Puberbrein en toxic vriendinnetje..

“Het gaat niet zo goed met Boet. Ik vond hem huilend, door zijn benen heen gezakt tegen de keuken aan vanmorgen. Hij kon amper een woord zeggen en bleef maar huilen”

“Niet! Och jeetje!” Mijn vriendinnetje aan de andere kant van de lijn klinkt net zo meelevend en bezorgd als ik mij voel.

Boet heeft een vriendinnetje sinds een paar maanden. Eerste instantie vonden we het leuk voor hem en we zagen dat hij verliefd was. Jeugdverliefdheid. Zo schattig. Ze keek ons niet echt aan en we dachten dat het verlegenheid was. Toch zei een stemmetje in mijn hoofd dat ik op moest passen. Ze ging van de zomer een paar daagjes mee naar de camping en man wat een ander beeld kregen we van haar. Piepend en jankend liep ze 3 hele dagen rond met haar borst en buik omklemt. Madam had eigenlijk een stopweek, maar slikte al maaaanden de pil door. Dag een had ik er nog medelijden mee, dag 3 kon ik niet anders meer concluderen dat madam een schop onder haar reet nodig had. Via de app had ik vluchtig contact met haar moeder, en ook deze gaf aan dat ze wel erg kleinzerig was, en dat het goed was dat dat ik door pakte bij de pubers. Ze zaten samen namelijk in een neerwaartse spiraal. 2 van de 5 uit het groepje sneed zichzelf en allemaal hadden ze een depressie te pakken inmiddels. Boet lag nachten wakker van de ellende van een ander. Hij vond het allemaal zo zielig voor iedereen.

“Ja het is goed dat jij er iets van zegt. Ik kan dat niet, ik moet overcompenseren wat haar vader haar te kort heeft gedaan vroeger”

Nou geloof mij. Na al die jeugdzorg ellende van Luuk en zijn ex, zo’n tekst te horen.. Ik kokhalsde er gewoon van. Wat een lariekoek!! Weglopen voor je verantwoordelijkheid noem ik dat. Van die curlingouders. Tenenkrommend..

Maar goed, madam wou geen ibruprofen. “Ik kan niet slikken”, werd en vermeld en ik zei nog voor de grap tegen Luuk: “ Dat is sneu voor Boet”.

Het duurde denk ik 3 dagen na dit voorval toen ik een appje van haar moeder kreeg uit Italië. Ze vond dat ze elkaar maar veel moesten blijven zien. Ik legde uit hoe ik ze te jong vond. Ze zagen elkaar op school dagelijks en dan hoefde er niet nog extra ingepland worden. Ik vertelde hoe hun nog een week of wat daar in Italië zaten en dat Boet dan bij zijn vader zou zijn. Ik vond het gewoon belangrijk dat hij ook daar heen ging, en een leuke tijd had. Mijn ex is al 50. En als je 15 bent denk je er niet zo over na, maar nu kan je nog leuke herinneringen maken met je vader. Als hij wegvalt niet meer.

Nou de moeder van het vriendinnetje was het er niet mee eens. Die griet werd gewoon opgedrongen aan ons, en aangezien Boet toch al geen mening heeft kreeg hij al snel de rol van hulpverlener voor deze patiënt die zich graag als slachtoffer profileerde.

Vanaf de zijlijn hoorde ik hoe die moeder met mijn ex had geregeld dat ze toch bij elkaar konden logeren. Ik denk dat de stempel “H**r” kwam toen ik Boet op een avond naast mij op de bank kreeg met de woorden “Ik denk dat ze zwanger is”

Schrok me lam!! Ze waren van de kusjes fase in een streep doorgegaan naar “Ik slik het wel door anders krijgen we vlekken op de bank”-fase. Ja madam had al een 21 jarige scharrel gehad, dus daar kwam het vast vandaan concludeerde Mees en Loesje.

Het was voor mij klaar. Als je zo snel, dat al doet. Dat is je eerste ervaring.. Ja dan blijft er niet veel meer over, plus madam probeerde de hete kolen uit het vuur te halen door te gaan liegen tegen haar moeder. Ik flipte de pan uit tegen Luuk. Ik probeerde rustig te blijven bij Boet en kocht meteen condooms, maar alle alarmbellen rinkelden, dit grietje, met haar rugtas vol ellende. Met haar drama’s en haar gejank, haar gelieg en gemanipuleer..

“Wat een sl*tje”, meldde mijn vriendin toen ik het vertelde. Het luchtte op en ik hervond mijzelf weer. “Het is een fase, het is een fase. Hij ziet vanzelf wel hoe hij bespeeld wordt met al haar miep klachtjes”

Er was een been dat zeer deed en Boet moest eerder naar school, want madam kon niet alleen fietsen. Er was een rugtas vol misbruik en mishandeling vertelde ze Boet, en Boet dook internet op en verslond elke artikel en forum wat hij maar kon vinden, om het te begrijpen.

Lijkwit, grauw, zwarte wallen, de kilo’s vlogen eraf. Dit ging té kostte van hemzelf. En dat was bij mij de druppel.

Hier zat een 15 jarige puberzoon, door zijn hoeven gezakt, tegen onze keukenkastjes aan te huilen, omdat hij de ellende, wat hij gelezen had in de forums, niet meer los kon laten. Hij droeg de misbruik en mishandeling verhalen van al die mensen met zich mee, en alleen omdat zijn vriendinnetje leugen na leugen bij hem voorkauwde.

Luuk zag hoe het zusje van het vriendinnetje moeder manipuleerde en claimde. En nu deed het vriendinnetje dit met Boet. Het was een spiegel en een cirkel. We zochten hulp en kwamen bij een hypnotherapeut uit en zij concludeerde dat Boet verkeerde mensen om zich heen had. Dit meisje was vergif en zou ten kostte van hem gaan.

Ik probeerde het langzaam los te weken, maar madam had elke week weer een nieuwe drama en jankte inmiddels dagelijks bij Boet.

Hij belandde in een isolement. Iedereen was klaar met haar en zo verloor Boet al zijn vrienden. Mees ontplofte op een dag op school tegen hem. “Jij bent een stumperd en jij een aanstellerige hoer!” Knalde Mees uit, toen hij ze weer eens jankend aantrof onder de schooltrap. En dit maakte dat ook thuis de sfeer steeds slechter werd.

Loesje en Lieke waren haar een paar keer tegen gekomenen met het fietsen en madam deed strak haar neus de andere kant op. Ik kwam ze tegen bij de supermarkt, en madam stond aan een energydrankje te lurken, ze draaide de rug naar mij toe en gut wat een trut. Ik hield mij in en reed weg, zonder madam eens uit te leggen wat sociaal gedrag betekende. Ik zag het als een overwinning van mijzelf dat ik het in mij hield. 

Toen ik erachter kwam dat Boet gelogen had, vanwege madam, kreeg hij een week huisarrest. Nou nu bemoeide moeder zich ermee. Ik kreeg een appje of we even konden bellen en ik antwoordde dat ik momenteel niet met haar op een golflengte lag en (om ruzie te voorkomen) we beter niet konden bellen. Ik zag haar dochter als een fase en hoopte dat het snel voorbij was.

Als ik niet wou bellen, zou ze het wel eens even via de app vertellen hoe zij erover dacht. “Haar meisje” was namelijk diep ongelukkig, enz enz.  De verhitte app tussen ons, werd afgesloten na aardig wat verwijten over de slechte moeder die ik ben, en arme arme arme Boet.

En inderdaad, arme Boet. Twee heksen met klauwen in hem, en hij die hun ellende mocht opruimen?

Inmiddels zijn we weer een paar maanden verder en deze kerstvakantie zag ik als het moment dat hij even adem kon halen van zijn toxic vriendinnetje. De laatste weken ging Boet weer op en af en we zaten uren met hem aan tafel om hem te helpen met studiekeuzes en zichzelf terug te vinden. Madam vond dat schijnbaar een bedreiging en telkens als Boet beneden was geweest hoorde we hem “sorry” zeggen tegen madam op de FaceTime.

Na een fijne week hier zou hij naar papa gaan voor een paar dagen. Ik had Mees aan de telefoon, die bij opa en oma logeerde en die vertelde dat Boet een logee had. Ze hadden namelijk al 2 weken geleden dit met elkaar afgesproken. Ik kreeg kortsluiting. Uuuren zijn we met hem bezig geweest. De psychische hulp start in januari voor hem. We zien hoe uitgemergeld hij telkens is, als dat meisje weer eens drama heeft. Op je 15e een patiënt hulpverlener relatie hebben, is super ongezond! En omdat papa een hippe papa wil spelen, dat ene weekend dat ze daar zijn, gooit hij Boet gewoon weer tussen de piranha’s?

2 weken zonder de aansteller zou Boet echt goed doen! En nu sliep ze daar weer?

Loesje was S’morgens haar bed uitgehaald met de woorden: “Vriendinnetje komt met die ouders, jij moet sociaal aan de slag”

Loesje is na een snauw tegen het vriendinnetje (die meteen weer in tranen haar beklag deed bij Boet) en het negeren van haar moeder, bij opa en oma gaan ontbijten.

Daar stond ik in de gang, onder aan de trap, mijn zoon op te halen en meneer snapte niet waarom ik zo moeilijk deed. Sterker nog, Luuk en ik wouden al die gesprekken de laatste maanden, niet hij! Hij zat er niet op te wachten. Vermeldde de schijterd vanaf de overloop. Toen hippe papa ook nog eens aan mij vroeg, waarom ik mij zo liet gaan daar in die deurpost, was het klaar. Boet kreeg 3 tellen om naar de auto te komen. Er kwam geen beweging, dan zoeken ze het maar uit.

Met Loesje achter mij aan en Mees opgepikt bij opa en oma, reed ik naar huis.

Al die jaren mocht ik het alleen rondbreien. Alle nachten. Alle verdriet. De zorgen om Mees en zijn leukemie. De zorgen om Boet nadat hij donor was en nog is dat een ding. Ex betaalde €300 alimentatie voor 3 kids en dat was dat. Beugel, school, kamp, extraatjes, nergens betaalde hij aan mee. Opvoeding en nee zeggen, ook dat paste niet bij hem. Loesje zegt altijd: “Bij papa houd ik mij aan dezelfde regels als bij jou mam, want dat geeft rust”

En nu mag de hippe papa het op gaan lossen. De beugel kost alleen dit jaar al €2000. De nieuwe opleiding €1500. En dat is alleen het financiële, ze mogen in hun sop gaarkoken. Want als het met iemand niet goed gaat momenteel is het met Boet, maar ik stel mij aan, dus is dit inderdaad een betere oplossing.

Ik vraag mij af hoe hij op 45 kilometer afstand zijn school af wil maken. in ieder geval zit er nu 45 kilometer tussen hun twee. Oeh misschien trekt ie wel bij vriendinnetje in! Dat zou het verhaal helemaal mooi maken.

We gaan het meemaken. Er is er maar een die hem echt mist momenteel en dat is Evi, maar ook zij zag hem al weken amper nog. Dus ik denk niet dat ze er momenteel zoveel aan gaat missen.

                    ♡

 

41...

31 december 2020