Verslapen deel 2..

Ik loop de keuken weer in en de meiden zijn aan het scharrelen om mij heen. Luc MOET echt nu gaan. Het is al 7:48 geweest en hoort om 8:00 bij zijn klant te zijn. Het is buiten helemaal wit. Een dikke mist en alle auto’s zijn bevroren. Hij pakt Lieke voor de 5e keer vanmorgen lekker warm in zijn knuffel en ik drijf ze uit elkaar. “Ja sorry, maar jullie moeten beide iets gaan doen! Dan moet je met mama gaan praten dat je meer hierheen kan, en moet jij later beginnen op je werk”, meld ik ze samen.

Ze weten dat ik gelijk heb, maar het is ook gewoon zo dat ze elkaar te weinig zien. Ik merk aan Lieke dat ze veel met mama in de clinch ligt. Het is ook erg onrustig tussen Luc en zijn ex. Er moeten partijen gekozen worden vind zij. Inmiddels hebben ze hun 3e jeugdzorg traject al achter de rug. Nu gaan ze ná hun relatie-therapie als exen, ná 2 jeugdzorg coaches die niet de antwoorden gaven die mevrouw wenste, beginnen met een nieuwe “gezinstherapie”.

Daan is al een paar weken hier niet meer geweest, en ik vind het heerlijk. Niet dat we hem niet missen hoor! Hij hoort er gewoon bij, maar er is geen gezeik. Er is sinds lange tijd rúst. Elke week was er drama, met en over hem. Vooral ex naaide de hele boel hier thuis op. Als Daan geen leuk weekend hier had, kreeg hij een beloning bij mama. Dus dat maakte dat Daan een weekend lang hier ziekte en zeikte, en oprecht eerlijk tegen mama kon zeggen, dat het heeeeel stom was geweest bij ons.

Daan kreeg van school een schorsing. Ik wou hem hier houden en met hem naar bureau Halt, of een wijkagent. Ik zou m zo meenemen naar het leger des heils en mee naar het Maxima Centrum als we op controle gingen met Mees. Laten zien dat de wereld er niet alleen maar is voor verwende poepzak prinsjes met een brutale bek, maar hoe mensen ook leven in niets. Hoe de rijkste, de verwendste of de armste en verwaarloosde mensen in onze samenleving het ook niet allemaal maar “krijgen”. En als er wel een tegenslag in je leven komt, je dat niet jankend opneemt en hierdoor nóg harder gaat stampen. “Ik heb bij jullie nog nooit een echte sinterklaas of kerst gehad”, meldde meneer laatst. “Ik krijg bij jullie maar amper cadeaus, bij mama veel meer, en duurdere”

Hier thuis moeten ze “alles” zelf doen en bij mama wordt echt waar, zijn reet nog afgeveegd. 10 jaar.. Kom op hè.. Meneer tierde en jankte erop los en op advies van de directeur van school, ging hij tóch naar mama uiteindelijk. “Het is belangrijk dat hij zijn regelmaat houd”, meldde de directeur in het gesprek tussen Luc en ex. Nou ik vond dit wel een hele mooie, aangezien hij 2 weken schorsing had. Het leek me ideaal om dan maar eens te beginnen met ónze opvoeding en een lesje bewustwording meegeven.

Het kostte Luc en mij bijna onze relatie. Ik stond met de koffers in de gang, belde zijn ouders dat ik ging, en met een half uur waren hun hier. Er werd gepreekt, ogen geopend en een schop onder Luc zijn reet gegeven dat het nu wel een x klaar was.

Ik bleef die avond, en toch brak het weer een tijdje een stukje af van onze veilige verliefde cocon. Ik waarschuwde Luc dat ze nu “Gewonnen” hadden. Ex vond het zo zielig voor Daan dat hij geschorst was. Dat andere jongetje had alles zelf uitgedaagd namelijk. Hij schold Daan zelf uit voor dom. “Je weet dat Daan dan agressief wordt, en nu werd Daan gestraft. Belachelijk..”

Wij waren de bozerikken in het verhaal. Vanaf nu was zij dus diegene die Daan begreep als geen ander. “Met z’n allen tegen ons” arm schatje..

Lieke leeft ertussenin. Ze hapt naar adem als ze hier aankomt en hunkert echt hele dagen naar haar vrijheid. Geen controles. Geen GPS die haar in de gaten houden waar ze is en dan besproken wordt.. Ze veranderd van een schichtig meisje in de eerste uurtjes, naar een heerlijke losse, gezellige meid in de uren erna. En dan is de stap om terug te gaan wel weer heel groot.

Haar cavia is hierheen gegaan een paar weken geleden. 6,5 jaar oud inmiddels. Lieke liep er vroeger mee in haar poppenwagen op straat. Hij liep kilometers door het huis achter haar aan. Met dat ze ouder werd, werd het beestje ook minder uit de kooi gehaald, maar nog steeds was ze er ontzettend gek mee. Hij lag op haar schoot, knuffelde haar en viel er dan veilig in slaap.

In mei ging moeder samenwonen met spinningbroek met zemen flap tussen zijn benen-scharrel, en cavia paste niet meer in het interieur. Een konijnenhok in de tuin áchter de schuur was zijn nieuwe woning. Toen Lieke na de vakantie begon op het voortgezet onderwijs werd cavia steeds eenzamer. Er werd een keer per dag eten in gedaan, en dat was het. Moeder vond dat ie ook niet meer mee naar binnen mocht, en dat zijn huisje in de tuin genoeg was.

De zomer ging voorbij en het weer werd kouder. Cavia werd ineens aan een kant blind, piepte niet meer als Lieke eten kwam brengen, en verstopte zich steeds meer, helemaal onder het stro.

6,5 jaar had cavia altijd in een gezinnetje gewoond, en nu werd ze buiten gewoon verwaarloosd. Lieke meldde een paar weken hier hoe ze zich zorgen maakte. Hoe mama cavia ook niet onder de carport wou hebben en “Hoe moet dat nu? Straks gaat ze dood van de kou”. Mama had gezegd dat als Lieke het zoveel beter wist, ze zelf maar moest slepen met dat konijnenhok naar de carport. Alleen was dat op een manier gezegd, dat Lieke echt wel wist dat ze dat niet moest gaan doen.

En zo zat ze hier op de bank met tranen haar zorgen weer te uiten. Ik bood aan dat ie hier wel heen mocht. Konijn kon in de grote kooi. Die hadden we toch extra en stond voor de sier buiten in konijn haar ren. Die paste echt wel hier onder de sitetable. Teckel kon wel met de bench in de woonkamer, en dat ene jaar dat cavia dan nog leefde, kon die zo in de kleinere kooi van konijn, boven op de sitetable.

Ik hoef niet uit te leggen dat dit een telefonische oorlog werd? Moeder flipte de pan uit door die hoorn. Luc stond aan de grond genageld, terwijl Lieke een en al ellende over zich heen kreeg. Dikke tranen..

Nadat ik Luc de garage in gestuurd had om dit eens “Mannelijk en mét een weerwoord”, op te gaan lossen met zijn ex. En Lieke weer enigszins gekalmeerd had, kregen ze zo ineens uit het niets een half uur om “Dat mormel” op te halen. Eenmalig aanbod.

Scharrel stond bij de voordeur met een minderwaardige blik naar Luc, en vertelde hem wel eens even wat voor een slechte papa hij wel niet was voor zijn kinderen. Alles was al bij de voordeur neergezet en Lieke barstte weer in dikke tranen uit in de auto. Alle spanning viel van haar af, wat hadden ze gedaan?! Ze moest maandag weer naar mama en die was nu woest. (Ze was in de woonkamer blijven zitten de tr*t, en had scharrel de zooi op laten lossen, wat zij veroorzaakt had). Wat als mama nóg bozer ging doen maandag? Nee nog erger, wat als mama weer eens 3 dagen helemaal niets tegen haar meer ging zeggen?! Dat ze 3 dagen doodgezwegen werd?! Volgens Luc kreeg ze er gewoon een “paniekaanval” van.

Cavia was ineens ook nog eens kreupel, en het andere oogje was ook blauw aan het worden. Ze had de winter vast nooit buiten overleefd.

Het was al 17:00 toen ze binnenkwamen en meteen zagen we dat moeder het oude kapotte drinkflesje meegegeven had. Deze deed het niet meer en er zat gewoon een gat in aan de onderkant. Ik belde snel de dierenwinkel of hij er nog even was, en de meiden fietste als een malle naar de winkel, om een nieuwe fles op te halen.

Zodra Luc de zak met korrels uit de auto pakte viel álles voor de deur op de grond. Ze hadden gaten in de zakken gestoken en dat scheurde dus nu kapot. Ik knalde er even uit, zonder filter, wat een mega sch**twijf zijn ex was. Telepathisch wenste ik dat ze minimaal 2 teentjes zou stoten tegen een drempel, in het donker en haar pink tussen de deur zou krijgen.. En zette weer braaf een Mac Donalds glimlach op, voor de kids het zouden zien.

Het beestje knapte in de 3 weken erna steeds meer op. Ze kreeg weer een beetje vet op de botjes, haar ene oogje werd weer wat donkerder en toen ik s’avond de keuken lamp een x aandeed om een kop koffie voor Luc te gaan zetten kwam het “Oink oink oink”-geluidje er voor het eerst weer uit. Ze was terug! Ze knorrelde als je haar aaide en ze kletste als je in de keuken bezig was.

Ik meld nog een keertje dat het inmiddels 7:49 is en dat iedereen nu wel weg MOET. Een gil, vol pijn en paniek vanuit de kooi van cavia maakt dat iedereen met kippenvel en geschrokken erheen rent. Door haar verwaarlozing zijn haar nageltjes ook helemaal rond gegroeid. Vanavond staat de afspraak bij de dierenarts gepland, al de hele week, om even haar nageltjes te knippen. Nu is het horror-scenario echt gebeurd. Haar ronde nageltje is achter een tralie blijven hangen en ze gilt het uit met haar pootje omhoog. Met veel rillingen haalt Luc haar los en Lieke neemt haar over. De dikke tranen van Evi en Lieke van schrik, maken dat ik de chaos nog meer vervloek.

We doen de hele week al de kooi telkens dicht, omdat ik hier al bang voor was. Cavia hangt namelijk telkens met haar snoetje de kooi uit, om even een aai of wat lekkers te krijgen. Ze kletst de hele ochtend met iedereen mee aan die keukentafel. Lieke laat ook gewoon écht alles achter haar reet liggen en openstaan, en nu dan per ongeluk ook de kooi. Cavia dramatiseert nog even verder met een paar flinke zielige kreunen en gilletjes en nestelt zich lekker veilig bij Lieke. Ook cavia mist haar en zij cavia..

Ik hoop dat dit getrek aan de kinderen snel voorbij is, want er zijn nu genoeg tranen gevloeid, hartjes gebroken en drama’s gespeeld.. Zelfs de cavia is er klaar mee, dat zegt toch wat?..

8:03.. Jongens… Waar bemoei ik me ook nog mee?.. Evi ook jij moet nu al gaan.. Luc, Lieke.. Ik weet het.. Schatten kom op! Cavia gaat vanavond naar de dierenarts, ik zal een foto sturen, oké? En zo lopen hoofdstukje 2,3 en 4 de deur uit.

Tijdens dat hij zijn auto staat te krabbend zwaait Luc zijn dochter uit, en Evi roept “Doei” via de andere kant.. Ik roep de “Doei” terug, en zwaai daarna aan de voorkant de andere 2 uit.. Nog 2 pubers te gaan, dan is het huis leeg.. Dan eerst een kop thee!

Verslapen deel 1..

22 november 2019

Ochtendschatjes..

24 november 2019