Zusje..

”Het zusje van Mart gaat dood” zegt Loesje. Het werd net even in de groepsapp gedeeld van school, door het vriendjes van Mart. Omdat ze erg geschrokken is lees ik met haar mee terwijl ze bij me kruipt. “Kijk, vrijdag wordt ze gecremeerd, dus dan gaat ze dood, das wel heel erg hè mam? Dat je al weet dat ze vrijdag dood gaat”. Ik knuffel haar tegen me aan, en leg uit dat gecremeerd betekend dat ze verbrand wordt, en dat dat meestal na een weekje, als iemand al overleden is gebeurd. “Ja maar ze ligt nog in haar bed, dat zegt Mart zelf, lees maar” en ik begin uit te leggen wat opbaren is, en hoe en waar je dat allemaal kan laten doen..

Mart had een vriendje/ klasgenootje te logeren, en het zusje kreeg een epileptische aanval. Het ging allemaal erg snel en  helemaal mis. Beide jongetjes waren erbij toen ze stikte. Een meisje van 5 jaar. Loesje is er toch wel erg geschrokken van, en weet niet wat ze moet zeggen in de groepsapp. Er volgen 114 berichten met “Gecondoleerd Mart” en hele riksen met rode hartjes. Iemand stuurt per ongeluk “Gecremeerd”, maar die wordt netjes genegeerd en iedereen laat elkaar in zijn en haar waarde.
Ik merk hoe iedereen er toch wel van onder de indruk is, en de klas regeert erg lief voor Mart. “Hoe is het gebeurd en hoe ben je er zelf onder?” “Waar is ze nu dan?” Mart beantwoord de vragen allemaal netjes met: “Ze ligt nu in haar bed, boven, en vrijdag gaat ze weg” Weer volgen er hartjes en je voelt de sociale ongemakkelijkheid van iedereen.

En dan uit het niets, door het buitenlandse, opruiende, pestende meisje komt er een berichtje in de groep. “Zo lang genoeg negatieve shit nu gehad! Iemand nog wat leuks te melden hier?!”

Loesje kookt! Dit doe je toch niet?! En na een lange stilte terwijl de halve klas “Online” wacht op wie wat gaat zeggen vraagt een jongen: ”Hoe vind je het zelf dan dat ze thuis ligt?” Mart geeft weer eerlijk antwoord en “De opmerking” wordt genegeerd door iedereen.

De app gaat door en de hartjes komen elke 2 tellen van alle deelnemers inmiddels. Er komt een korte huiswerkvraag tussendoor en die wordt kortaf beantwoord, maar als snel wordt Mart weer overladen door medeleven. En dan komt de “Knaller van de dag” een van de jongens, die de hele dag K*nker scheld en geregeld zich mag gaan melden, nadat er weer een leraar afgebekt is door hem, gooit m erin: ”Maak de zin af: ”Ik heb een zwaar leven, omdat…”

De groep valt stil.. Niemand stuurt meer iets.. De avond gaat over in de nacht, en in de ochtend staat deze vraag nog als laatst gestuurde.. Stiekem heb ik respect voor deze onrustige klas.

Vandaag gaat een nieuwe projectweek van school in bij Evi: ”De week van respect” en Evi verteld erover aan tafel. Wat is respect en hoe moet het volgens meester. En dan gooit Loesje op tafel hoe de klas ervan onder de indruk was, en ze moeten een tekening maken voor Mart en zijn familie. Ze tekent een paardenbloem met een gedichtje erbij. En dat doet ze met veel respect. Ik leg Evi uit wat er gebeurd is gisterenavond en wat de kindjes in de groepsapp allemaal zeiden. Evi haar ogen groeien en ze kijkt verbluft! “Dat zeg je toch niet?!!!” meld ze..

Ik ben trots op mijn terroristjes.. Groot of klein, ze roken niet, stelen niet, jokken soms, maar liegen niet, helpen oma’s met wasmanden of oversteken. Redden hondjes, kalfjes en egeltjes van de straten en voelen empathie voor het verdriet van anderen. Hoe ongemakkelijk het ook is, ze zetten hun eigen onzekerheid aan de kant en troosten dan. Ja er is veel op ons pad geweest en ja Mees is natuurlijk ook nog steeds ziek. Ook bij ons zijn de verschillende scenario’s allang besproken. Wil je donor worden of niet? Wil je een kist? Wil je begraven worden en welke muziek vind je dan mooi? Het zijn zware gesprekken, maar ik vraag ze luchtig. Informeel en er komt ook humor in, want wil je in de kist ook een parfumgeurtje van mama mee of liever van papa? Oehh en wil je ook een rug haar van papa mee? Kan je in het hiernamaals nog herinneren hoe hij je ooit vroeg zijn rug ff te epileren.., ze rillen het uit.. Heerlijk!
En zo sluiten we de dag af, met een extra dikke kus, een “Ik ga op je liggen en plet je plat”- knuffel en een ingestopte dekbed.. Boefjes.. Maar zo trots op deze kleine wijze mensjes.

De "Oh" hoort er niet bij..

30 november 2019