Vrije radicalen..

Vandaag krijg ik het maar niet warm. Het is buiten donker, grijs en regenachtig en ik heb het idee dat de tocht die door alle deuren, ramen en kieren komt, dat die windkracht 15 heeft. Het valt best mee hoor, want de thermostaat geeft hier in de kamer 20 graden aan. Toch zit het in mijn botten en door de reuma wordt het ook iet soepeler. Na inmiddels de 7e kop thee, loop ik af en aan naar de wc, maar wordt er echt niet warmer van. Ik doe de kaarsjes aan in de badkamer en draai de verwarming daar een beetje op. Ik hoop dat het warme water mijn stijve gewrichten wat soepeler gaat maken, en dat de warmte er goed in blijft.

Af en toe kruip ik onder de zonnebank. Vind het heerlijk als die lampen diep mijn huid in branden een keer per maand even 15 minuutjes fikken. Meestal is het idee dat het een keer per maand wordt, maar de tijd vliegt per dag echt voorbij, waardoor het zo ineens 2,5 maand verder is. Het zijn van die planningen die niet gemaakt zijn, maar we onszelf wel beloven te doen.

“Dit jaar gaan we meer naar de camping. Om de 3 weken lijkt me handig, wat jij Luc?”. Luc mompelt met zijn telefoon voor zijn neus een vaag “Okee” woord, maar ik weet zeker dat hij echt niet gehoord heeft wat ik zojuist gezegd heb. Dan nu een jaar later zijn we afgelopen jaar denk ik 5x een weekendje op de camping geweest. “Maar aankomend jaar gaan we echt vaker..” Beloof ik mijzelf dan weer. Ik plan het wel vast in, in de agenda’s anders, want ik maak gewoon op de een of andere manier er niet de tijd voor.

Ik overweeg om nog even de badkuip in te stappen. Het water is misschien dan wel lekker warm, maar we hebben echt een sch**tbadkuip. Als ik onderuit ga liggen, dan spoelt in een mum van tijd al het water door het hogere putje weg. Als dan ook het schuim verdwenen is, dan ligt er zo’n witte aangespoelde walrus in die kuip. Ik zie dan stukken vel als bergen boven dat water uit dobberen, waar ik echt niet “Ik-ben-sexy”- gevoelends van ga krijgen. Die harde realiteit dobbert me dan teveel voor mijn neus. Wit, blauwe striemen, en “Ooit was ik strakker” passeren dan de Revu. Ik heb dan van die pubers bij de badkamerdeur staan, die dan beginnen met pesten: “He mam, lig je lekker in bad? Kom je lekker tot rust? Vind je het al irritant dat de deur open is? Oehhh heb je het koud omdat al het water weg is? Vind je tóf he mam? Heb je er ook een kopje thee bij? Lekker hoor mam, hou je een beetje water over? Of spoelt het snel weg?” Dat zijn de momenten dat je écht hééééél veel van ze houd (Of ze liever laat spelen op de A28 met een voetbal).

Als ik dan het water zachtjes aan laat staan, hoor ik in gedachten het geluid van de scheurende envelop, van het waterverbruik voor volgende maand. Het stokken van Luc zijn adem als hij leest wat er onder aan de streep staat. Nope, ook geen oplossing dus.. Dan het draaien om úít die badkuip te komen, zónder dat ik met mijn billen die super handige, ruwe met splinters, maar oh zo leuke plank met kaarsjes en een glas van de thee eraf sla. Alleen dat manoeuvreren is ook al een halve Yogales. Oké.. Ik ga wel onder de douche…

Langzaam wordt ik warmer. Vroeger tekende ik hele Picasso’s op de glazen wanden van de cabine. Zong ik een heel Disney repertoire wat ik kende, en liet ik mijn bruine lokken over mijn schouders meevoeren door de stralen water. Ik voelde me net Ariel de zeemeermin. Maar die tijd is geweest. Ik zeep mij in en vraag me af welke geur en eigenlijk in zit. Ik begin de achterkant van de Therme-fles te lezen, terwijl op mijn hoofd mijn haarmasker 5 minuutjes intrekt.

“Het toegevoegde Anti-pollution ingrediënt helpt de huid effectief te beschermen tegen de effecten van schadelijke invloeden van buitenaf, zoals…”

Ik vraag me serieus af wat Anti-pollution is. Het klinkt alsof er geen pollen in verwerkt zitten in bijvoorbeeld je nieuwe katoenen sjaal.. Het klinkt ook steeds bijzonderder tegenwoordig, wat er allemaal door onze smeerseltjes en lotions heen zit. Ik begin al een beetje melig hiervan te worden en als ik verder lees kom ik niet meer bij van het lachen. Daar sta ik dan helemaal alleen onder die douche. Niemand thuis en ik heb een ontzettend grappig ding ontdekt. Met een glimlach stap ik uit de douche en het grapje wordt vergeten. De dag gaat verder..

Die avond zitten Luc en ik op de bank en kijken een teruggespoelde aflevering van “The Graham show”. Het is de aflevering met Captain Picard, met Wolverine en ook Gandalf van Lord of the rings. Er wordt veel gelachen en het is oprecht grappig. De pech van “KPN- spoelt terug”, is dat je al die “PIEP”- reclameblokken moet gaan bekijken. Ik irriteer me er altijd mateloos aan. Het volume is meteen 3 tikjes harder als de reclame begint. Ze blaten de gekste dingen, en het zijn niet meer de liedjes zoals we ze van vroeger kennen. Ik bedoel, als ik nu begin met: “Ik houd van lekker fris ik houd van anders…” Dan zing jij het verder af met: “Ik houd van lekker anders, lekker fris”

Dan doen we samen om het nog even af te maken: “Ik houd van bruin, ik houd van wit, ik houd van brood waar fris op zit. Dus wat ik steeds op tafel zet, is lekkere frisse…..” En dan dat stemmetje er aan het einde bij: “Heinz sandwich spread, lekker fris, lekker anders”

Nu zijn het echt hele vage thermen en ik vraag bij een product aan Luc: “Wat is dát nou weer?” en ineens schiet me de Therme fles weer in gedachten!

“Oke, hoe heten die lui zoals die IS-ers?..”

“Extremisten…”

“Ja oké, en hoe nog meer?”

“Radicale extremisten..”

“Oke, en dan lees nu eens de fles vanaf deze zin..”

“Het toegevoegde Anti-pollution ingrediënt helpt de huid effectief te beschermen tegen de effecten van schadelijke invloeden van buitenaf, zoals UV- straling, vrije radicalen en luchtvervuiling…” Hij kijkt op, kijkt me even 2 seconden aan, leest het nóg een keer en begint net als mij keihard te lachen. “Dus als je er een tegenkomt, hoef je niet bang te zijn voor zijn bomgordel, je hebt je gewassen met Therme!”, lacht hij het uit.

Mees komt van de wc. Hij kreupelt een beetje boel van de pijn. In de winter is zijn leukemie altijd een stapje erger, en kijkt om het hoekje omdat hij ons hoort lachen. “Alles onder controle hier?” Ik geef hem met tranen over mijn wangen de fles, en hij leest het ook 2x.. Ook hij begint keihard te lachen.

En zo staan we op een zaterdagavond om 23:00 met de slappe lach in de kamer en keuken te gieren van het lachen. Tot buikpijn toe. Mees ziet een “All*h *kbar” situatie voor zich (zoals de pubers het noemen tegenwoordig) en vraagt zich net als ons serieus af, waaaaaarom je als fabrikant niet je Google-Translate wat beter aanzet, als je dit soort onzin op een badschuimfles gaat printen.

Wat kwieker als voorheen loopt hij de trap op naar boven. Ja inmiddels is het 23:30, ik ga er ook maar eens in. Lekker warm onder de deken, als Luc dan ook een beetje snel komt, dan klaag ik vannacht in ieder geval niet over tochtgaten van de deken, en steenkoude voeten. Die buig ik namelijk altijd lekker tegen Luc. En terwijl hij dan hele rare geluiden ineens maakt, dommel ik gewoon langzaam weg ; )