Zaterdagen..

“We zijn bij geraasje”.

Wat houd ik van dit soort berichtjes! Je dochter of je zoon die verteld in hun eigen fonetische Nederlandse taal wat ze doen, waar ze zijn of wat ze graag willen. Al een paar jaar ben ik gescheiden en hierdoor krijg ik nog wel eens een berichtje als er een bij papa is. Wat de boodschap is, is per keer natuurlijk een verassing. Het verschilt van een bedelende “Kan je even geld op de PayPal overmaken, ik wil wat bestellen?”, tot aan “Mam kijk eens wat een mooie zonsondergang hier”. Tuurlijk sturen Luc en ik ook berichtjes in onze familie-app. Als we langs Schiphol rijden sturen we dat we over 3 weken weer thuis zijn. We laten zien als we een “maaltijd” bij Mac Donalds wegwerken, en nee we biechten niet op dat we er buikpijn van hebben daarna. Ik hoef niet alles te vertellen.. Onze zonsondergangen worden gedeeld vanaf een strand en ook wat de honden of de knaagdieren doen. Er wordt echt wel wat gemeld daar in die app.

Mees vind het alleen f*cking-irritant, want die heeft al 5 groepsappen inmiddels en daar wordt in gespamd, dus wat wij doen is ook spammen. Verder is iedereen wel actief in de app. We passen tegenwoordig wel op, met wat we sturen. De moeder van Lieke pakt haar telefoon geregeld af. Aan een tafel met hun gezinnetje leest ze dan vol misgunnen en belachelijk maken onze berichtjes voor. Luc wordt door de mangel gehaald en tja ik natuurlijk ook. We gedragen ons belachelijk. We gaan dagjes weg alsof we dat maar zo maar kunnen, en ook nog eens zonder de kids. Dit is zo gemeen, we verwaarlozen onze kinderen uiteraard. “Heeft hij nu een krot gekocht?! En wat zegt die ** van hem er van dan?” (De “**” vind het super dat ie dit doet hoor 😉 Lief dat ze zich zorgen om me maakt.. )

Lieke kwam daarom een tijdje geleden met de vraag of we alsjeblieft niet meer na 16:00 iets in de app willen gooien. Ze wist namelijk alle berichtjes voor ze naar huis gaat, en vanaf 16:00 mag ze niet meer op haar telefoon van moeder. In het weekend belt ze stiekem met Loesje en zodra ze bij de manege wegfietst wist ze alles snel, voor ze thuis is. Twee vriendinnetjes, al van de eerste ontmoeting. Moeder had de kinderen destijds gebruikt om meer met spinnig- sportbroekje met zemenflap-scharrel af te spreken. “Lieke en Daan kunnen zooooo goed met zijn kinderen, dus we gaan een dagje weg”, vertelde ze dan tegen Luc. Het waren sportmaatjes en nu vonden de kids elkaar ook nog eens, zo leuk. We zijn nu een paar jaar verder en Lieke verteld nog geregeld hoe ze toen haar nieuwe stiefzusje opgedrongen kreeg, en nu nog kan ze er amper mee door een deur. Stiefzusje is vooral erg en veel boos op lieke, want Lieke is meer bij spinningbroek-saharrel dan stiefzusje. Vanaf dat ze gingen samenwonen werd Lieke in een hoekje gezet door haar stiefzusje: “Als je maar weet dat het míjnnnn vader is, niet die van jou” was de boodschap.

Vandaag is alles aan de scharrel. De heren spelen boven met een 3D printer en zijn Lego-helmpjes aan het maken. Lieke en Loesje zijn naar het centrum. Met een €25 kaart van oma zijn ze twee nieuwe truien voor Evi aan het uitzoeken, en werd ik net al voor de 7e keer gebeld met de face-time, vanaf elke etage, omdat ze bij kerstballen staan die zéker wéten in onze foute boom passen dit jaar! Ik geloof dat ze het over E.T, Harry Potter en Assepoester hadden. Of er ook nog even een Mickey Mouse bij kan, en voor Luc hebben ze Classic auto’s gevonden. Ja tuurlijk meiden, vergeten jullie de mandarijnen niet op de markt? “Oh ja”

Evi is met Luc een stuk auto, met de aanhanger aan het ophalen. We zijn nog niet heel veel jaar samen en Evi heeft altijd een soort afstand van Luc gehouden. Ik wijd het dat het komt omdat ze altijd mee was naar het ziekenhuis. Elke man in haar ziekenhuis-leven was een hork. Deed Mees veel pijn en ze heeft teveel ziekenhuis-drama meegemaakt in haar jonge jaartjes. Ze heeft hierdoor een soort “Angst” voor mannen ontwikkeld. Elke man, ook de opa’s keek ze weg, geen oogcontact. Ze wou niet bij hun op schoot zitten en als opa zei: “Ga je mee even naar de paardjes? Gaan we ze even een wortel geven”, dan moest er altijd een broer of zus mee. Toen ze in groep 2 een meester kreeg is ze twee maanden doodstil geweest in de klas. Daarna was ze verliefd! Zo lief. Natuurlijk is dit dan ook meteen het andere uiterste, maar ik was allang blij dat ze een stukje had overwonnen. Ze is nu 9 en nog hoeven er geen mammen in haar leven te stappen, nee dan liever een vrouw. Ondanks dat ze Luc beetje bij beetje accepteerde, hield ze uit loyaliteit voor papa afstand van Luc. Papa vond het niet leuk als die twee een leuke week hadden gehad, dus haar “angst” kwam weer volop terug. Als Luc haar kietelde in een stoeibeurt met iedereen dan gilde ze het meteen boos uit. Tranen en echt echt boos “Blijf van mij af!!”. Elke morgen glijden de meiden bij mij even onder de deken. Luc loopt dan de slaapkamer op en af. Soms gaat ie om te pesten, even op Evi onder de deken “zitten”. Sinds ze een paar vervelende weekenden bij papa heeft gehad zoekt ze hem op. Hij mag met zijn billen haar een beetje verdrukken, als ze zich s’morgens verstopt onder het dekbed. Hij mag haar bord ergens anders op tafel neerzetten, als ze even opstaat van de tafel. Ze neemt de grapjes nu luchtiger op. En ineens een paar weken geleden vroeg ze of ze mee mocht boodschappen doen. Luc kwam helemaal perplex het melden. “Nou leuk toch?!, Gaan jullie ff samen, tot zo!”

En zo zijn ze al een paar keer samen op stap geweest. Zit ze bij Luc in de garage, als hij bezig is met de auto’s en zo vroeg ze vanmorgen of ze mee mocht naar Den Bosch een karkas van een auto ophalen. Een beetje geld werd uit mijn portemonnee gehaald, “Voor een broodje onderweg” was de uitleg. Ze ontbeet snel, en toen Luc zijn tanden stond te poetsen kwam ze vragen of ze ontbijtkoek mee mocht nemen voor hun samen. “Voor bij de koffie onderweg”.

Inmiddels zijn ze dus bij de auto geweest, en heeft ze een rondje over het autokerkhof gemaakt. Ze heeft me een 30-tal spraakberichtjes gestuurd, die er maar half op staan, want ze praat eerst en dan pas drukt ze het knopje in. Maar ik vind het heerlijk voor haar. Luc stuurde me net een foto van een meisje met een Happy meal voor haar neusje en een ondeugende lach:”Oh nee niet sturen! Dan ziet mama het”, en kreeg ik een foto van twee pubermeisjes die een patatje op de markt gekocht hebben. Samen staan ze er met een lachend snoetje op “Ha kijk eens wat wij zomaar tegen kwamen?! haha”

Een relaxte zaterdag dus.. Ik ga maar eens verder met mijn hobby, “De was” en verheug me op het volgende berichtje van iemand. Als we die telefoons toch niet hadden he ; )

Vrije radicalen..

11 december 2019