Opstart problemen..

“Nee ik bén niet fócking chagrijnig! Ik wil dat je wat gaat doen met elkaar!”

Het is weer zaterdag. Mees loopt als chagrijnige luie en hangende puber door het huis heen te klagen tegen iedereen. Hij naait de boel op, door af en toe een bommetje te laten vallen hier en daar, of hangt onderuit op de bank. Boet zit met vet haar aan tafel samen met Evi een kaartspelletje te doen. Patience.. Evi klaagt dat ze het niet leuk vind en wil wat anders doen. Boet moppert dat dit leuk is, en Evi wijst hem op het feit dat ze niet samen spelen, maar ze zit naar een omgekeerd kaartspel aan de andere kant van de tafel te kijken. “En dat is NIET leuk hoor..” Ik stuur Boet onder de douche en Evi zet snel Monopolie klaar op tafel voor elkaar. Niet met de originele poppetjes, dus geen ruzie wie de laars krijgt, maar met eigen Legopoppetjes.

Ik strompel als de klokkenluider van de Notre dam door het huis. Nog steeds belemmerd door de pijn van mijn teen, en ook ik wordt langzaam geïrriteerd chagrijnig van hun gemopper, of dat nou tegen mij is of op elkaar.

Toen we opstonden was de eerste reactie van Luc toen het gordijn omhoog ging:” Hm grom, schijtweer”. Ik gooide er tegenaan dat het tenminste LICHT is, dus “Wees blij dat we licht hebben. Ja oké, grijs, saai en depressief licht, maar er is daglicht..” Er komt weer een grom en hij gaat zijn ding doen. Ik draai met mijn ogen, en zie voor me hoe ik de kaarsjes overal aan ga doen zometeen, en hoe lekker warm de verwarming is. Dat hebben we tenminste..

Het is eigenlijk een spannende dag, hij gaat zo een nieuw auto-project ophalen. Een auto, die meer gaatjes bleek te hebben na een ongelukje, dan zoals zij m ooit gekocht had. Door de aanrijding mocht de auto opnieuw gespoten worden, en toen kwamen er toch wel wat plekken tevoorschijn. Ik vind het rot voor haar.. Het is haar projectje en haar trots, en als je dan toch “opgelicht’ achter blijft. Dat doet me zeer, ik gun haar dit niet, en ja ik weet dat Luc er goed voor gaat zorgen, maar toch..

Het zal een paar jaren project worden, en hij vind het doodeng, maar wou het al zo lang, dat ik misschien een beetje geholpen heb. Anders had Luc nog 15 jaar rondgelopen met het idee, “Dat ie het ooit een keer wou gaan doen”..

Er wordt een aanhanger geregeld voor een paar speciale biertjes, de karkas van de auto wordt opgehaald, bij de ene garage. De overige onderdelen worden opgehaald bij de andere garage en zo begint Luc vanaf deze maand met een las en restauratie project.

Vorige week gingen we er kijken en het autootje zo kaal en leeg te zien staan, wetend dat er zoveel liefde voor gevoeld wordt, raakte me ontzettend. Luc heeft m nu dus geadopteerd. Een nieuwe stap voor hem in zijn leven. Een echt project zoals dit heeft ie nog nooit gedaan, zo vanaf de bodem tot top.. Het zal er vast een project worden met bloed, zweet en schelden, maar ik ben blij voor hem. Hij leeft langzaam het leven wat hij altijd graag had gehad, maar niet eerder kon.

Een leven met een hobby die eerder verafschuwt werd, en met de tijd steeds meer ingeperkt werd door zijn ex. Hij verloor steeds meer, doordat hij toegefelijker was dan haar. Uiteindelijk eiste ze zelfs dat hij zijn oldtimertje verkocht! Die hij al had vanaf zijn 17e. Het oldtimertje was van zijn vader geweest, en Luc had hem officieel overgekocht toen hij een jaar of 20 was.

Hij reed er de kilometers vanuit Groningen naar Zeeland mee, toen hij ex leerde kennen op zijn 27e. Elk weekend reed hij met zijn bakkie, na werktijd naar haar toe, en elke zondagavond laat weer terug. Hun eerste date, hun eerste uitstapjes en herinneringen. Ze hebben zelfs een verre vakantie gedaan met dat autootje, toen de oudste net een jaartje was. Ik zou juist gehecht zijn aan dat ding denk ik. Het is al zo lang een onderdeel van hem, dat ontneem je elkaar toch niet?

Misschien ben ik ook wel gewoon te sentimenteel, of te romantisch ofzo?..

Doordat dat hij het oldtimertje niet los kon laten, werd er een opslagje gehuurd in het begin, maar dit werd al snel te duur volgens ex. Geen discussiepuntje meer voor hem. Hij kon kiezen, de opslag of de auto weg. En zo werd het oldtimertje onder het afdak gestald, en daar bleef het staan de jaren erna. Af en toe even starten, maar geschorst bij de belastingdienst en wachtend op zijn eerste echte rit weer samen, zoals ze eerder ook elke dag deden.

Ik negeer de grommen van Luc en twee meiden ploffen op mijn bed, terwijl ik als een dronken flamingo mijn onderbroek aan sta te worstelen op een been. “Mogen we zo naar de stad?”. Ik dacht dat we elke ochtend begonnen met: “Goedemorgen mam..”, maar oké, we slaan de sociale omgangsvormen maar meteen over. “Waarom wil je daarheen dan?” Ik scan in gedachten meteen mijn bankrekening door. “Gewoon omdat we er even naar toe willen. We hebben de folder van de flying tiger gezien..”

“Nou ik dacht eigenlijk dat we maar eerst de klussen gingen doen.. Honden, je wasgoed in je kast inruimen en moet je bed nog gedaan worden?”. Het zijn net toverwoorden, wist je dat? “FLOEP” weg zijn ze.

Als ik beneden kom pakt Luc de oudste meiden mee, om de auto op te halen. Lieke heeft er zin in. Loesje gaat mee, omdat ik gezegd heb dat ze niet op haar telefoon mag vandaag. Taak-ontwijkend-gedrag, duidelijk.. Maar ik vind het leuk voor Luc dat ze gezellig mee gaan. Samen de onderdelen overal ophalen en de auto op de aanhanger duwen. Zo wordt het autootje vanzelf een familieprojectje, zoals hij altijd al heel idealistisch graag gewild heeft.

Ik strompel naar de wc en zie op de grond een afgekauwde nagel liggen. “Ik irriteer me echt niet” mantra ik mijzelf. (Even serieus, alleen tussen ons! Dit doe je toch niet?! Die kauw je er toch niet af en spuug je op de wc-vloer?!! ) Ik ontdek dat het weer “De week van de maand is”. Oké nu mag ik legaal chagrijnig zijn, als een van de pubers moppert:” Ben je soms ongesteld ofzo?!”

Ze komen enthousiast thuis met z’n 3en en iedereen stuift naar buiten. Voor de deur staat een oprecht genoemd, project op de aanhanger. Boet krijgt een snelcursus “Wat is de koppeling en wat de rem” en zo mag hij achter het stuur, terwijl het hele huishouden de auto van de aanhanger afrijd en de garage in duwt. Een voor een kruipen ze enthousiast achter het stuur. Ze zijn verliefd! ♡

Stiekem heeft niemand nog een taak gedaan, maar ik laat ze lekker gaan met elkaar. Luc is warm van enthousiasme en zijn ogen stralen. Hij heeft een heerlijke glimlach en gloed op zijn snoet, omdat iedereen met hem samen is. Het is nu al een dingetje zie ik.. Mooi om te zien hoe bepaalde dingen zo verweven in ons leventje met elkaar.. “Als ik de auto klaar heb, als ik het kan, dan ga ik ermee naar de Noordkaap.. Ja dat ga ik doen. Ga je dan mee?” vraagt Luc glunderend.

Mees rent langs mij heen de trap op, en komt enthousiast naar beneden. Hij heeft met Boet een 3D printer van opa gekregen met hun verjaardag. De eerste Lego-proefhelmpjes zijn een feit, een nieuw project voor hun dat de goede kant op gaat.

En zo loopt het vanzelf los en scharrelen we het weekend in.. Eens kijken of ik ook op kan starten.. Is er nog ergens chocolade?

Schoentjes zetten..

17 november 2019

Waar is het @ ..

19 november 2019