Waar is het @ ..

Op tafel staat een typemachine. Nieuwsgierig kijkt Loesje naar de machine. Luc ontbijt met zijn boterham er naast en vraagt haar of ze weet hoe het werkt. Nee, ze heeft er nog nooit een in het echt gezien. Luc legt tussen zijn boterham met hagelslag en een kop thee uit hoe ze “vroeger” zo de brieven tikten. Loesje drukt heel voorzichtig op een letter en een staafje zwenkt naar boven. “Kijk als je goed kijkt zie je de letter erop staan, die slaat dan door het lint naar het papier en maakt dan een stempel”

Mag ik het eens proberen met papier?.. Ze tikt een paar letters en vind het zwaar. “Je kan niet met 10 vingers tikken” zegt ze.. “Nee inderdaad gaat dat wat moeilijker ja..” Ik loop om hun heen. We moeten zo naar het ziekenhuis voor de controles van Mees. Het is nog vroeg en de afspraak is ook vroeg. Ik smeer de boterhammen van iedereen, terwijl mijn kop thee staat af te koelen..

Ik zie hoe Loesje zich over de typemachine buigt en ze struint met haar ogen de letters af.. “Waar staat het apenstaartje?” Ik begin te lachen en Luc houd zijn gezicht in plooi.. “Die hadden ze vroeger nog niet, toen bestond de e-mail nog niet”

“Maar het heet toch mail in het Engels, dus hoe verstuurden ze dit dan snel naar de ander?”  “Gewoon met de post..” Loesje kijkt m aan alsof ie haar in de maling neemt. “De post is alleen voor postcrossing hoor, dat zegt de naam ook al “POST-crossing”, ketst ze m terug. Ik verslik me bijna in een slok thee, draai me snel weer terug naar de boterhammen. “ik hoor niets” denk ik inwendig lachend.

Postcrossing is een platform waar je kaartjes verstuurd, naar iemand die je echt niet kent ergens op de wereld. Je krijgt het adres met een code die je op het kaartje schrijft, en zodra de ontvanger de code invoert bij aankomst van jou kaartje, dan krijg jij, van ergens op de wereld, een kaartje terug. We sturen al een jaar of 7 kaartjes over de hele wereld en leren zo ook van de mensen die ons wat terug sturen. Soms zijn het teksten in het chinees of Japans. Russische recepten of een populaire band uit Australië.

Omdat het logo van “Guusjelief” een typemachine is, dacht ik dat het leuk was, als ik zelf ook een roze typemachine kon vinden. Onbetaalbaar zag ik ze op pinterest en eBay voorbij komen. Dat werd me echt te gortig. Op marktplaats kwam ik bijna dezelfde typemachine tegen voor €15. Helemaal leuk! “Ik vraag Luc dan of hij m roze wil spuiten, hetzelfde als het logo”. Enthousiast bedacht, maar toen kwam de typemachine binnen. Hij was heeeel erg mooi, de ouderdom en de puurheid raakte me.. Een stemmetje zei tegen me dat ik m niet hoorde te spuiten, maar het idee van een roze typemachine vond ik dan weer super leuk. Wikkend en wegend.

Luc dook op internet om meer over de machine te vinden. We kwamen er veel tegen, maar niet dit type. Op Wikipedia stond de productielijst en de jaartallen erachter, misschien kwamen we er zo achter.. We keken de lijst 4x door, maar hij stond er gewoon niet tussen! Ik gaf het op en had de keus al gemaakt: “Gewoon toch roze”, Luc ging eigenwijs door met zoeken. En toen kwam er vanaf de wc een “PLING” op mijn telefoon. Daar stond ie! Mijn nieuwe typemachine! Op een veilingsite! Leuk!

Ik bekeek de tekst denk ik ook wel 4x. Ik riep door twee gesloten deuren hard door het huis en de afzuiging óp de wc overstemmend, dat dit vast niet klopte! De €15 die ik ervoor op marktplaats had betaald, bleek een directe belediging te zijn volgens de site, want hier stond een Royal typewriter 1950 Commander voor de echte verzamelaars te koop voor $538!

Luc kwam de kamer weer binnen en ik begon zenuwachtig te lachen, en dom te kakelen. “Het was gewoon een typemachine die er zoveel op leek, en ik dacht dat is leuk” zeg ik een beetje geschrokken tegen hem, met een rare giebel..

Alsof we ermee naar een aflevering van “Tussen kunst en kitsch” zojuist zijn geweest, zet ik m nu heel voorzichtig op tafel.

Net als die mensen, die 4 schaaltjes in 3 dozen, met bubbeltjes plastic, een ruiende boa en de laatste weekkrant ingepakt hebben. Ze komen dan voor de camera en vertellen hoe belangrijk de schaaltjes van oma zijn, en dan uiteindelijk na de taxatie van €0,50 voor alle 4 het zo in de Aldi tas knikkeren en zeggen:” Ja het waren vla schaaltjes van de xenos dacht de taxateur”

Alleen is dit nu dat bordje, boven op de kast, of dat ene lelijke collier van de Franse gravin van euhm noem er eens een, en dan komen ze bij “die mooie tafel” zodat je weet:”Dit is geld waard, let maar op!” En zo blijkt de gedrocht ”ketting” €150.000 waard te zijn en ineens gaat ze m dan nu toch wel dragen..

Tja en ik ben net zo denk ik, want nu staat de typemachine ook hier op tafel.. Hij is mooi, echt.. “Een hele mooie diepe grijze kleur” bedenk ik me. Oké, we laten m wel gewoon grijs.. Roze is ook zo roze dan hè.. Misschien kunnen we er een @ bij op lassen ergens.. ; )

Opstart problemen..

18 november 2019