Puberpesten!..

Mees zit met Boet op het kleine kamertje. Ze zijn de hele dag al bezig met een 3D printer. Ze maken onderdelen voor hun Lego- Star Wars, die nergens te koop zijn. Ze ontwerpen een oorlogshelmpje. Schilderen deze is de gewenste kleuren en gooien het op Instagram, zodat hun vriendjes van over de hele wereld deze ook willen hebben. Zo ontstaat er één x per jaar, een dag dat ze elkaar treffen. Polen, Duitsland, Frankrijk, Engeland, alles komt dan naar Utrecht, naar de Lego-world en hier ruilen ze met elkaar de onderdeeltjes die ze gemaakt of verzameld hebben. De jongens die van verder weg komen, Australië, China, Japan, Canada en Amerika, daar wordt alles voor opgestuurd. Mees verzameld het dan voor de heren, en in een envelopje gaat het dan daarheen. Het is een grote wereld, en ik had nooit gedacht dat het zó groot was. Elke avond bellen ze met elkaar en zie je 4 of meer gezichtjes in dat beeldscherm staan. Iedereen laat zijn laatste Lego creaties zien, en iedereen geeft de bestellingen door aan Mees en Boet, want tja die kunnen nu echt printen! En met de decals kan je de mooiste stickers maken op je poppetjes. Duh! Waarom snap ik dat dan ook niet..

Maar vanavond is Mees aan het bellen met zijn “Vriendinnetje” Lotte. Ze draaien al een paar maanden om elkaar heen, en ik vraag dus al een paar maanden wanneer dat meisje hier thuis een x komt. Ze ontmoeten elkaar wel eens stiekem, ben ik achter gekomen. Meneer gaat dan labrador uitlaten, waardoor hij ineens “Een grote ronde” gaat doen. Ze staat dan om het hoekje te wachten, en loopt met Mees mee. Hoe vaak ik ook vraag, wanneer ze komt..Meneer vind het nog niet nodig. Hij is daar wel al een paar x geweest. Is beleefd en netjes, volgens de moeder van Lotte. Ze schrokken wel toen Mees vertelde dat hij al 16 plus was. “Tja, dan denk je ineens toch wel anders over die jongen”, vermeld de vader van Lotte op de ouderavond. Ik moet er om lachen en kan met alle eerlijkheid uit mijn hart vertellen, dat Mees gewoon ruim 4 jaar achterloopt op die gevoelens. “Hij speelt nog met Lego, en ze houden nog niet eens een handje vast”, lach ik. Ze vroegen hoe het nou precies zat, met de ziekte van Mees en na een korte uitleg begrepen ze wat meer van de losse puzzelstukjes. Want hij had pijn, was soms niet op school een aantal weken, omdat hij dan weer chemo kreeg en hij slikte medicatie. Het waren leuke mensen en ik weet zeker dat Mees het er gezellig zou hebben, als het ooit wat wordt tussen die twee…

Elke avond bellen ze samen, en elke x als ik binnen kom hebben ze “Net opgehangen”. Echt stom toeval! Ik sluip soms naar boven, om ze te betrappen, maar ze zijn gehaaid..
Gisteravond had ik EINDELIJK beet! Ik bracht de meiden naar bed en wou de jongens vast een kus geven, zodat die ook langzaamaan naar bed gingen. Doordat de 3D printer aan stond, hoorden ze me niet op de trap. Ik die kamer op en zie dat Mees één oordopje in had, en zijn telefoon lag op een plankje, nét iets hoger dan hij zat. Dit was mijn kans!

“Oeh ben je aan het bellen? Is dat Lotte?!” En hij krimt in elkaar.
“Oh hallo Lotte!!! Joehoeeee! Ik ben de moeder van Mees, en ik vraag me al heeeeel lang af wanneer je een xtje hierheen komt.”
“Mam ze zegt niets hoor, en je moet nu gaan”, ketst Mees me van zijn microfoontje weggedraaid toe.
“Nee ik wil alleen even weten wanneer ze komt. JE MAG BEST HIERHEEN HOOR! IK BEN HEEEEEEL AARDIG”
“Mam flikker op, ze wil niet hierheen” zegt Mees zwaaaaaar beschaamd.
“Jawel, dat weet ik zeker, ik ben echt niet eng hoor! En jij bent ook dáár geweest! Dus KOM JE DAN EEN KEERTJE DEZE WEEK? Dinsdag? Woensdag?” Lotte ligt helemaal dubbel aan de andere kant van die lijn, maar iets terug zeggen hó maar.
“Mam rot op, we zijn bezig met onze huiswerk, hup gaan nu” zegt Mees dwingend tegen me. Ik besluit dat het goed is zo. Ik heb gezegd wat ik wou en je moet ze ook niet meteen afschrikken he ;). Ik loop de kamer af en zeg: “Slaap lekker zometeen heren, smak SMAK smak” in de lucht en sluit de deur.

Zodraaaa de deur dicht is hoor ik: ”Ja sorry voor dat, dat was dus mijn moeder, excuus daarvoor”
Dit gaan we dus niet voorbij laten gaan hé! Dit is te móóí om niet af te maken.. Ik trek die deur open en zeg:”Je hoeft geen sorry te zeggen hoor voor je moeder! Ze vind mij vast heeeeeel aardig en gewoon! Heb je al verteld dat je mijn teen gebroken hebt? Zal mama het even vertellen?” en ik kakel door. “Mees heeft mijn teen gebroken, en is dus vanaf nu mijn favoriete zoon het aankomende half jaar, bla bla bla…

“Heb ik al verteld hoor, ze weet ervan!”, zegt hij nog beschamender dan ervoor, en kijkt me met dwingende ogen aan, smekend of ik alsjeblieft wil gaan.

Hij duwt mij richting de deur terwijl ik door kakel, en hij zegt nog in zijn oortje: ”Ja sorry, schaam me rot, das mijn moeder weer” en met dat ie me bijna bij de deur heeft loopt Luc achter bij de kamer in. Die had beneden de commotie een beetje aangehoord en die besloot om mij vanavond maar eens te gaan helpen. Hij hoorde de woorden “Ik schaam me rot, das mijn moeder weer”, en dacht toen: “Dit kan nóg genanter, let maar eens op!”

” Halllloooooooooooooooooooooooo” zegt hij enthousiast als een maffe muppet. Hij loopt langs mij heen verder de kamer in. In 1 tel, duikt Mees naar zijn telefoon: “Ik bel je zo weer! Tuuuuut tuuuuuut tuuuuuut” kon hij nog snel uitbrengen vóór Luc de laatste Ooo’s heeft uitgesproken.

Hij kijkt ons helemaal van de kaart aan, lachend, beschamend en probeert zichzelf weer bij elkaar te krijgen. Je ziet hem denken en handelen, om deze situatie weer onder controle te krijgen, maar zwemt echt een beetje verloren in zijn poging tot. Boet zit met zijn rug naar ons toen, aan het bureau, maar we zien zijn schouders schudden van het lachen.

“Zo nu heb ik opgehangen! Wegwezen nu! Jullie zijn echt héél erg!” Luc loopt rustig de trap af, en ligt hélemáál dubbel van het lachen. Ik krijg gewoon buikpijn van het lachen op de overloop, en laat me op de bovenste tree van de trap zakken. We liggen helemaal dubbel en zeeeeeken bijna in onze broek! Mees hoort hoe ik nog op de overloop zit, en duwt me vervolgens een beetje met zijn benen de trap af. “Wegwezen nu, naar beneden! Jullie zijn écht vervelend!” Onze slappe lach gaat nog een tijdje verder beneden en we zien x op x, hoe Mees naar zijn telefoon duikt in eeeeeeen beweging. Ja, 10 punten voor ons! Heerlijk!

40 minuutjes later gaat de woonkamerdeur open en we zien een middelvinger om de hoek als eerste komen. Daarna een lachende puber, “Dit flik je niet weer! Jullie zijn echt heel erg! Ze lag helemaal dubbel van het lachen, dat kán echt niet hoor!”

“Nou dat weet ze dat we wel leuk zijn, wanneer komt ze?”

“Deze week heeft ze VÉT veel toetsen, dus dan kan ze niet zei ze, maar ze wil wel de week erop komen. Ik heb nog gezegd dat het niet hoeft hoor, maar ze vond het wel goed, zei ze.”

Kijk dames en heren, zo doen we dat hier in huize chaos! Puberpesten en nog een stukje winnen ook.., Ben benieuwd wanneer ze dúrft te komen, we beloven met gekruiste vingers dat we ons dan zullen gedragen 😉

You've got mail..

25 november 2019

Russische roulette..

28 november 2019