Week zóveel en ik weet het niet meer..

Ik las vanmorgen een stukje over social distances. Over de 1.5 meter regel en ik vind het moeilijk. Ik vond het dansen in de supermarkt, met karretjes langs elkaar heen al moeilijk, maar op sociaal gebied helemaal.

Ik ben een knuffelmens. Een vriendin krijgt drie zoenen en een knuffel, warm even met elkaar. Het is normaal voor mij. Natuurlijk tijdens de Corona niet, maar toen ik uit het ziekenhuis kwam dacht ik dat ik weer mocht knuffelen.

Maar door wisselende protocollen nam zelfs nadat ik negatief getest was op de covid, de verpleegster afstand toen ik naar huis ging.

Evi was niet meer welkom om met haar vriendinnetje te spelen en werd en door het raam van de voordeur geroepen dat haar moeder Corona had gehad, dus het kon niet. Sterker nog, ze had net mama gebeld en die had ook gezegd dat ze het er niet mee eens was! Evi moest maar niet meer aan de deur komen..

Met tranen en echt geraakt in haar hart viel ze op mijn bed naast mij. Ze huilde tegen mij aan, met haar hoofd op mijn schoot. Haar blonde haren strelend legde ik uit dat de mensen bang zijn en het niet zo bedoelen. “Maar jij hebt toch geen Corona meer? Dat zei het ziekenhuis zelf!”.. en wat zeg je dan?

Ik denk dat het haar het meest raakte, dat toen ze met Boet en Loesje aan het hoepelen was op het grote veld, haar vriendinnetje met een ander meisje voorbij zag rennen. “Ik mag niet meer met je spelen, want je moeder had Corona!!”

Ik heb er moeite mee, dat als ik aan de deur bij de huisartsenpraktijk kom, dat mijn prikbriefje ónder de voordeur doorgegeven wordt. “Ik kom alleen omdat ik veel pijn heb. Ik ben dit weekend negatief getest! Waar is die test dan voor geweest?!”.

De uitleg was simpel: “De test gaf aan dat je op dát moment geen Covid door gaf, maar met 24 uur kan je het alweer ergens anders opgelopen hebben of kan het alweer teruggekomen zijn”.

Je mag best weten, ik brak.. Ik en wij zijn de paria geworden van onze samenleving. Ik heb Corona gehad inderdaad, maar ik weet dat heel veel gezinnen het ook hebben gehad en die houden stiekem hun mond dicht. Ik had me nooit bij de huisarts gemeld als ik geen longontsteking had gekregen. Ik had het uitgeziekt en dat was dat geweest. Nu had ik hulp nodig en zo kwam het naar buiten..

Ik zou nooit iemand zo behandeld hebben en behandelen, en dat vind ik moeilijk. Ik praat gewoon met jou op straat, je mag hier een kop thee drinken, zonder dat ik je kopje daarna met handschoentjes aan weggooi. En niet omdat ik ziek was, maar omdat je moet weten dat je veilig bent hier..

De wereld is van slag.. De wereld is ook onrustig. Het valt me op dat er veel meer mensen s’nachts nog wakker zijn. Geen regelmaat meer hebben. Ik hoor opgevoerde scooters, met een open uitlaat de halve nacht voorbij ons huis scheuren. Hoor hoe de buurman s’nachts om 1:30 de hond uit laat en de andere buurman aan de overkant tegen hem aan straat te tetteren, dat dit hele Corona gebeuren toch wel belachelijk is hè…

En hoe moet het straks als de kindjes weer naar school gaan? Er duiken op internet de een na de andere berichten op van onderzoeken dat kinderen ook besmettelijk zijn, het doorgeven of een gevaar voor de samenleving zijn. De angst laait weer op.

Angst.. en social distance..

Nooit meer met iemand in de bus praten, als je naast diegene gaat zitten, er zal geen stoel meer voor je zijn. Toch zal die ene vervelend voelende persoon ook niet meer naast je kunnen zitten..

In een museum dansen we dezelfde ongemakkelijke dans als in de supermarkt, maar staan we alleen voor de Mona Lisa te kijken, zonder dat je aangeduwd wordt door massa’s Chinezen die geen tijd hebben.

Kilometers lange rijen bij de ijscoman als we er 1.5 meter tussen laten, maar het lange wachten maakt vast dat je er meer van geniet.

Geen dansje meer op een vol festival, maar alle ruimte om te hoepelen en de dansen. Het heeft zijn voor en nadelen, maar toch zal ik contact missen..

Ik vind het fijn om met iemand die ik niet ken te praten. Ik loop niet met oordoppen in de hele dag, en ook mijn kinderen wil ik niet non stop met een scherm voor hun neus hebben. Ik heb geleerd hoe je iemand aankijkt en dat heb ik ook doorgegeven. 1.5 meter afstand maakt dat we blijven leven in angst, anoniem en zonder vertrouwen.. En wat voor samenleving hebben we dan nog, als we elkaar niet eens meer kunnen vertrouwen?

Ik weiger om iemand te negeren of ontwijken uit angst, die ook oogcontact zoekt. Die ook graag een praatje maakt of die knuffel net zo hard nodig heeft. Een oude vriendin zei het laatst nog:”Ik zat zo laag, kende mijzelf niet meer en het enige wat de artsen voorschreven was nog meer afstompende medicatie waardoor ik niet meer voelde. En ik kwam alleen bij jou die supermarkt zegeltjes ophalen en voor het eerst in 2 jaar, pakte iemand me om, jij pakte mij om. Zet je tas even neer en kom eens hier.. En die energie, ik voelde je door mij lichaam en ik voelde al mijn emoties loskomen. En niemand heeft dat in al die tijd gedaan, jij zág mij, je appte niet je zág mij, en nog heeft niemand dat meer gedaan..”

Ook al is het maar een hand op een arm of een steun omdat hulp nodig is. Ik ben niet mijzelf meer als ik dat niet meer kan zijn en doen. En nee ik zal niet zomaar je “Personal space” binnen denderen, maar ik wil blijven verbinden.. Door liefde verbinden, omdat ik geloof dat we en ik daar beter van worden..

Week 2..

14 april 2020

Engeland deel 1

24 juni 2020