Pesten deel 1..

Het is hier thuis emotioneel onrustig. Er wordt namelijk gepest op school.
Ik zag vorige week een moeder op fb die de groepsapp van haar dochter eens bekeken had en zich lam schrok wat daar in gezegd werd.

Het is idd de slechtste donkere kant van sommige klasgenoten van onze pubers die erin te zien zijn en ook ik heb gisteren weer dingen gehoord en gezien waarvan ik echt geschrokken ben.

“Pas op! Ik ben al blind! Dat kutkind met haar albinokop komt eraan! Bedek je ogen!”

Het is dagelijkse kost voor een vriendinnetje van Loesje en Loesje is er helemaal klaar mee.
Ze stapte gisteren in de auto weer in tranen toen ik haar ophaalde van school.
Ze zit momenteel écht niet meer lekker in haar vel.
Haar hoofd werkt ook nog niet echt mee, na haar hersenschudding. Maar haar vriendinnen zo verdrietig te zien trekt ze zich heel erg aan.

Ze is niet bang en gaat de confrontatie aan met de pestkoppen van verschillende klassen en meld het bij de leraren.
De een neemt het helaas minder serieus op dan de ander en het maakt dat Loesje nu een “Vieze snitch” wordt genoemd.
In de klas wordt het haar elk lesuur om de haverklap toegefluisterd, terwijl de opruier van de jongens haar tegen haar stoel aan schopt een lesuur lang. Op de gang roepen de andere klassen het zelfs hardop tegen haar.

Een moeder van een vriendinnetje van haar heeft een “gezellige avond” afgelopen week georganiseerd voor de pestkoppen. Ze hoopte dat het peten van haar dochter zou stoppen, maar er werd alleen een theaterstukje gespeeld. Het maakte zelfs dat ze meegevraagd werd naar het centrum de dag erop. Wat hoopte dit meisje dat het leuk zou worden, daar was niemand bij aankomst. “We zijn bij de Mac” was het antwoord op de app waar ze waren en ze fietste er heen. Niemand… Weer appte ze en het antwoord was nu:” We zijn bij de ándere mac”en daar aangekomen was iedereen snel lachend, gierend, ontzettend laag en om van te brullen weggefietst.
Leeg, gebroken en machteloos trof Loesje haar huilend tegen de muur op de wc-grond aan. Het maakte haar wóést!

Dit meisje, wat haar ooit zo lief opgenomen had na onze verhuizing, met een rugtas vol uit haar verleden en een nogal onrustige en verdrietige thuissituatie, zat gebroken tegen de muur op de grond te huilen vanuit haar tenen.
De dames werden door Loes geconfronteerd waarom ze dit deden. Nou heel logisch “Ze is een dikke domme koe”.
Dit schrijvende breekt mijn mamahart.
Loes kreeg de volle lading van die grieten en ook de onruststokers uit haar klas kwamen er wel ff bijstaan, daar op die gang.

Ze heeft nu heel goed in de gaten dat er een is die populair is. Dat er drie zijn die de bek ver open trekken, met woorden die voornamelijk beginnen met “kanker” voor die ene populaire tuthola. En dat als een van die meelopers zegt “Moet je haar tas pakken”, dat dan die ene opruier uit haar klas, samen met drie anderen de tas, incl inhoud door de gangen heen schoppen en gooien.

“Vieze snitch”..

Ik heb school gebeld, eerst in de ochtend voor haar vriendinnetje, omdat geen enkele andere ouder dit schijnbaar doet. S’middags voor mijn eigen dochter een mailtje erachteraan gestuurd.

Ik maak me zorgen..
Ik maak me zorgen om haar, om haar vriendinnen, maar vooral om het feit dat er juffen en meesters zijn die het allemaal wel goed vinden.
En niet dat ze het goed keuren hoor! Dat bedoel ik echt niet te zeggen! Maar ook de leraren zijn “moe”.
Het schooljaar is met twee onverwachtse verliezen onrustig begonnen. Geen excuus, dat weet ik maar we zijn mens. De meeste van ons voelen en leven mee. We zijn er door uit het veld geslagen en starten dan anders op dan we hoopten.

We dragen het verlies mee in onze ziel. Het tekent en laat ons relativeren.
We zien dit soort puber hooligans niet meer! Er gaat me toch een stoot hormonen door die “apenrots”, de blaadjes die ook nog eens van de bomen vallen en onder de juk van hun ouders vaak voor het eerst uit. Ze hebben minder controle en meer vrijheid.. De sterkste overwint.. Maar ik zie als moeder aan de zijlijn de gebroken scherven en de lachen niet meer op hun gezicht..
De zorgen die deze meiden nu al mee moeten dragen..
Ik hoop dat er moeders en vaders zijn die eens eerlijk naar hun prinsjes en prinsjes durven te kijken en durven zien dat ook hun oogappeltje een serieuze puberhooligan kán zijn..
Want wat ik wel weet, is dat mijn kinderen geen heilige boontjes zijn, ook zeker af en toe ver gaan, maar niet de shit van een ander zo over zich heen hoeven te krijgen, dat ze niet meer naar school willen gaan..

Wc-bezoekjes..

27 oktober 2019

Pesten deel 2..

29 oktober 2019