, echt!

En dan dat WEERWOORD op ALLES met een zucht! Hoe dan? Hoe overleef ik mijn pubers?!! Ja humor, die heb ik wel.. En ik mag écht niet klagen want als ik vanuit mijn tenen tetter dat niemand me ff helpt staat er zó een te stofzuigen, de ander te koken en wordt er met elkaar gecommandeerd wie de honden ff uitlaat en eten geeft.. Dus écht ik klaag niet! Ik ben ook super dankbaar dat we deze meurtijden samen mogen meemaken! Nogmaals écht! Maaaaarrrr ik krijg er gewoon de rillingen van!

Meurende pubers.. Niet mijn favo opgroeimomentje blijkt nu dus..