Verslapen deel 3..

Ik loop de trap op, en roep de vraag hoe laat iedereen zijn bed moet verlaten. Een labrador geeft een aparte korte blaf onder aan de trap. “Hierbij meld ik dat jullie naar beneden moeten komen, ik wil wandelen en brok” vertaal ik hieruit. Zie je wel! Ik heb gelijk!

“We hebben f*cking pas het tweede uur! En iedereen maakt zo’n herrie de hele ochtend al!”, moppert Mees vanaf zijn hoge bed. “Meneeeeerrr Mees.. Luister eens even.. Er is een labrador en een afwasmachine, die beide gedaan worden vóór jullie m peren. Wie wát gaat doen maakt me niet uit, ik doe het zometeen in ieder geval niet..”

Boet stapt zijn bed maar weer uit, net opgewarmd nadat hij geholpen heeft met de printer, en loopt zonder een verkeerd woord langs me heen. Het is ook zo’n heerlijke lieverd. Een lange slungel wordt ie ineens, en hij is mij bijnnnna voorbij. Ik hoor hoe hij met labrador aan het kletsen is, en hoe er beloofd wordt dat ie zo mag wandelen.

“Mam heb je de nieuwe Star-Wars trailer al gezien? Gaan we samen naar toe he?”

“Nee die heb ik nog niet gezien, heb je die gestuurd?”.

“Ja nu net”. Ik open mijn telefoon op mijn slaapkamer en open de link, die Mees me zojuist doorgestuurd heeft. Ik zie “Lucasfilm” in beeld komen, en hoor met een kippenvel over mijn lichaam hoe de eerste pling, pling, pling geluidjes beginnen. De eerste klanken van de muziek. “All we done, all this time” hoor ik de gouden robot zeggen. “What are you doing 3PO?” vraagt Poe, een van de verzet-acteurs.

“Taking one last look Sir,….. at my friends”

Zegt de gouden robot 3PO, en dan knalt de muziek, met volle kracht los.. Ik voel hoe de muziek mijn kippenvel versterkt, en mijn tranen beginnen te branden. Hij gaat dood?! Hoezo hij gaat dood?! Alle Aziaten gaan in de vorige films dood, maar dit is een icoon van Star-Wars! Hij hoooooort niet dood te gaan!

De zware stem begint te vertellen.. “Contfronting fear”… “Its the destiny off a Jedi”.. “You’re destiny”.. De muziek wordt nog wat zwaarder en je ziet de tekst “The saga… Will ends”.. Dus hij gaat dood. Nou die film hoef ik dus niet te zien. Zit ik de hele tijd te janken in die bios, net als bij Pinokkio. Een paar flinke strijkstok muziek stukken en een paar dikke trommels “We’re all in this” en de muziek bereikt zijn hoogtepunt met een valse lach op de achtergrond ertussendoor “Until the end…..”, sluit de stem af.

“Nope, hier ga ik niet heen”, roep ik naar Mees. “Hij gaat dood!”. Mees komt lachend mijn slaapkamer op en ziet mijn tranen. “AAAAAAAAHHH mam toch, moet je er van huilen? Dit is nog maar de trailer hoor.. Ja hij gaat dood ja, RIP 3PO, is ook de laatste film van de Skywalker-saga”, meld deze puber droog tegen me. Alsof dit gaat helpen. Oké iedereen van vroeger is ook óf uitgezakt, óf geplastificeerd van de plastische chirurgie, of idd al overleden. Dus ik snap ook wel dat er ergens een einde aan komt. Elke keer als er een Star-Wars icoon overlijd dan neem ik dat met veel kippenvel op. We zijn opgegroeid met bepaalde stemmen, muziek en gezichten.

Ik bereik nu de leeftijd dat er hele generaties overlijden, waar je groot mee bent geworden. Of het nu Carrie Fisher is (Prinses Leia met van die vlechten aan de zijkant van haar hoofd), George Michael, of een David Bowie is.. Ik kan me niet voorstellen, dat ik zonder hun samen de toekomst in ga, en toch moet je het loslaten.. Mijn tante, waar ik altijd zo tegenop keek. Zij verloor een tijdje geleden “de strijd”, na ruim 18 jaar. Er is zelfs een toekomst zónder mijn beste vriendinnetje.

Er zijn dagen dat ik hele dikke tranen heb ineens, als ik aan haar denk, terwijl ik normaal elke dag gewoon even aan hun denk. Gisteren miste ik mijn vriendinnetje heel erg. Ik kreeg eindelijk de papieren binnen van de PGB van Mees. Het invullen door de verpleegkundige had bijna 2 maanden geduurd. Het is altijd zo’n drama om het in te sturen en te verwerken. Kost veel tijd, onzekerheid en geeft mij veel onrust. Luc is onderweg van een klant weer naar Groningen en belt dan meestal even tussendoor als hij lang in de auto zit. Ik vul tegelijkertijd de laatste stippellijntjes in, en met dat ik de laatste handtekeningen er zelf onder zet, zie ik ineens hoe ik te laat ben met insturen. Het liep al de 15e af en inmiddels is het de 19e. Er staat dat het 6 weken vóór het aflopen van het PGB op de afdeling binnen moet zijn. Als dat niet is, dan zal het niet aaneengesloten doorlopen, en ik zie hoe we December krap door gaan komen. Ik begin te panieken, met Luc aan de telefoon, en uit mijn oordopjes hoor ik de verkeerde woorden: “Joh dan bel je morgen toch even, of je alvast een voorschot kan krijgen voor December?”. Hij is dus nog nooit door dit soort instanties van het kastje naar de muur gestuurd.. Ik voel hoe de paniek de overhand neemt en de tranen stoppen niet meer. “Het is December.. December..”, meld ik alleen maar in paniek..

Lege schoentjes verschijnen op mijn netvlies, en de kerstcadeautjes zullen ook minimaal zijn. Ik heb jaren met nu-ex geldschulden gehad. Ik had door zijn gokschulden een weekbudget van €27,50, en twee kids in de luiers. Ik maakte mijzelf wijs dat we het “even” weg moesten poetsen en dan konden we scheiden. Ik redde het toen ook. Ik spaarde bij de Plus het hele jaar de zegeltjes, en in December kocht ik van de volle kaarten de cadeautjes en boodschappen. Aan het eind van de zaterdag ging ik naar de markt. Voor €5 gooide de groenteboer een tas voor mij vol, met alle soorten groente en fruit, zodat ik met de kinderen kon eten. Het brood mocht ik bij de bakker na 19:00 ophalen voor €0,50. Creatief en toch gezond.

Het was geen vetpot, echt niet, maar ik redde me wel. De paniek die ik soms voelde als ik niet uitkwam, als er een extra rekening van bijvoorbeeld de belastingdienst binnenkwam, of toen ik erachter kwam dat nu-ex €20 meegepikt had uit mijn portemonnee, omdat meneer een vrijgezellenfeestje had, “Omdat hij wel wat nodig had voor in de stripclub”.

Tijdens die paniek-momenten belde ik mijn vriendinnetje altijd. Ik huilde alles er dan uit. Ze gaf me dan na een paar lieve woorden een schop onder mijn kont, en draaide met haar woorden mij weer zo, dat ik er weer tegenaan kon.

Het oude zeer weekte gisteren weer los. Het is niet zo dat we nog maar €7,50 hebben. Het is ook niet zo dat ik uit de kinderen hun spaarpotjes, tijdelijk alle 10 centjes moet lenen, die ze zo lief bij elkaar gespaard hadden, zoals toen, om maar te overleven. Het is gewoon de angst en het oude zeer wat me in jank-paniek doet verdwijnen.

Ik zet iedereen aan tafel, vertel in het kort even dat ik gewoon geschrokken ben van de formulieren, en dat ik het even moet uithuilen. Ze weten hoe het werkt. De wereld vergaat niet, mama heeft het gewoon soms even moeilijk. Ik duik onder het dekbed en huil zachtjes mijn longen leeg. Van de week kwam ik foto’s van van mijn vriendinnetje en mij samen tegen. Zodra ik haar scheelkijkende ogen uit dat pakje foto’s zag verschijnen brak ik al. Nu vraag ik haar of ze me gewoon even “Hoi” wil zeggen. Ik zag op Facebook, dat ook haar moeder het wat moeilijker heeft, en ik geef deze donkere dagen de schuld van mijn tranen. Nadat ik het janksnot uit mijn hersens heb gesnoten en weer rechtop ga zitten, hoor ik hoe Luc de trap op komt. “Lief, waar maak je je nu het meeste zorgen om?”, bleeegh een schouder en een lieve stem, hup daar gaan de tranen weer. “Dat we ze geen goede Sinterklaas of Kerst kunnen geven, en ik mis Viiihivvv”, snotter ik.

“Je hebt toch al een paar cadeautjes gespaard dit jaar?, dus de schoen is gevuld. En jij weet ook dat alleen de boom, met alle gekleurde en nieuwe gekke ballen erin voor hun al kerst is. Als ze maar op kerstavond kaarsjes, en kleine hapjes hebben, met Home Alone.. Lieverd, jij maakt kerst.. Niet de cadeaus..”. Ik snotter mijn paniek weg en hoor hoe Viv hetzelfde gezegd zou hebben. Rare gejank ook van mij en kus haar in gedachten een kusje terwijl ik me even diep in Luc nestel.

Ik loop aangekleed naar beneden en Boet komt net terug met Labrador. “Mees ga je ontbijten? Jij moet ook zo gaan”. De dag is gewoon te chaotisch begonnen. Met een beetje geluk komt alles vandaag in wat rustiger vaarwater. De heren roepen “Doei!” en weg zijn ze. Pffff eerst een kop thee.

14:00. De achterdeur vliegt open en de eerste “Hoi’s” komen binnen. “Juf was f*ocking vervelend”, “Boet heeft een dikke 8 gehaald vandaag” en “Jelmer is er weer eens uitgestuurd”, vermelden de heren, met een giebel. “Ja en ik heb echt f*cking veel pijn, ik denk dat mijn waardes niet “top” zijn”

Ik krijg een appje van mijn motor-vriendinnetje: “Hoest meis? Alweer iets opgeknapt? Het weer helpt ook niet mee he, stomme grijze dag”. Ik wil net antwoorden dat de chaos misschien langzaam weer in rustig vaarwater komen, als de achterdeur open vliegt. Loesje komt met een DIKKE bloedneus en tranen binnen. “Mijn fiets is ook kapot”, meld ze onder haar zakdoekjes door. “En ik ben gevallen, met de fiets, dus die is kapot. En Mirthe is heel boos op mij”, huilt ze verder.

17:34. Luc belt met zijn handen vol appelmoespotten, en ranjaflessen 34x achter elkaar op de bel. De honden blaffen hun stembanden eruit, en met een stem van Samson ( die Vlaamse hond van Gertje) “Blaaaaa blaaaaaa, jhoah jhoah”, komt de rest van de chaos binnen..

Oke.. Misschien begint het rustige vaarwater morgen dan..