Vriendinnetjes en een gebroken hartje..

Ik zit al een tijdje met iets. Verdriet bij de meiden en het moeilijke is, dat er geen échte schuld is. Een tijdje geleden waaide de fiets van een vriendinnetje tegen onze oldtimer. Ik stond uit te zwaaien en zag het gebeuren. Omdat de fietst áchter de auto viel, zag ik niet dat het raak was. Ik vroeg, van achter het raam of alles goed was gegaan. Ja, duimpje van Julia werd omhoog gedaan en dat was dat. Hij viel er vast naast.

Er gingen een paar dagen overheen, en Luc gaat nog ff snel met het autootje weg. Bij terugkomst rijd hij het autootje achterstevoren op de oprit, met de kont naar het raam. De dag erna hoor ik m naast mij zeggen: “Zit er nu een deuk in de auto?!?

Dus toch? “Ja, dan weet ik hoe het gebeurd is. Van de week is de fiets van Julia er tegenaan gevallen. Ik dacht nog dat het goed was gegaan, want ze deed haar duim omhoog. Ik zal Loesje even de gegevens van die moeder vragen” meld ik.

Twee dagen gaan er overheen, en Loesje stuurt vanaf papa de gegevens van de moeder van Julia naar Luc. Luc belt een paar x, maar geen gehoor.

Inmiddels is het dinsdags en ik vraag aan iedereen hier in de kamer of er al gebeld is. Julia zit onderuit gezakt tegen de bank aan, met een hond op schoot, en die schiet bijna in tranen. Hun auto is echt kapot en nee ze had nog niets gezegd tegen moeder, want die wordt écht wóést weet ze. Luc zegt nog: “Het is beter dat ze het van jou hoort als van ons, ik bel dan morgen wel..”

Natuurlijk heeft Luc zijn hoofd weer niet op regel, en donderdags belt Luc naar moeder met het verhaal. Ik zie hoe Luc veranderd in houding, hoe hij niet meer weet hoe hij moet antwoorden. Hij blijft heel correct, maar je ziet dat er iets is. Ik kom wat dichterbij en aan de andere kant van de lijn gaat er toch een viswijf lós aan de telefoon.
Vorige week vrijdags heeft Julia schijnbaar al verteld dat het gebeurd was, maar het verhaal was dat er een krasje op de auto zat. En wij, de oplichters, komen nu aan met een deuk?!

Julia wordt, terwijl Luc aan de lijn nog is, afbekkend gevraagd of ze liegt. “Ik heb hier de vader van die ene Loesje aan de lijn, en die zegt dat JIJ een DEUK in die auto hebt gemaakt?!, bekt ze dreigend haar dochter af. We zijn dan ook niet verrast, als we het meisje, bang op de achtergrond horen mompelen: “Nee dat heb ik niet..”

Het resulteert in het welles nietes en het viswijf blijft maar tetteren en gillen tegen Luc. De meiden zijn niet meer welkom, en haar dochter wil niets meer met ons te maken hebben.
Wij zijn oplichters, hebben zelf die deuk erin geslagen, met een hamer, en ze belt haar K*Tverzekering écht niet voor óns! Daarbij had ze nu haar auto ook kapot én opgegeven aan die k*tverzekering, maar die keert toch niets uit. We stikken er maar in, en madam gooit de hoorn erop.

Perplex blijven we achter. Dan begint Luc zijn telefoon te piepen en trillen en de kwade appjes komen binnen.

De meest bizarre verwijten blijven maar gegooid worden. Ze gaat zo op, in haar eigen woede, dat ik haar ex-man echt wel snap, dat hij gegaan is.. Ze appt maar kwaad door en door, en maakt zichzelf helemaal “Gek in de kop” zoals onze pubers het noemen.
De eerste schrik is er af en lezen vol humor de berichtjes die op het scherm verschijnen en we zien er toch een beetje de humor van in.
Ze krijgt na ruim een uur, een richtingsverkeer appen, zulke “Kortsluiting”, dat ze zelfs de politie belt, om aangifte te doen tegen ons.

We laten de telefoon voor wat het is. “Ik heb massa’s aparte mensen meegemaakt, maar zo’n asociaal viswijf was ik nog niet tegengekomen”, meld ik Luc.

Ze belt kwaad haar verzekering de dag erna, en ook dat meld ze Luc nog even met een appje. “Ik zal ze daar wel eens even aangeven, wat voor een vieze profiteurs jullie zijn!”

Onze verzekering dekte dit niet, het moest echt via hún aansprakelijkheidsverzekering, hoorde we de dag erna. Maar eerlijk? Het zou me een worst wezen! Het enige wat me dwars zit, is dat hóé kan je als “Moeder” het zo oplossen? Als ik toch vrijdags al hoor dat mijn kids een fiets tegen een auto hebben laten vallen. Of nog erger, ergens daarmee een krasje hebben gemaakt, dan bel ik toch meteen beschamend op of ga er heen?!

En hoezo meiden geen omgang meer?! Ze zaten dágelijks bij elkaar achter op de fiets. Lachend, gelukkig, konijntjes aaien in de dierenwinkel of een boodschap doen. Dat pak je nu hiermee af?

Er gaat een kleine week voorbij en Loesje en Lieke zijn beide van Julia haar Instagram geblokkeerd. Loesje ligt ook bijna elke avond met tranen in bed, en we blijven het maar uitleggen, dat Julia hier echt wel welkom is, maar dan wel eerlijk. En met een moeder die het goed vind, want anders heeft Julia straks nóg meer problemen thuis.

Lieke en Loesje laten samen de honden uit en komen om de hoek Julia tegen op de fiets. Ze negeert hun strák, en fiets heel hard langs hun heen. Best overstuur komen ze beide thuis. Dit hadden ze niet gedacht. “Ze keek niet eens meer naar ons!”, roept Loesje het emotioneel uit. Ik leg uit dat het misschien komt, omdat ze zich schaamt. Misschien heeft ze ook wel te horen gekregen, dat ze niet meer met de meiden mag kletsen.

In de weken erna  komen ze Julia, of haar moeder meerdere keren tegen. Telkens worden ze STRÁK genegeerd, totdat Loesje er klaar mee is. Ze ziet Julia staan en spreekt haar aan, op het speelveldje. Ze vind het gedrag niet kunnen. “En we waren toch vriendinnen?!”
Julia breekt, en verteld in tranen hoe ze de meiden mist. Hoe haar moeder het verbied om nog met de meiden te praten. Ze heeft in al die weken, 1x schichtig “Hoi” gezegd tegen de meisjes. Dit werd bestraft met 3 dagen geen telefoon meer, en een week lang om 19:00 naar bed. Als moeder er achter zou komen dat ze zo aan het praten waren, dan zou ze een maand lang geen telefoon meer hebben.

De meiden hebben medelijden met Julia, maar kunnen niets doen. Verontwaardigd wordt het verhaal hier gedeeld. “Mam kun je haar niet gewoon adopteren ofzo?”, stiert Loesje. “Ja of de kinderbescherming bellen?!”, vind Lieke. Wederom moet ik ze teleurstellen. “Het is een levensles”, houd ik mijzelf voor, maar zie de onmacht van de meiden.

Het is vakantie en ze gaan een middag mee naar Lieke haar paardrijles. Julia lest daar ook, weten de meiden, “Misschien komen we haar wel tegen”. Met z’n 3en op de fiets naar de manege. 2 uur later komen ze wóést en opgenaaid thuis. Ze hebben Julia gezien, én haar moeder. Julia lachte schichtig opzij naar de meiden aan de zijlijn en moeder tetterde vanaf de andere kant van de paardrijbak naar Julia.

“Julia!!!! Waaaaag het eeeeeeens!!”, had ze geschreeuwd. En om nog kracht erbij te zetten was ze naar mijn meiden gewandeld, en was zó met haar dikke reet vóór 9 jarige Evi gaan staan! Ze had nog eens vuil opzij gekeken naar Loesje, met een blik van “Val jij maar lekker neer”, en had haar armen over elkaar geslagen. De meiden wel eens even laten voelen wat hun plek was. Wat wáren ze kwáád! En terecht vind ik, want als dít toch je niveau is..

Als 40 plusser, met je reet voor een smal, klein meisje gaan staan, en waarom? Omdat je voelt dat die meiden altijd vriendinnetjes blijven? Nou dan heb je al verloren hoor. Daar kan wraak op een meisje van nog geen 1 meter 25, je echt niet bij helpen.

Ik blijf het “Bijzonder” en verdrietig vinden. We leggen ons erbij neer, maar toch.. Het blijft knagen, en ergens zal ik het liefste verhaal willen halen…

Maar zo’n viswijf tettert toch alleen. Geen stukje menselijkheid, of fatsoen dat in kan leven.. Dus hoe ik het ook aan de kant kan gooien, ik zie het ongeloof en de vragen van de meiden.
Want echte vriendschappen bestaan ook op die leeftijd al, en dat stukje snapt deze mevrouw nog niet..