Oilily servies..

“Dit jaar wordt ik 40 en ik wil het graag als een mijlpaaltje vieren” meld ik in de zomer tegen Luc. Al jaren komt er haast niemand op mijn verjaardag zelf. Iedereen moet op die dag verplicht naar familie, oliebollen bakken of zijn druk met de voorbereidingen van hun vuurwerknacht. Een paar jaar geleden riep iedereen dat we samen oud en nieuw zouden vieren. Vuurkorfjes aan en gezellig met de liefsten en leuksten de nacht in op mijn verjaardag, maar hoe dichter het bij komt, hoe minder zin ik erin heb. We zijn kindloos die dagen. En hoe gaan we 20 gezinnen onderbrengen als het heel slecht weer wordt? Alle boodschappen, al het bier, wijn en fris.. We hebben niet genoeg zitplaatsen en om nou sta-tafels alleen te hebben de hele dag. Nee ik ben bang dat het een verplicht nummer wordt en besluit om het op een andere dag en alleen met mijn vriendinnen te vieren. Ik kies dit jaar, voor een verjaardag zonder gillende en rennende kinderen. Geen pimpelende biermannen en boppende moeders. Geen heen en weer geklepper door de achterdeur. Geen party-tent voor en achter het huis, nee alleen met de meiden, even geen mama zijn voor allemaal, maar er even middagje opgetut tussenuit.. Ik weet zeker dat ze dat wel nodig hebben zo midden in die kerstvakantie! 

Al bijna 20 jaar spaar ik het Oilily stippenservies van Douwe Egberts, inmiddels ben ik ook begonnen met het uitbreiden van mijn verzameling, omdat de pubers meisjes en jongetjes leuk vinden. Spontaan had ik een beeld.. Hoe iedereen met een Pasen, Kerst of een ontbijt een mooi stippenbord had en hoe de visite een effen witte van de ikea kreeg. “Dan voelt niemand zich erbij horen!”, dus nee dat moest anders! Ik dook marktplaats weer op en vond de een na de andere betaalbare pareltjes.

Ja er zijn ook verkopers die een roze schaaltje voor €50 aanbieden. “Collectors items” noemen ze die dan. En echt geen grapje, maar vorig jaar stond de donkerblauwe theepot voor €350 te koop op marktplaats. Bizar! “Wat de gek ervoor geeft”, want ook al is ie ongebruikt, dit zijn belachelijke prijzen. Gelukkig vind ik tussen de advertenties ook nog normaal betaalbare en ongeschonden plukjes servies en om het helemaal compleet te krijgen koop ik als investering een compleet servies op, haal de stukjes eruit wat ik nog nodig heb en verkoop de rest weer door. Ik draai quitte en ben er heel erg blij mee.

Ik zit op 22 stuks van bijna alle onderdelen en het is zelfs al verdeeld onder de meiden als ik later dood ga.

Dit mooie servies moet gewoon gebruikt worden!!! Ik sprak ooit een oudere mevrouw en zij vertelde hoe ze haar hele getrouwde leven één soort servies spaarde en alleen met hele speciale momentjes gebruikte. Met tranen vertelde ze hoe haar man in de bijna 55 jaar dat ze getrouwd waren geweest, er maar 6x van gegeten had. Vanaf dat moment gooide ik mijn leven om. Ik genoot meer van het moment. Ik gebruikte mijn mooie servies dagelijks en dit stippenservies werd elk weekend gebruikt. Want wat had ik aan een servies gehad, wat ik niet gebruikt had? Dit was mijn leven, dan toch ook mijn feestje?

Voor mijn verjaardag een high tea. “Dan kan het allemaal weer op tafel. Etagères maak ik van de beschadigde kopjes en bordjes en daar leg ik dan soesjes en hapjes op”. Mijn hoofd slaat op hol. “Ik maak een pan tomatensoep en hier gebruik ik de kommetjes voor. Voor mijn glutenvrije vriendinnetje maak ik het zonder de vermicelli. De Hema verkoopt glutenvrij gebak en komkommertjes en tomaatjes lust iedereen wel, dus die haal ik dan sowieso. De taarten kunnen op de taartschalen en oh wat ben ik blij dat ik álle kannen en theepotten gehouden heb! Leuk!!! Ik zie het helemaal voor me!”

Nadat ik de uitnodiging de deur uit heb gedaan komen de bevestigingsappjes weer terug. 6…. 9….. 13….. 17…. 21.. Oké we gaan dus voor 3 tafels en ik moet marktplaat nog even op! 2 tafels in de keuken en 1 in de woonkamer hihi, Luc krijgt het er benauwd van, dat weet ik zéker!

De dagen worden weken en ik zit op 24 dames. Ik tel de boodschappen bij elkaar op wat ik nodig heb en ik kom op €89 voor de zoetigheid. Boter, mix, bloem en suiker. Fruit uit de vriezer en ik moet dan taartvormen erbij halen, want ik heb er maar twee. De €89 wordt zo steeds meer en ik weet een eettentje waar ze ook zelfgemaakte taarten en cheesecake enzo verkopen. Als ik hier 40 mini taartjes bestel, plus 10 brownies die ik in 4en snij, plus een paar pakken soesjes en stokbrood ben ik €112 kwijt, en hoef ik niet vanaf tweede kerstdag al in de keuken te staan bakken.

“Luc wat moet ik doen?”

“Lieve schat.. Als je voor €100, 4 dagen in de keuken moet staan en voor €112 het op kan halen, dan doe je dat maar mooi lief. Een monteur krijgt €65 per uur, en als je dan de uren rekent dat je in de keuken gaat staan voor €12..”, keuze “Bestellen” wordt dus gemaakt..

“Luc wil je me NU helpen met die tafels naar binnen te halen?!”, roep ik hem geïrriteerd toe. Meneer is 1,5 uur geleden begonnen met de wc uit te soppen. Ik weet niet wat hij daar allemaal doet, maar ik hoor zelfs een schuursponsje over de voegen van de muur heen af en toe, en ik had eergisteren alle plankjes en lamp enzo nog gedaan…

“Ik heb nog 2 uur en dan is iedereen er!”, zeg ik gejaagd. Met een brom en grom krijg ik te horen dat ik nog even moet wachten, want hij is nog niet klaar. Ik kan heel goed tegen stress. Ik kan ook heel goed uitvallen als ik in zo’n situatie zit, maar nu bedenk ik alleen maar in mijzelf: “Ik had het zonder hem moeten plannen”, terwijl ik met mijn ogen draai.

“Ben je kindloos?”, stuur ik mijn vriendinnetje en “Nee ik heb er 2, maar kom je wel ff helpen en neem ik ze mee” krijg ik terug. Daar komt ze binnen! Mijn heldin! Wat is ze lief! Twee mega schetige kleine meisjes die heel graag willen helpen tafel dekken, ik ben gered! “Zal ik de gevulde eieren doen?”, zegt ze gewoon hé! En in een mum van tijd staat ze te prakken en mixen en helpen de mini-meisjes mij met de etagères op te maken. Ik zie hoe mijn moeder de auto al parkeert aan de overkant en mijn vriendinnetje roept dat het ook al 13:00 is. Daar loop ik dan.. Op mijn panty’s nog door het huis. Met moeite heb ik net de tweede tafel binnen. Op de eerste tafel zijn de meisjes de soesjes aan het stapelen en ik heb ál het servies nog in de kast staan!

In de 10 minuten erna loopt het huis vol, en binnen een kwartier staat álles op tafel, staan de meegenomen klapstoeltjes overal en nergens en heeft iedereen geholpen met het doorgeven van de bordjes, bekers en gebakjes. Ik verontschuldig me bij elke lieverd die binnen komt, maar het is zo niet nodig zie ik. Mijn moeder doet de waterkoker en iedereen geeft door en serveert zelf. Ik hoor het gezellige gelach om mij heen. Hoe de gesprekken van serieus tot ontzettend open en vol humor gaan. Hoe deze tafels vol lieve meiden elkaar niet en wel kennen en toch hoe het klikt met allemaal. Ik vind het zo bijzonder en voel me zo jarig. Ik denk aan mijn vriendinnetje die er niet meer is.. Ze had dit geweldig gevonden! En ik voel hoe ik haar elke dag meer en meer mis..

“Neem je zelf ook een gebakje?”, vraagt mijn motorvriendinnetje naast mij en ik schrik een beetje op. Ik ben zo aan de wandel en wil de gastvrouw uithangen dat ik inderdaad nog niets heb gehad. Mijn thee staat steenkoud, nog van vanmorgen op het aanrecht en ik krijg een nieuw glas, een bordje met een cheesecake-gebakje en een dikke knuffel met een cadeautje. Oh ja! Helemaal vergeten! Cadeautjes!!! Een voor een pak ik de cadeautjes uit. Van cadeaubonnen van de storytiles, tot veel Tony’s en envelopjes voor mijn nieuwe fiets. Van een Rumag scheurkalender, tot zelfs een nieuw plukje Oilily servies!

De middag is te snel voorbij, en wil ik eigenlijk nog niet dat ze gaan. Ik heb iedereen te kort geknuffeld en gesproken.. Beloftes worden gemaakt: “Tijd om de agenda’s samen te pakken!”. Er is zoveel lekkers over dat iedereen een doggybag meekrijgt: “Voor de mannen en kinderen thuis”. Net zoals de snoepzakjes van vroeger..

Warm, geliefd en doodmoe van alle emotionele dagen en vandaag, voel ik me als Luc staat af te wassen en mijn vriendinnetje staat af te drogen. Ik pak alles veilig terug in de kast.. Er is veel veranderd in de jaren, dat ik dit servies begon te sparen. Het is meerdere keren verhuisd en het heeft de tranen en de glimlachen meegemaakt. Het heeft tijdens de ergste zorgen op tafel gestaan en het heeft elke belangrijke mijlpaal meegevierd. Ik realiseer me ineens hoeveel er gebeurd is in die tijd. 20 jaar…. Ik ben meerdere keren gevallen en opgestaan. Ik heb te hard gerend en heb ook veel gegeven, maar terwijl ik hier de kast in sta te pakken voel ik hoe zeker ik mag zeggen: “Ik ben niet écht iets voor altijd kwijt”.

Als ik zo de balans opmaak aan het eind van de dag, dan zie ik hoeveel liefde en mooie mensen er om ons heen zijn! En stuk voor stuk kan ik ze bellen als er iets is, ieder op zijn of haar eigen manier zijn ze er, altijd.

Al 20 jaar.. Dat is de helft van mijn leven.. Ik hoop dat we nog veel bijzondere momentjes hebben met dit stippenservies. Dat de nieuwe liefdes van de kinderen ervan mogen eten, dat zelfs de kleinkinderen er ooit van kunnen smikkelen en dat als ik er niet meer ben, het door de 3 meiden eerlijk verdeeld wordt, en ook daar een bijzonder plekje in hun hart krijgt. Dankjewel Douwe Egbert.. Dankjewel Oilily.. Dankjewel lieve vriendinnetjes.. Ik heb me écht jarig gevoeld!