Pesten deel 3

De weken gaan voorbij en er veranderde niet zoveel op school. Loesje kwam bijna dagelijks met tranen thuis en ging met buikpijn naar school. Dan had die weer bonje met die, die weer met die, en die weer met die. Ze overzag het allemaal niet meer. Ze was er telkens de dupe van, omdat ze het dan voor iemand opnam of iemand van haar verlangde dat ze een partij koos.

Ik had de afdelingshoofd een paar keer aan de lijn en die zei: “Ja maar Loesje is ook erg gevoelig. Ze moet ook leren dat ze de wereld niet kan veranderen in haar eentje, en moet zich er maar bij neerleggen dat haar klasgenoten zo zijn. Ik wil bijvoorbeeld ook niet dat het woord k*nker telkens geschreeuwd wordt bij mij thuis, deze kinderen doen dat wel.. tja..”

Ik heb Loesje gezegd dat ze zich meer op zichzelf moest focussen, en “Laat iedereen maar ff met rust. Probeer je eigen weg erin te vinden”. Helaas ging dat 3 dagen goed en weer kwam ze huilend eergisteren binnen. Ze had weer een gesprek aangevraagd bij de mentor, en ik heb maar weer een mail gestuurd met een hulpvraag. Mijn geduld raakte op. Anders zou ik zelf de ouders bellen, was mijn voornemen.

Ik vroeg de kinderen of het eeeen dagje rustig kon zijn. Ik had een bruidreportage, en ook niet in de buurt. Uit school zouden ze een uurtje alleen zijn voor Luc weer thuis was. Of alles voor alsjeblieft een dagje zonder chaos kon… (Je voelt m vast al aankomen?)

Uiteraard ging het weer mis. Ik had net 2 tellen de camera aan de kant gelegd, voor een glaasje cola en zag ik het appje: “Mees heeft gevochten met twee jongens uit mijn klas zeggen ze. Ze zeggen dat hij agressieproblemen heeft en een k*nkerkind is. Ze hopen dat hij er dood aan gaat. En ze zeggen ook, dat dat de reden is dat ik ook geschift ben, en in mijn hoofd ziek ben”.

En zo schoot ik snel, strompelend de zaal even uit. Ik belde geschrokken naar de schoolreceptie om te vragen of hij daar zat. Ik ben namelijk niet anders gewend, bij Daan van Luc, dat de ouders dan naar school moeten, als er gevochten wordt. Ik wou weten wat er gebeurd was. Ik moest ook uitleggen dat ik in Brabant zat, en dus er niet 1.2.3 er heen kon. Aangezien het een bruidsreportage was, en een autorit niet lukte met een gebroken teen, moest ik anders Luc gaan vragen.

“Nee er was nog niets bekend daar, ze ging erachteraan” Ik ging terug naar het feest en angstvallig wachtte ik op een berichtje.

De mevrouw van de receptie haalde Mees uit de klas. Er had namelijk een moeder naar school gebeld met het verhaal dat hij gevochten had, hoe zat dat? Mees keek haar vol humor en met verbazing aan. Hij had niet gevochten hoor.. De juf van Nederlands hoorde de vraag aan Mees in de klas, en hij werd meteen bijgestaan dat dit onmogelijk was. “Ik ken Mees, hij zou dit nooit doen, ik weet niet hoe u bij dit verhaal komt, maar ik geloof Mees”.

Terwijl ze stonden te bakkeleien op de gang, kwam de mentor van Loesje er ook bij staan. Ze kwam verhaal halen bij Mees. In haar klas zat namelijk een jongen te huilen, omdat Mees hem in elkaar had geschopt. Mees wist niet meer hoe hij het had. Hij begon te lachen, zich te verdedigen en wou zijn verhaal vertellen, maar nu kregen de leraren gewoon woorden met elkaar.

Mees zette zijn bromstem wat meer op, en vroeg of hij het even uit mocht leggen.

“Ruben en Rik hadden ruzie. Rik rende langs mij en Boet huilend, toen we daar bij die tafeltjes zaten. Hij verstopte zich om het hoekje bij de wc’s. Ruben kwam er heel stoer aangelopen en ging bekkend op hem af. Met zeker 30 kinderen er omheen begon Ruben te schelden en dreigen tegen Rik”.

Mees liep er heen om verhaal te halen.”Wat doen jullie allemaal hier?” bromde hij.

“Ruben en Rik hebben ruzie”

“Nou oprotten dan.. Hún hebben ruzie, dus wat doen jullie dan hier? Hup wegwezen.”

”En wie ben jij wel niet?! Moet ik jou eens even aanpakken?! Opdonderen ja! Anders doe ik aangifte tegen je wegens bedreiging! Dus, oprotten en bemoei je er niet mee”, begon een kwade Ruben tegen Mees te schreeuwen.

“Ik ben Mees, broer van Loesje uit jou klas, weet je wel?! En ik wéét dat jij Ruben bent en je moet normaal doen! Jij hebt ruzie met hem toch? Nou uitpraten dan, en dat doe je zonder hun. Je hebt hun er niet voor nodig, als het iets is tussen jou en hem”.

“Als ik me ermee ga bemoeien hebben jullie helemaal problemen, ik zeg wegwezen, jullie horen hier niet!” zei Mees tegen de groep. Zo dropen er telkens als hij dit herhaalde weer een paar af, en uiteindelijk bleven er 7 staan, die echt niet weg wouden. Het was de de vaste aanhang van Rik en twee van Ruben.

”Zijn jullie doof?! Ik zei wegwezen! Of ik meld jullie beneden bij de conciërge!”

“ Ja maar we horen bij Rik, die deed niets” Zei een van de vriendjes.

“Ja nou en?! Hun gaan het nu oplossen, go!” en de laatsten dropen af.

“Zo en nu oplossen.. handje geven, en waag het eens dat ik hoor dat er weer gezeik is” meldde Mees en hij liep naar zijn Nederlandse les die bijna begon.

De juffen wisten genoeg. Het verhaal dat de mentor namelijk gehoord had, was een beetje anders.

“3…2…1 liepen ze de gang af, ieder naar hun eigen les, en Ruben liep de klas in. Hij begon te huilend bij zijn mentor en zijn stoere vriendjes. Mees had hem op de grond gegooid, nadat hij hem eerst uit het niets een paar knallen had gegeven. Hij stond er alleen maar te praten met Rik en zo ineens kwam Mees eraan. Begon te duwen en te etteren, en toen Ruben zich verdedigde ging het mis. Hij had hem heel hard in elkaar geschopt, toen hij hulpeloos op de grond lag. Ruben ging vanmiddag met zijn ouders aangifte hiervan doen.”

De klas en de mentor reageerden geschokt. “Dit gebeurt niet op mijn school” bulderde juf, terwijl ze naar Mees op zoek ging.

Iedereen draaide zich naar hulpeloze Loesje, die haar moeder dus net, geschrokken “het appje” probeerde te verzenden.

“Die broer van jou is écht een k*ankerhufter zeg!” vermeld nummer 1 tegen Loesje. “Een m*ngool met agressieproblemen” “Daarom ben jij ook zo’n deb*lwijf en geschift!” vermelden 2 en 3 tegen haar. Loesje voelt zich aangevallen en als Ruben ook nog even erop gooit: “Je broer is écht een k*ankermongool! Ik hoop dat ie snel dood gaat aan zijn ziekte! Dan is de wereld meteen verlost van zo’n gesch*fte, zieke eikel die het niet verdiend om te leven. Hij is ziek in zijn hoofd, als je dat maar weet, net als jij..”

Loesje is helemaal radeloos en bijna in tranen. Ik had haar terug gestuurd, dat ik gebeld had met school en de mevrouw van de receptie nam het op.

De klas is rumoerig en bekt Loesje aan alle kanten af, als de mentor terug gestoven de klas in komt.

Mees vertelde heel droog s’avond tegen me: “Ze KNALLLLDE daar zo hard in dat lokaal tegen Ruben, dat ze dit niet tolereerde in haar klas, niet ván haar klas en ook niet op haar school wou hebben”. Zijn ouders werden meteen gebeld en hij kreeg een officiële waarschuwing.

” Het ging zo hard mam, dat het 4 lokalen verder in 107, bij mij en Boet te horen was”.

Loesje vervolgd de zin waar ik een beetje opluchting door voel: “Als iemand nog 1x in de klas mij of Mees uitscheld, dan vervolgd er een schorsing. Juf is er nu écht helemaal klaar mee”.

Ik voel hetzelfde als juf.. Het wordt tijd dat ze allemaal hun neus in de boeken gaan gooien, ipv dat gemopper en gewijs op en naar elkaar.. “Alle hormoontjes aan de kant, zodat je volgend jaar in de tweede klas beland”.