Positieve social media of de waarheid?

Zwelgend in zelfmedelijden loopt mijn hoofd over van de overuren piekeren. Ik heb gisteren mijn verstandskies laten trekken. Na 3 pogingen in het verleden om van deze afspraak een feestje te maken (het is immers mijn laatste) bleek ik toch erger getraumatiseerd te zijn dan ik dacht! 

Geloof mij, met tranen en een bibber in mijn benen ben ik er heen gegaan en heb ik het ondergaan. Ik ben bijna NOOIT bang, maar ik merk dat ik verander. Mijn zogenaamde emmer.. 

Ja ik weet het is veel geweest, en het ís momenteel nog steeds veel en dat stukje.. Dat het ook wel eens KUT kan zijn, mag zijn en is, daar verbaas ik me telkens weer over. Ikzelf heb er geen tijd voor zeg ik dan, maar ik incasseer al zolang. Zorg al zolang. Overleef al zolang. Ik kan super goed figuurlijk jongleren, sterker nog, ik kan dat super super goed zelfs. En ik merk dat mijn lichaam nu vraagt of ik een stapje terug wil doen.

Ik was “hard sterk” en Luc zijn verliefdheid maakt me weer zacht. Het laat me voelen en hij geeft me de warmte. De zorgen om Mees mochten aan de kant. Langzaam viel mijn muurtje opgebouwd met verdrietsteentjes om. Elk steentje moest wel opgeruimd worden en daar begon ik afgelopen jaar dan langzaam aan. Ik waande mij “veilig” in onze nieuwe bubbel en liet mijn schouders soms even hangen.

De pech is dat je verleden niet altijd loslaat en je dan inhaalt. Op de momenten dat ik net díé steentjes die het zwaarste wogen opruimde kwam er gewoon weer een vrachtwagen met puin mijn leven in gereden. De chauffeur glimlacht nog even over zijn schouder, wuifde ook nog ff met zijn middelvinger een groet als hij de rotzooi bij mij dumpte. Het opruimen ging ineens moeilijker dan anders nu ik mijn schouders niet meer rechtop had.

Ik verbaas me hoe snel het dan gaat. Je vragende lichaam gooit je bijvoorbeeld met een breuk 6 weken plat op de bank, gooit daar nog even een syndroom van Tietze tegenaan zodat je ook niet de andere kant op kan draaien. Als je maandelijkse hormonen dan door je lichaam heen gieren en je verdoving van die kies dan uitgewerkt raakt, nouwww dan denkt dat je niet dat je zielig bent, je BENT dan zielig!

Ik denk aan mijn vriendinnetjes, hoe hun het doen en deden en ik bedenk hoe ik afgelopen week een paar x het gesprek heb gevoerd (alweer) over “positieve” social media en hoe het er maar met een filter geweldig op moet staan! Maar er zijn ook een momenten in je leven waar geen filter voor bestaat, wat dan? Wat vermeld je dan als geen filter het meer doet?

Ik kreeg te horen dat je dan zwijgt.. Dat je dan niets zegt omdat je anders een zeur bent en aandacht zoekt, maar kreeg ook te horen dat het juist beter is om in die momenten de juist goede foto’s te delen. 

Waarom doen we dat? Waarom MOET de HELE wereld denken dat alles zo koek en ei is?

Ik heb verlies van dichtbij meegemaakt en ik wist hoe zwaar het voor haar was (dacht ik). Niemand begreep alleen hóé zwaar, want die glimlach en dat wuifje verbloemde haar onmacht en alleen zijn en vooral haar moeheid..

Ik heb in de tijd als ladies night consulente veel slaapkamerverhalen gehoord. Sommigen waren echt schrijnend en nóg met een glimlach daarna weer bij hun vriendinnen voegen en zeggen dat ze zoveel leuks besteld hadden!

Je mag best weten, ik heb zorgen ja. 

Ik maak me allereerst druk om Mees. De onzekerheid vreet momenteel meer aan mij dan eerder. Ik denk omdat het heel lang zo goed ging en bang om te verliezen ineens.. “je bent er een tijdje uit geweest” Verder maak ik me zorgen om mijn verleden. Het haalt me in op momenten dat ik er zó niet op zit te wachten en sta met mond open te kijken en luisteren naar de berichten die recht op je af komen. Ik heb zelfs afgelopen jaar meerdere keren in de rechtbank gezeten!! En waarom? Gewoon.. omdat het verleden zijn gelijk wil halen en ik met verbaasde snoet aan de zijlijn sta van de onredelijkheid. En ja ik maak me soms ook druk om ons als gezinnetje.. Het is soms hard werken als samengesteld gezin en het is maar net hoe onze ex-wederhelften de week ervoor hebben gereageerd voor wij ons gezinnetje weer compleet hebben. Soms maakt het dat er dan veel onbegrip en onrust is bij ons of de kindjes. 

Elke huisje heeft zijn of haar eigen kruisje en ook een eigen opvoeding. Iets wat ik geleerd heb met de scheiding met ex 1, is dat we ieder een eigen manier hebben en het op de beste manier proberen te doen. Zodra onze pubers binnenstappen met de mopper verhalen zeg ik: Ga maar naaaaaar je vader! Ik probeer soms ook inzicht te geven waarom hij misschien super onredelijk bedenkt dat je je kamer op moet ruimen, maar er is geen kwaad. Echt niet! Hij is niet niks voor niks mijn ex, maar een hele lieve, goede en soms dwarse focking vervelende papa. (Volgens de mopperende pubers dan hè) Ik hoor verhalen van stellen die uit elkaar zijn en het getreiter. Zoals mijn pubers momenteel zeggen “OMG “ en ik zie het helaas ook dichtbij…

Voor mij is de regel simpel: We hebben allemaal ons eigen huisje en zolang je er geen sleutel meer van hebt bemoei je dan ook niet meer met dat huishouden. Ga je eigen runnen en luister naar je kinderen, maar filter de leugens, want dat doen ze!

Bij ons thuis zijn onze kinderen anders dan bij onze exen. Dat is.. Het is niet erg, het is niet minder of meer. Het is.. Op school zijn ze anders, bij vrienden en familie en bij ons zijn ze dat ook. Elke omgeving heeft andere vormen en waarden, maar ze zijn zichzelf. Hier hebben ze een zelfstandige manier van leven, ze koken al en helpen bij alle taken. Ze kunnen het zien als leuk of als taakstraf, maar het moet met elkaar gebeuren. Samen.. Ze komen hobbels en bobbels tegen en het is hun wandeling met dié mensen, maar ze leren hier zelfstandigheid zodat als ik weg zou vallen ze zich zo goed en zo kwaad kunnen redden. 

Ik heb mijn wandeling met mijn mensen en ook die is weer anders.. Maar goed ik dwaal af.. Filters en realiteit en kinderen heb je niet als eigendom, maar te leen.. 

Een hele erge lieverd zei pas tegen mij dat ze het zo kon waarderen dat ik het eerlijk opschrijf. Zonder filter en met een tranen en een bibber in mijn benen naar de tandarts ga bijvoorbeeld en dat durf te vertellen.. 

Zullen we gewoon open en eerlijk blijven? Elkaar aankijken i.p.v. via de telefoon en het gewoon zeggen?.. “Soms is het k*t, mag ik even klagen?”

Ik ga aankomende week naar een mevrouw die ik al ruim 10 jaar ken. Ontmoet in mijn woelige verleden omdat ik ooit relatie therapie bij haar heb gehad. Twee jaar geleden ben ik er weer heen geweest om mijzelf de goede kant op te krijgen. Om inzichten op de kaart te krijgen voor mijzelf en nu mijn emmer weer volloopt aankomende week maar weer een paar gesprekken gepland. Een paar sessies om inzicht terug krijgen.. Ik zoek het antwoord op alle vragen. Heel simpel: Waarom? 

Op alles: Waarom? Misschien…

Als ik het antwoord heb zal ik het je zeggen