Roze brommertje..

Luc stapte met een snelle zwiep het bed uit, maar ik bleef ergens achter in dromenland. Ik hoor alles hoor, en zie het af en toe ook voorbijkomen als ik een poging doe om mijn ogen open te doen. “Ik doe even het lampje aan hoor, ogen dicht!” Het felle licht brand mijn pupil in, en ik voel hoe alles trekt. Zelfs als ik mijn oogleden dicht doe, branden ze nog een beetje na. Het is allemaal Luc zijn schuld. Ik wou gisteren om 22:00 al wel samen het bed in. Niet alleen was ik moe, maar even knuffelen was ook geen probleem geweest.

Helaas liep er om 22:01 nog een puber naar de wc beneden en dan ga je een kwartier wachten tot die uitgepoept is. Dan laat je het nog even ruim 5 minuten leeg zuigen door de ventilator. Dan ben ik 20 minuten verder en zit dus op marktplaats, dan kan je niet stoppen! Ik zit midden in mijn zoekopdracht naar een nieuwe fiets.

Nee ik heb geen fiets nee, maar ik heb Evi er een beloofd. Tja belofte maakt schuld en ik ben het al aan het romantiseren hoor! Dan wordt het al wat aantrekkelijker. Maar Luc is dan zo dat hij 4 leuke oldtimer fietsen vind, betaalbaar, en dan zijn telefoon uitklikt en er niets mee doet. Ik kom op een Peugeot fiets. Wist niet eens dat die dingen gemaakt waren van dat merk. En ineens zie ik een super schattig brommertje staan. €275. Een Peugeot 102. Nooit van gehoord, maar Luc zijn jongensverhalen vliegen weer omhoog bij hem. Met een groot sentiment gevoel verteld hij hoe hij vroeger op zo’n ding reed. Hij was van zijn zusje en die reed er niet in de winter op, dus dan reed hij erop. Hele verhalen met veel fijne glimlachen komen in het aankomende half uur los. Ik geniet ervan. Vind het leuk als hij zo verteld.

Het is lang geleden dat hij dit kon, verteld ie wel eens. Of het nu over een aflevering van Top Gear gaat, of over een brommertje dat hij ooit kocht voor zijn eerste vriendinnetje, het maakt me niet uit. Het is een stukje van hem.

Ik blader nu verder door brommertjes, kan toch geen mooie fiets vinden, en vind de een na de andere waar ik mijzelf wel op zie rijden. Allemaal mooie jaren 50 kleurtjes en ik zie er zelfs wat met een metalen mandje! Waaaaah ik ben helemaal enthousiast!

En dan zie ik m mega gedrocht! En zo geweldig fout! Een knal, knal, knal roze! “DIE WIL IK!”, roep ik uit. Luc begint me uit te lachen.. “Wat nou?! Hij is roze hoor!”

Hij ligt hier dames en heren op de bank, echt helemaal in de stuip!

“Hoe heten die dingen toch alweer in de volksmond?”

“Weet ik veel? Maar ik wil deze, een giiiileeeeraaaaaaa” zeg ik.

“Jaaaaaa zo ja!!! Nee die krijg je echt niet” zegt hij heel nuchter en direct.

“En waarom dan niet, ik neem er een trainingspak bij! Zo’n Aussie”

Luc kijkt me aan en ik zie een gloed over zijn gezicht, dat ie niet zeker weet of ik het meen.

”Ik mag van jou ook die hele mooie blauwe met dat mandje niet, nou, dan mag ik nu een roze”

Ik zie mijzelf al rijden, nee nog erger, ik zie mijzelf al dat ding aanduwen! Op mijn naaldhakken.. Hier de straat uit, langs al die huizen. Het is aanduwen of aanfietsen anders doet ie het niet. Ik neig toch ineens naar meer comfort en een start-knopje, maar ik hou koppig mijn hoofd erbij.

“Waar staat ie dan?”, vraagt Luc ineens geïnteresseerd.

“In Leeuwarden”, zeg ik koppig met mijn kin naar voren. Ik ga níéts toegeven!

“Nou dan moeten we maar eens gaan kijken hè, kan je op de giiiileraaaa van de week in de regen terug naar huis”.

“Oh er staat bij dat ie nu niet loopt en geen kenteken heeft, dus we moeten m wel ophalen dan met een aanhangertje..”

“Nee hoor, dan ga je maar lopen. Brommerpech, kan je vast oefenen” en hij begint gemeen te grijnzen. Nope, dit gemeen, nu neemt ie mijn grapje over en heeft hij er zelf meer lol in dan mij! (Dan ik? Dan mij? Nou ja, hij heeft meer lol in ieder geval)

Ik heb deze ronde verloren. Ik wil niet eens een roze brommer. Ik wil graag een mooie oude fiets. Een met een metalen mandje. En handremmen. Geen terugtraprem want dan ga ik echt op mijn b*k. En ik weet dat het er niet vroeger was, maar een setje versnellingen zouden heel fijn zijn!
Maar goed.. “In de oorlog” hadden we ook geen versnellingen en hun fietste meer kilometers per dág, dan ik in de aankomende 6 jaar zou doen, dus niet zaniken.

Ik loop naar de wc. Stuur mijn vriendinnetje het roze brommertje door en zeg: “Ik heb deze uitgezocht, maar Luc lacht me alleen maar uit!”

“Oh wat een schatje!! Die is leuk!!!”, appt ze terug.

Kijk.. Van mijn vriendinnetjes moet ik het hebben. Die snappen dit ; )

Als Luc MOET kiezen..

22 december 2019

Kerst met muggen..

25 december 2019