Pipowagen Youri..

Drie jaar geleden is onze oudste op kamp geweest met SKOV. Een week zeilkamp met kinderen die hetzelfde hebben als jou, maar dan een week is het even vergeten. Geen kanker, voor de meesten geen ziekenhuisbezoeken, even niet een patiënt zijn maar alleen lol, keten en feesten! Na een week haalden we hem op, doodmoe, geen stem meer en de mooiste verhalen! Ze hadden de mooiste dagen op het water meegemaakt. De leiding had hun in hun hart gesloten en andersom. Gezwommen, gevaren en genoten. Samen met Youri hadden 5 stoere kerels het de leiding wel heel moeilijk gemaakt met hun streken. Door het raam naar buiten, en dan via een andere kamer weer naar binnen als er controle kwam. Die kamer was vaak van de meiden, en die chanteerden eerste 4 zakken chips als buit, en dan pas mochten ze passeren. Niet tot een deal komen was dat de dames dan heel hard gingen roepen:”Ze staan hier voor het raam!”

Met deodorant het brandalarm af laten gaan, tot 3x toe, hele boerderij geëvacueerd. Iedereen buiten in de regen, zuurstofflessen en rolstoelen, medicatie en de hele reutemeteut en dan met elkaar een “lowwww- 5 geven ipv van een high- 5, want ‘anders zagen ze het mam..”

Vanaf die week waren de jongens vrienden. Een groepsapp werd dagelijks gespamd en een lol dat ze hadden! Aangezien ze 3x mee konden met zo’n reis werd er natuurlijk uitgebreid besproken wat ze het jaar erop allemaal zouden doen.

En toen vertelde iemand in de app dat hij ging stoppen met appen, het ging niet zo goed met hem, en hij wist niet of hij nog meekon.. Het werd heel “normaal” opgenomen door mijn oudste, zo van: ‘”Ja hij kan niet meer, de kanker is terug, en we horen nu ook niets meer van hem. Hij zei vast “doei”

Ergens onderweg ging het leven door, en toch ondanks het voorval, had iedereen er zin in..

Nog één nachtje op de camping logeren, en morgen zou hij dan eindelijk naar kamp gaan! Youri was er ook en Ceejee, wat had hij er zin in..

Ik zag de vrijwilligers van SKOV al klaar zitten aan een tafel op facebook, ook hun hadden er zin in! Onder deze foto stond een berichtje van de moeder van Youri: “Hij had er ook zoveel zin in gehad! Helaas kan hij er niet meer bij zijn..” Nieuwsgierig keek ik of Youri ziek was en als een klap kwam het binnen.. Een paar weken geleden was Youri overleden..

“Hoe ga ik dit vertellen?”

Met tranen in zijn ogen en zijn schouders naar beneden kwam hij het kamp binnen. De sfeer zat er goed in, de muziek stond hard en de leiding danste de nieuwe gasten tegemoet. Iedereen was aan het feesten en Mees moest schakelen.

Er was nog maar één bed over op de slaapkamer waar Mees lag ingedeeld en dus sliep, en dit was Youri zijn bed vorig jaar. Hij brak.. We gaven het de tijd en de begeleiding was net zo verdrietig. Ja het grootste grut zijn de dames en heren die dit dagelijks op hun afdeling meemaken, maar ik zie als moeder dat het de meesten echt wel raakt. En wat zeg je tegen een jongen van 13 die net in die ochtend gehoord heeft dat zijn vriendje overleden is? Hij stapte pas als laatste met een waterige glimlach en zijn schouders naar beneden verloren op de boot. Je zoon zo achterlaten gaat ontzettend tegen je mama gevoel in…

s’avonds werd er op de slaapkamer aan alle andere kamergenootjes eens even uitgelegd wie Youri was, geen deo op de brandmelder, uit respect want dat was Youri zijn grap! Een altaartje met Mees zijn telefoon met de foto van hem een Youri werd gefabriceerd, en toen Prinses Margriet kwam om een middagje mee te kijken, werd haar verteld wie Youri was. Ook werd het telefoonnummer van Prins Maurits even gevraagd voor mama, want “mama vind m altijd zo’n lekker ding” werd er ff vermeld.

Inmiddels zijn we een paar jaar verder en hij blijft een deeltje van ons. Mees heeft nog steeds de foto als herinnering aan fijne dagen, als achtergrond op zijn iPhone, en voor mij is het een stukje realiseren elke dag weer, dat we écht dankbaar mogen zijn! Want hoe goed het nu ineens ook gaat, binnen 24 uur kan onze wereld er totaaaal anders weer uitzien.

Toen ik de kinderen vroeg om een naam te bedenken voor onze nieuwe pipowagen was het dan ook meteen en unaniem “Youri”. De ouders van Youri vinden het een heel mooi gebaar en een stukje van hem blijft voortbestaan. Voor mijn oudste is het een stukje herinnering aan hele fijne dagen en dat we samen in Youri nog hele mooie gaan maken..