Verslapen deel 1..

De wekker snoezelt 2 keer en ik ben nu wel wakker. Ik druk m uit, stomme gepingel. Ik kruip lekker warm tegen Luc aan. Zijn warme lichaam zo lepeltje lepeltje, maakt dat ik weer indommel en om 7:11 hoor ik geschuifel over de overloop. Ik kijk met een half oog naar de rode cijfers op het plafond en schrik me lam. “Verslapen!!” gil ik! Luc duikt van schrik het bed uit, de meiden rollen letterlijk en figuurlijk van de trap af, omdat ze niet meer de kans hebben om wakker te worden. Ik schiet in de warme trui van Luc naar beneden om te helpen met brood smeren. Lieke kijkt om het hoekje van de keuken. “Goedemorgen Guusje” zegt ze heel relaxt.

“Oh lieverd goedemorgen! We hebben ons verslapen, wat wil je op je brood en hoeveel, dan maak ik het snel voor je”, stress ik het uit. Dit meisje moet over 10 minuten al op de fiets, aangezien haar school ruim 3 kwartier fietsen is. “Nee ik zie net dat ik eerste uur uitval heb, dus doe maar rustig aan voor mij”

Oké dan is Luc nu diegene die als eerste om 7:30 de deur uit moet en dan Loesje om 7:35. Oh nee het heeft gevroren, moet ie ook nog krabben! 5 boterhammen worden op de makkelijke manier gesmeerd, “Sorry lieverd, je hebt 2x smeerkaas en 2x jam ipv 4 verschillende boterhammen”. Met een kop thee en een boterham met hagelslag kan hij vast beginnen, als hij beneden komt. Volgende! Wie wil er wát op hebben en hoeveel?!

Loesje ploft op de kruk aan tafel en begint met lange tanden te eten. Zelfs een slak eet sneller een krop sla op, dan deze puber haar boterham. Ik kan het niet aanzien en smeer verder voor de rest van het huishouden. Ik roep onder de trap naar de heren wat ze op hun brood willen. Ik krijg een mopper-snauw terug. “Ik heb je gisteren al gezegd dat we TWEEDE uur hebben, dus ik wil SLAPEN! Mag die f*oching sch**tlamp uit op de overloop?!”

Oké, iedereen meld me altijd braaf welke tijden wie heeft, als ze naar bed gaan, maar het is net alsof je een woonkamer vol verjaardagsvisite rond gaat met je handje. Na de eerste dame ben ik alweer vergeten wat haar naam was, laat staan nummer 6 in de rij. Dus hoe denken de kids dat ik dit allemaal wel onthou dan?! Ik hoor hier ook niet te zijn in de ochtend ; ) Voor de heren hoef ik dus ook niets te doen.. Dit gaat makkelijker dan ik dacht…. (Ja dat denk jij nu ook he?, Maar let op.. We gaan verder..)

En dan komt de volgende golf adrenaline.. Zodra ik Evi haar boterhammen overhandig zegt Loesje heel droog:” Ja ik moet ook nog printen, maar hij doet het niet.. En ik moet het vandaag inleveren. Geschiedenis”.

7:28.. Oke, oke, waar is je laptop? Er komt een slome en quasi ongeïnteresseerde “Boven” uit, en ik flip zowat de pan uit. “Waaaaaaar boven?” mopper ik twee octaven hoger. Ze kijkt me wazig aan, je ziet haar dennnnken en ik moedig haar aan met de woorden “Ja, NU JA..”

Een “Oh ja” lampje begint te branden in haar hoofd en ze loopt de trap op. Ik tik haar tegen haar billen aan, “Kom ff vaart eronder nu, het is al 29”. Controleer de papierla en hij is nog vol, ik herstart de printer nog een x en hij geeft “Ready” aan. Opgenaaid draai ik me om en daar ligt inmiddels een dichte laptop, maar nergens een dochter te bekennen..

(Bedenk even een zware puber stem vanaf zijn slaapkamer die vanaf nu overal commentaar tussendoor bromt. Het waren teveel “Positieve kreten”(NOT), daarom aan jezelf je eigen inbreng, maar doe het scheutig.. Van die opmerkingen die nóg meer chaos creëren en absoluut niet helpen. zucht, draai met mijn ogen)

Ik roep naar beneden dat ze hierrrr moet blijven en me moet helpen. (Hier mag je de eerste opmerking plaatsen) In haar chaos komt ze weer boven (Hier de tweede) en als dat ding eindelijk is opgestart zegt ze heel droog: “Je kan m hier zo terug vinden hoor, bij documenten”.(Hier de derde.. ja? Pak je m zelf verder op? Ga ik verder met het verhaal) Vanmiddag gaan we een familieoverleg doen, geloof mij maar!

Ik druk nu weer op “Afdrukken” en inmiddels staan er 4 pagina’s in de wachtrij en gebeurd er niets. “Floep” zegt het beeld en alles is zwart. “Ja ik had nog maar 1%”, zegt ze langzaam. Ik geloof dat mijn adrenalinepeil nog eens met 40% verhoogd werd, door irritatie. “Ik blijffffff rustig, ze zijn zo allemaal naar school”, mantra ik mijzelf.

“En waar is je oplader dan?”

“Boven…”

“Misschien handig dat je dan NU in de benen komt en m ophaalt?!”

Je ziet hoe het lampje weer gaat branden met een “Oh ja das handig van mama” en ze huppelt de trap op. Dit stukje printer gaat me te technisch worden, stomme ding werkt nooit zoals ik wil. Tja er zit niets anders op, de heren moeten helpen. Ik gooi de slaapkamerdeur open en de ochtendmeur komt me meteen tegemoet. “Ik heb hulp nodig, NU. En ik wil dat jullie minimaal één ventilatierooster open hebben s’nachts, man je gaat dood hier!”

Boet is de held van de ochtend en na ook een herstart van Loesje haar laptop begint de printer na ruim 7 minuten te brommen. Inmiddels hoort Luc al 3x in de auto te zitten. Is Mees helemaal opgenaaid op dat bed, door alle commotie boven, en is de tijd een nette 7:48… Als ze nu snel is kan ze het nog redden.

Jas aan… Oh ja.. Je tas!.. Oh ja… Je BOTERHAMMM!.. Oh ja.. Van boven hoor ik weer een bemoeismurf mopperen en ik gooi de gangdeur dicht. Ik loop met haar mee naar de fiets en inmiddels staat Luc naast haar fiets het ijs van haar zadel te vegen. “Die komt echt te laat bij zijn klant”. Loesje loopt naar hem toe en voor ze haar fiets overneemt begint ze ineens te huilen. Dikke tranen.. “Ik heb chaos en hoofdpijn..” (Joh..) Afgelopen jaar heeft ze in het ziekenhuis gelegen met een hersenschudding, en we zien met vlagen dat het soms gewoon teveel is voor haar. De school is groot. De klas is echt een onrustige klas. Ze is zo gevoelig merken we tegenwoordig. Maakt zich druk voor iedereen en alles en zelf ziet ze geen overzicht meer.

Vanmiddag gaan we gewoon weer ouderwets Jip & Janneke & Otje plaatjes printen en dan maken we we er weer picto’s van. Ze heeft gewoon even een extra stapje nodig. Aankleden. Haren doen. Even knuffelen met de dieren. Zelf je brood smeren. Ontbijten. Hond uitlaten. Tas pakken. Op de fiets naar school.

“Vanaf nu zal ik er weer s’morgens bij zijn” beloof ik haar. Een warme knuffel en 4 kusjes verder. “Ik bel school wel dat je eraan komt, oppassen want het is glad” en weg is ze.

Oke.. Hoofdstuk 1 is de deur uit.. Nog 5 te gaan…