Zomaar een dinsdag..

“Ben je aangereden Evi?”, vraagt Lieke geschrokken aan Evi in de keuken. Lieke is vandaag weer en nachtje bij ons. De ene week gebeurd er hier helemaal niets, de keer erop moet ze bijgepraat worden van een compleet zomerseizoen van “Goede tijden, slechte tijden”. “Hoe is dat gebeurd dan?”

“Nou ik fietste naar de stoplichten en moest oversteken om naar het fietspad te kunnen. Een wit busje zag mij niet. Dus die reed zomaar mijn fietspad op. En toen reed de mevrouw achter mij zo met haar spiegel tegen mijn zij aan. De mevrouw was heel erg geschrokken zei ze. En toen ze me op de stoep had gezet, zegt ze zo tegen me: “Ja sorry, ik kan je niet verder helpen hoor, ik moet naar mijn werk”.

Ontzet laat Lieke een zucht in het verhaal vallen. Boet neemt het verhaal verder over van Evi. “Ja wij zaten bij de ortho, en mama en ik hadden echt super veel gemiste oproepen! Maar Loesje had Evi al gezegd aan de telefoon, dat ze even naar haar juf moest gaan. Het is goed gegaan, alleen wat blauwe plekken, maar het had ook heel anders kunnen gaan hoor..”

“Dus die mevrouw ging gewoon weer weg??!”, vraagt Lieke nog steeds geschrokken.

“Ja ze liet me gewoon in de regen staan. Ik moest heel hard huilen en ze ging zo weg. Ik dacht echt: “Wat ben jij een rot mevrouw zeg!”. Ze keuvelen verder aan de keukentafel.

Loesje heeft kerstmarkt op school. Die staat vanavond daar haar cake te verkopen. Gisteren moest er nog even snel een grote cake gebakken worden. De boter was natuurlijk nog te koud en veranderde van een dikke bonk, naar een papperig, waterige bende met heeeeeeel veel ranzige klontjes. Luc redde om 21:30 het beslag, door warme natte doeken tegen de beslagkom aan te houden, terwijl ik de mixer in de gaten hield. Tis een Kitchenaid he, tja dan moet je heeeeeel goed opletten 😉

15 minuutjes later klotste er een heel mooi beslag in de kom, wat een held van de avond. Zwijmel, dweep.. De cake ging voor ruim een uur de oven in. Ik stuurde Loesje naar bed en ik zakte zelf na een half uur al op apengapen op die bank. Met brandende ogen, probeerde ik het uur vol te maken, maar ik was er klaar mee voor die dag.

Het was een beetje een chaos dag. Evi die aangereden werd, terwijl ik met Boet bij de ortho zat. De orthodontist die uitlegde dat Boet gewoon 5 jaar te laat is met zijn beugel. En als ik uitleg dat we eerder bij een ander zaten, kan de meneer heel droog melden “Dat dat een veredelde tandarts is, en hij is een specialist. Je gaat naar een specialist voor je beugel, niet naar een tandarts”.

Ik laat het gaan.. Ik hoor de ellende aan, en zie de rekening in gedachten alweer opkomen. “Ik zet ook geen tanden recht he. Dat doet zo’n veredelde tandarts. Nee ik, de specialist, maak mooie gezichten. Zie je hoe zijn gezicht, en-profiel een haakse hoek in zijn bovenkaak heeft zitten? Nou dat zie ik als specialist, en ik zorg ervoor dat we hem weer een mooi gezicht geven”.

Ik vermeld zachtjes droog tegen Boet: “Nou, dus nu heb je ook meteen een minderwaardigheidscomplex van de “En-profiel” dus..” en we lachen er een beetje om. De wereld van de orthodontist.. Heeeeel erg bijzonder…

Mijn ongesteldheid-jank-depresssie bereikte haar “Hoogtepuntje van de week”, toen Luc ook nog eens vertelde dat ik voor mijn verjaardag, een originele jaren 50, typmachine uit mocht zoeken! Ik had namelijk bedacht dat ik een paar LP’s ging verkopen. En ja, ook mijn twee zeldzaamste, en waardevolste. Met tranen zette ik ze op Ebay, maar het was voor een goed doel.

“Wanneer komt nou eens je eerste boek uit?”

“Nou als ik een ouderwetse roze of gele typemachine heb gevonden, dan tik ik m uit” gein ik geregeld terug.

“I have a dream”. Die had ik al een tijdje, en nu had ik er ook nog eens écht over gedroomd. Ik zag mijzelf op een Veloretti, groen fietsje naar het centrum fietsen. (Ik heb niet eens een fiets, lach ik nu in mijzelf, zoals Olaf, van Frozen lacht, omdat hij Samantha niet kent) Typemachine in de dikke koffer, in het zilverkleurige mandje voorin. Bij dat ene leuke koffiehuisje, met een kop thee de verhalen typen.

De kinderen hadden x op x, 3 kwartiersrooster, en ik kon mij beter concentreren in het koffiehuisje, dan thuis inclusief met mijn oordoppen in. Een Black friday bij de Mediamarkt was er niets bij, zoveel drukte hier in huis.

Ik droomde dat er een boekje uitgegeven gingen worden, en ja daar wou ik heel graag het romantische gevoel in meegeven. En ja er bestaan écht mooie lettertypes die je heel mooi kan printen, maar de charme van een echte typemachine, dat vind ik echt het ultieme.

Dat de G net wat dieper in het papier slaat dan de M. Dat er veegjes ontstaan, óm de letters heen. En dat al deze verhalen, die jullie zo met veel plezier lezen, nóg iets spannender worden. Puurder en gezelliger.. Ik hou ervan!

Het was een heerlijke droom, en dat was echt een verademing, na al die weken nachtmerries bijna elke nacht.

“Ik spaar nog heel graag even zelf door”, zeg ik tegen Luc, terwijl de dikke tranen over mijn wangen rollen. Het is een heel symbolisch en belangrijk cadeau voor mij. Het is ook een erg prijzig cadeau, en niet makkelijk in Nederland te krijgen. Ik zal er dus voor op zoek in het buitenland moeten. En dat is echt niet erg hoor, helemaal goed! Het is gewoon een “Dingetje”..

In tranen, diep geroerd, door Luc zijn aanbod. “Ik dúrf het gewoon nog niet los te laten. Gewoon flink verpest, doordat ik van nu-ex alleen maar te horen kreeg ín en ná onze relatie, dat ik een profiteur was. Een echte “Golddigger” was en dat ik niets zelf bereikte”.
Telkens als er iets scheef liep in een relatie, kreeg ik te horen dat ik íéts aan íémand te danken had. Ik had niets zelf gerealiseerd..

En dat is wat nu het eigenwijze en strabante gevoel veroorzaakt. Angst.. Het maakt dat ik nu nog even niet wil “profiteren” van Luc zijn aanbod.

“Waar komen die tranen nou dan weer vandaan?”, Luc streelt mijn gekleurde pluk uit mijn gezicht. “Vind je het geen goed idee?”

Ik ben gewoon een piekermuis. Misschien moet ik het toelaten, maar de angst overwint nog voor vandaag.. “Misschien een volgende keer, ik ga nog graag even zelf op zoek”. En met 3 extra kusjes, loop ik met dikke rode, branderige ogen naar bed.

13:00. Ik gooi nog even de cake in de oven. Luc heeft m gisterenavond, toen Loesje en ik al warm in dromenland lagen, na 1,5 uur uit de oven gehaald, maar niet uitgestort. Hij zit nu vast in het blik. Eens kijken of ik m op deze manier kan losweken. Dan heeft Loesje zometeen nog een echte kans, op het verkopen van een plakje cake, ipv een bordje rotzooi.. ; )