Vakantiegevoel..

De laatste uurtjes gaan in dat ze allemaal om ons heen zijn. Morgen gaan ze langzaam terug naar de andere adresjes. Het zal in etappes gaan. Nog een paar dagen overlapping en dan vrijdag na 15:00 zijn we kindloos. Nee ik hang geen vlag uit, nee ik strooi geen confetti, maar maak zéker weten een hele diepe zucht als ik de stilte door me heen laat gaan.

Ze zijn gewoon bijna allemaal thuis. En zodra ik ergens even alleen wil zijn, ook al is het de wc, dan kletsen ze tegen je met gezellige verhalen. Ik klaag niet hoor! Maar heeeeel even een leeg hoofd is soms echt fijn!

Als Luc de voordeur open doet s’avonds komt er nóg meer chaos binen. Flauwe, uiige (en dit geef ik nooit toe: “Heerlijke”) humor. In 2 tellen naait hij, het zo al genoeg opgejutte zooitje tot hun max level op. Vanaf het fornuis kijk ik stiekem de kamer in. Ik voel de kriebels en lach om hem en Loesje, als ze haar opmerkingen eruit gooit en als hij dan denkt dat ie haar heeft. De afwachtende houding en vaak geschrokken blik van Lieke ernaast. Tot nu toe lult of kietelt ze hem er nog steeds uit. En beland Luc vaak onder op de stapel met aanvallende pubers. Geweldig!

“Oké! Hebben jullie véél honger of een beetje?”. Gisteren aten we andijviestamppot en Luc stampt altijd voor mij. Het viel meneer niet op dat er een grote, zwarte, dode naaktslak in de zak zat, dus iedereen at met lange tanden. Want wat áls er ook nog een broertje of zusje slak erbij in Je eten nu zat? Je eet dan toch wat panischer. Sterker nog, ik was na 10 happen klaar.

Vanmiddag werd de overige andijvie nog even opgebakken en de pubers hadden er nu wat minder moeite mee. In 2 tellen was de pan leeg. Dus met als voorgerecht 2 uur geleden een bord andijviestamppot, hebben ze nu minder honger zegt men. Ik heb 6x 600 gram krieltjes, 3 grote potten Hak boontjes en een kilo gehaktballen. Schoon op na een uurtje. Daar gaat het idee dat ik nog wat voor morgen heb!

De wind waait hard om het huis heen en snel laten ze de honden uit met elkaar. Het gekakel loopt lachend de poort uit. De strakke 6 minuutjes gaan NU in!

Mijn “Nieuwe” lp’s zijn binnen en ik test er snel een. Luc komt in de 4 minuutjes die we nog in stilte hebben tegen me aanstaan en samen schuifelen we met onze té volle buiken op de klanken van de muziek. “Lieke heeft het leuk gehad deze dagen”, zegt hij met een glimlach en een verliefde blik. “Ze wil nog niet naar mama, vind het te leuk hier.. Ze zei dat ze van me houd, en jij wel een gezellig thuis maakt. Dat mist ze aan de andere kant”.

Ik heb het met haar te doen. Tis echt een lieve meid, en na een paar daagjes hier, is er geen leugen meer, geen tranen of onrust van de andere kant, geen gevoel van moeten bewijzen of leuk gevonden worden, maar gewoon Lieke. Ze vertelde hoe onrustig het aan de andere kant was. Daan op een nieuwe school, moeder die met scharrel op hun tenen lopen zodat Daan niet boos wordt. Daan had haar geslagen en ze had m een tik terug verkocht. Lieke kreeg straf hiervoor, want nu was Daan boos en dat wou níémand. Ze moest eens rekening gaan houden met scharrel en moeder, want nu hadden hun weer extra werk te doen, waren de bestraffende woorden van scharrel. Lieke was boos. En terecht vind ik. Het is daar zelfs zo bijzonder momenteel dat de matras uit de hoogslaper is getild, want hij wil s’morgens zijn bed niet uit en schopt moeder dan waar hij maar kan raken, want moeder klimt dat bed op. Zijn kamer is al bijna helemaal leeg, omdat hij met alles wat hij te pakken krijgt, gooit naar zijn “Opvoeders”, en gilt, tiert en schopt, net zolang hij weer gewonnen heeft. Dit ontvluchten is voor Lieke, écht even vakantiegevoel.

Ze hebben zich echt wel vermaakt deze dagen. De WII is weer uit de kast gepakt na 4 jaar. Ze zijn naar de kinderboerderij geweest. Hebben met vriendinnen afgesproken, naar het centrum geweest om te shoppen en hebben een, in hun ogen “Verplichte” verjaardag van het weekend gevierd. Schijnbaar was het nichtje jarig, of geweest en Luc kreeg een uitnodiging hiervoor. “Ja heb afgezegd omdat ik er niet alleen heen wilde dat weekend, ga liever met meer…”, was zijn uitleg na ruim een week na het appje. Ik hoor dit soort dingen echt veel te laat van hem, maar goed, niet mijn familie, hij regelt het maar met ze.
Nu kon hij samen met Lieke er even heen. De planning was zaterdags had hij doorgegeven aan de meiden en zodra de meiden op de fiets naar het centrum en de markt reden juichte Lieke het uit dat ze nu niet meer hoefde. Wisten hun veel dat Luc het toch voor de zondag had gepland!

Gewoon voor de gezelligheid gingen Loesje en Evi ook mee. Met de woorden “Ja maar ik heb geen rekening met hun gehouden, alleen maar met Lieke”, werden ze ontvangen. Het is zelfs al zo dat Luc een zak naturel chips, een pak appelsap en wat oreo’s meeneemt, als hij naar zijn familie gaat! Super lief van hem, echt.. En alleen maar zodat de meisjes ook wat te knabbelen hebben. Zogenaamd weet niemand aan die kant wat te verzinnen, ter vervanging voor koemelk en gelatine.

Ik ben wel die moeder die op school of op feestjes de ouders een berichtje doet met de vraag: “Zijn er ook allergieën, en kan ik iets vervangends regelen?” Maar goed… Ik vind het weer meer dan bijzonder en denk er het mijne van. Dat ene gen weer hè 😉

In het algemeen is de vraag vaak wat jaloezie met een mens doet.. Zoveel afgunst.. Het maakt mensen verbeten, verbitterd en verzuurd en er van binnen en buiten, echt niet mooier op. Iemand iets gunnen wat je zelf mist, is vaak voor veel mensen erg moeilijk. Dat hebben we de laatste jaren beide meerdere malen al meegemaakt.

De meiden hebben zich buiten vermaakt, de nichtjes zaten wederom binnen. Ik weet niet of er een iPad dit x weer was, maar de laatste ontmoetingen was er alleen een beeldscherm, ongeïnteresseerde toet, en gamen ze zich de middag door. De meiden missen de aansluiting steeds meer met elkaar, en hoe meer de familie van Luc dit soort gedrag “Beloond”, hoe minder leuk het elke x wordt voor alle partijen.

“Het was een fijne week”, meld Luc tijdens het schuifelen. En ik kruip tegen hem aan. Het is net een foute romantische scène die we naspelen zo. Heerlijk!

Wanneer de chaos weer naar binnen huppelt, horen we kokhals geluiden en heel veel “iiihhhhllll’s”, tijd om van partner te wisselen. En in een mum van tijd staan Loesje en Lieke naast ons te dansen. Evi en Boet. Luc met Lieke en ik met Evi en zo draaien we 2 liedjes verder.

20:00, bedtijd.. Luc en ik wachten beneden, totdat we ze naar zolder horen gaan. Het lijkt wel dat hun bed afgebroken wordt daarboven. Luc staat op en roept onder aan de trap: “Dames! Laat dat eens!!!” Vanaf zolder roept Loesje, die zich schijnbaar erg aangesproken voelt, verontwaardigd terug: “Ik was dat niet!!! Dat was Lieke! Die was op haar bed aan het twerken!!”

Luc draait zich om en kijkt me aan, hij verwerrrrkt langzaaaam deze info. Met het zien van zijn verblufte blik en de info die zojuist naar beneden is gegooid kom ik niet meer bij van het lachen!
Samen liggen we helemaal in een deuk! Nog 15 uurtjes, dan moet ze weer een keurslijf aan, dus nog even maf doen met haar “Zusjes”.

Tijd voor een dikke kus en een slaap lekker plet, en dan denk ik een stukje Tony’s bij welverdiende kop thee. 😉